Geçmiş zaman, Nolan'ın çocukluğu
Karanlığı aydınlatan ay'ın minik ışık huzmeleri odanın içine yayılırken etrafta tuhaf görüntüler oluşturuyordu. Nolan örtüsünü başına kadar çekmiş, gördüğü ışıkları, farklı şekillerde hayal etmemek için uyumaya çalışıyordu. Geceleri sevmiyordu. Gündüz annesiyle muhatap olsa da, gündüzü geceden daha fazla seviyordu. Gece onu korkutuyordu, korkuyordu. Hislerini yönetme yetisini kaybediyordu, hisleri artık onu yönetir hale gelmişti.
Odasında daha fazla kalamayacağını anlayınca örtüyü üzerinden atıp yataktan indi. Merdivenleri inerken etrafında ki her şeyi inceliyordu. Oturma odasına indiği zaman annesini yine içerken buldu. 9 yaşındaydı artık, çoğu şeyleri daha iyi anlamlandırabiliyordu.
"Neden odan da değilsin?" diye soran kadına aldırmadan koltuğa oturd
