"Remap My Heart: จูนรักฉบับร้อนแรง"

ทะลุเรดไลน์ ชัยชนะ

เวลา 13:00 น. | การแข่งขันรอบชิงชนะเลิศ (Final Race) สนาม National Circuit

เสียงคำรามของเครื่องยนต์ระดับซูเปอร์คาร์กว่ายี่สิบคันแผดลั่นพร้อมกันจนพื้นแทร็กยางมะตอยสั่นสะเทือน ทันทีที่สัญญาณไฟแดงดวงสุดท้ายดับลง รถ Nissan GT-R R35 สีดำด้านของแคนพุ่งทะยานออกจากจุดสตาร์ทราวกับกระสุนปืนที่ถูกเหนี่ยวไก ทิ้งควันยางสีขาวลอยคลุ้งไว้เบื้องหลัง

ในพิทเลนของทีม C.K. Racing ‘น่าน’ นั่งหลังตรงแน่วอยู่หน้าจอมอนิเตอร์สามจอ สวมหูฟังตัดเสียงรบกวน แววตากลมโตที่เคยขี้เล่นบัดนี้คมกริบและเต็มไปด้วยสมาธิขั้นสูงสุด นิ้วเรียวรัวลงบนแป้นพิมพ์เพื่อดึงข้อมูล Telemetry สดๆ จากรถของแคนขึ้นมาแสดงผล

“ออกตัวเพอร์เฟกต์มากพี่แคน! กราฟแรงม้าไม่มีตกเลย ยางเกาะถนนได้ที่แล้ว!” น่านกรอกเสียงลงไมโครโฟน รายงานสถานการณ์อย่างรวดเร็ว

(เออ... กูเห็นไอ้แม็คในกระจกมองหลัง มันจี้ตูดกูมาติดๆ เครื่อง V8 ซูเปอร์ชาร์จของมันแรงทางตรงจริงๆ ว่ะ) เสียงทุ้มของแคนตอบกลับมาพร้อมกับเสียงลมและเสียงเครื่องยนต์ที่ดังกระหึ่ม

หน้าจอ Track Map แสดงจุดสีแดงของรถ Phantom Racing ที่ขับโดยแม็ค กำลังไล่บี้จุดสีดำของแคนอย่างไม่ลดละ แม็คอาศัยจังหวะทางตรงยาว (Main Straight) รีดเค้นแรงม้าจากเครื่องยนต์ที่ใหญ่กว่า พยายามจะดูดสลิปสตรีม (Slipstream) เพื่อหาจังหวะเสียบแซง

“ทางตรงมันอาจจะแรงกว่า... แต่พอถึงทางโค้ง รถมันหนักกว่าเราเยอะ พี่แคน โค้งหน้าเป็นโค้งแฮร์พิน (Hairpin) รูปตัวยู ลึกและแคบมาก ฉันเช็กอุณหภูมิเบรกของพี่แล้ว ยังอยู่ในโซนสีเขียว พี่เบรกให้ลึกที่สุด (Late Braking) แล้วตัดเข้า Apex เลย!”

แคนทำตามคำแนะนำของ Data Engineer คู่ใจอย่างไม่มีข้อกังขา เขาพุ่งเข้าหาโค้งแฮร์พินด้วยความเร็วที่ทำเอาผู้ชมบนอัฒจันทร์ต้องกลั้นหายใจ ก่อนจะกระทืบเบรกในระยะที่ลึกกว่าปกติเพียงเสี้ยววินาที รถ GT-R หักหัวเข้าหาจุดศูนย์กลางโค้งอย่างแม่นยำและสมูทไร้ที่ติ

ในขณะที่แม็คซึ่งพยายามจะแซงไลน์นอก กลับต้องเบรกหัวทิ่มเพราะรถที่หนักกว่าทำให้เกิดอาการหน้าดื้อ (Understeer) รถของ Phantom ไถลออกกว้าง (Run wide) เสียจังหวะไปเกือบสองวินาที!

“สะใจโว้ยยย!” ไอ้ท็อปและเฮียปอที่ยืนดูถ่ายทอดสดอยู่ด้านหลังน่านกระโดดเฮลั่น

(หึ... ขอบใจมากยัยเปี๊ยก สคริปต์ Anti-Lag ที่มึงแก้เมื่อคืนทำงานโคตรเนียน เหยียบส่งออกจากโค้งไม่มีอาการรอรอบเลย) เสียงแคนหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี

การแข่งขันดำเนินไปอย่างดุเดือดจนกระทั่งเข้าสู่ รอบที่ 15 จากทั้งหมด 20 รอบ

แคนยังคงรักษาตำแหน่งผู้นำ (P1) ไว้ได้อย่างเหนียวแน่น แต่แม็คก็กัดไม่ปล่อย รถสีขาวน้ำเงินของ Phantom Racing ขับตามมาในระยะประชิด ยิ่งใกล้รอบสุดท้าย แม็คยิ่งแสดงอาการร้อนรนและขับรถดุดันขึ้นเรื่อยๆ จนเริ่มเปลี่ยนเป็นการขับแบบ ‘สกปรก’

“พี่แคน ระวัง! ไอ้แม็คมันไม่ยอมเบรกตามไลน์ มันจงใจจะเบียดพี่!” น่านตะโกนเตือนเมื่อเห็นความผิดปกติในหน้าจอ Track Map

ปัง!! เอี๊ยดดดด!

เสียงรถกระแทกกันดังก้องสนาม ผู้ชมทั้งสนามลุกฮือ!

ในโค้งความเร็วสูง แม็คจงใจขับรถเข้าไลน์ในแบบไม่มีช่องว่าง (Dive-bomb) ก่อนจะปล่อยให้หน้ารถของตัวเองกระแทกเข้ากับซุ้มล้อหลังฝั่งขวาของรถแคนอย่างจัง! แรงกระแทกทำเอารถ GT-R สีดำเสียหลัก ท้ายปัดกวาดไปกับพื้นแทร็ก ควันยางลอยโขมง!

“พี่แคน!!” น่านร้องลั่นพิท ผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตระหนก หัวใจตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม

(เชี่ยเอ๊ย!!) แคนสบถลั่นวิทยุ สองมือแกร่งสาวพวงมาลัยแก้อาการรถอย่างสุดความสามารถ สัญชาตญาณนักแข่งและฝีมือระดับเทพทำให้เขาดึงรถกลับมาตั้งลำได้ก่อนที่จะไถลออกไปชนกำแพงยาง แต่การเสียหลักครั้งนั้นทำให้แม็คฉวยโอกาสเร่งเครื่องแซงขึ้นไปเป็นผู้นำทันที!

“โห่ฮี้ววว! ไอ้หน้าตัวเมียเอ๊ย! ขับชนกันดื้อๆ แบบนี้เลยเหรอวะ! กรรมการทำหอกอะไรอยู่!” เจและไมค์ที่ยืนอยู่โซน VIP ตะโกนด่าทออย่างหัวเสีย

น่านสูดลมหายใจเข้าลึกๆ บังคับมือที่สั่นเทาให้กลับมารัวคีย์บอร์ด เธอต้องดึงสติกลับมาให้เร็วที่สุด “พี่แคน! พี่โอเคไหม! บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า!”

(กูไม่เป็นไร... แต่รถโดนกระแทกท้าย มึงเช็กดาต้าเดี๋ยวนี้ว่ามีอะไรพังไหม! กราฟแรงกด (Downforce) ฝั่งขวามันแปลกๆ!) เสียงแคนดุดันและเต็มไปด้วยความโกรธจัดที่ถูกเล่นสกปรก

น่านกวาดสายตามองตัวเลขที่วิ่งพรวดพราดบนหน้าจอ “แผงดิฟฟิวเซอร์ (Diffuser) ด้านหลังฝั่งขวาฉีกขาดนิดหน่อยพี่แคน! มันทำให้แรงกดท้ายรถลดลง อุณหภูมิยางหลังขวาพุ่งสูงปรี๊ดเลยเพราะล้อมันสลิป!”

(แล้วกูต้องทำยังไง! เหลืออีกแค่ 5 รอบ กูยอมแพ้ไอ้สวะนี่ไม่ได้เด็ดขาด!)

สมองของยัยเด็กไอทีประมวลผลเร็วกว่าคอมพิวเตอร์ เธอหลับตาลงเสี้ยววินาทีเพื่อจินตนาการถึงไลน์สนามแข่งทั้งหมด ก่อนจะลืมตาขึ้นมาด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว

“พี่แคนฟังฉันนะ... แรงกดท้ายพี่หายไปข้างนึง เวลาเข้าโค้งซ้าย ท้ายรถพี่จะปัดง่ายมาก พี่ต้องเปลี่ยนสไตล์การขับ... ห้ามกระทืบเบรกกะทันหัน ให้ใช้วิธีถอนคันเร่งและเลียเบรก (Trail Braking) ให้ลึกขึ้นเข้าไปในโค้งแทน เพื่อถ่ายน้ำหนักไปที่ล้อหน้า! ส่วนเครื่องยนต์... ฉันจะรีแมป (Remap) กล่อง ปลดลิมิตเตอร์รอบเครื่องให้พี่เดี๋ยวนี้!”

เฮียปอเบิกตากว้าง “น้องน่าน! ถ้าปลดเรดไลน์ เครื่องยนต์อาจจะพังคาแทร็กได้นะ!”

“หนูเชื่อใจเครื่องยนต์ที่เฮียประกอบ และหนูก็เชื่อใจโค้ดที่หนูเขียนค่ะ!” น่านหันไปตอบเฮียปออย่างหนักแน่น ก่อนจะหันกลับมาที่จอ “ฉันอัปโหลดโค้ดชุดใหม่เข้ากล่อง ECU ผ่านสัญญาณวิทยุแล้ว! พี่แคน... ตอนนี้รอบเครื่องพี่ลากได้ถึง 8,500 รอบ! เหยียบให้มิด ทะลุเรดไลน์ไปเลย!!”

(หึ... มึงนี่มันบ้าระห่ำสมกับเป็นเมียกูจริงๆ ยัยเปี๊ยก! เตรียมตัวดูไอ้หมาลอบกัดมันโดนเชือดได้เลย!)

แคนกระตุกยิ้มเหี้ยม แววตาหลังหมวกกันน็อคเปลี่ยนเป็นนักล่าเต็มตัว เขากระแทกคันเร่งมิดไมล์ เสียงเครื่อง V6 ทวินเทอร์โบที่ถูกปลดปล่อยพันธนาการแผดร้องโหยหวนดังกังวานไปทั่วสนาม มันคำรามกึกก้องยิ่งกว่าเครื่อง V8 ของคู่แข่งเสียอีก!

รอบที่ 18... แคนปรับสไตล์การขับตามที่น่านบอกได้อย่างไร้ที่ติ แม้ท้ายรถจะมีอาการปัดในโค้งซ้าย แต่เขาใช้พวงมาลัยเคาน์เตอร์สเตียร์ (Counter-steer) คุมรถให้ดริฟต์ผ่านโค้งไปได้อย่างสวยงามและดุดัน เรียกเสียงกรี๊ดและเสียงเชียร์จากผู้ชมทั้งสนามที่ลุกขึ้นยืนดูอย่างตื่นตะลึง!

รอบที่ 19... ระยะห่างระหว่างรถสองคันลดลงเรื่อยๆ แคนไล่บี้แม็คจนแทบจะกลืนกินไฟท้าย

รอบที่ 20 (Final Lap) ... โค้งสุดท้ายก่อนเข้าทางตรงยาวเข้าเส้นชัย!

แม็คพยายามปิดไลน์ใน (Defend inside line) ไม่ให้แคนเสียบแซงได้ แต่ด้วยความที่แม็คเหยียบคันเร่งฝืนเครื่องยนต์ V8 ซูเปอร์ชาร์จมาตลอดการแข่งขันโดยที่ระบบระบายความร้อนทำงานไม่ทันตามที่น่านเคยวิเคราะห์ไว้...

ปุ้ง!! ฟู่บบบบ!

จู่ๆ ควันสีขาวขุ่นก็พวยพุ่งออกมาจากฝากระโปรงรถของ Phantom Racing! เครื่องยนต์ของแม็คเกิดอาการโอเวอร์ฮีต (Overheat) บูสต์เทอร์โบตัดการทำงานกะทันหัน รถสีขาวน้ำเงินกระตุกและชะลอความเร็วลงกลางโค้ง!

“เครื่องมันพังแล้วพี่แคน! ไลน์นอกว่าง! เสียบเลย!!” น่านตะโกนลั่นจนสุดเสียง ลุกขึ้นยืนชูสองแขนขึ้นฟ้า

แคนหักพวงมาลัยออกไลน์นอก กดคันเร่งที่ถูกปลดลิมิตจนมิด รถ GT-R สีดำด้านพุ่งทะยานแซงรถของแม็คที่กำลังมีควันพุ่งโขมงไปอย่างง่ายดายราวกับจรวด! เสียงแบคไฟร์ระเบิดออกท่อดังกึกก้องราวกับเสียงจุดพลุฉลองชัยชนะ!

รถของ C.K. Racing พุ่งทะยานผ่านธงตราหมากรุก (Chequered Flag) เข้าเส้นชัยเป็นอันดับหนึ่ง ทิ้งห่างคู่แข่งที่เครื่องพังจนต้องจอดรถทิ้งข้างแทร็กอย่างหมดรูป!

[P1 - KAN.C_K (C.K. RACING) - WINNER!!!]

“กรี๊ดดดดดดด!!! เราชนะแล้ว! พี่แคนทำได้แล้ว!!”

น่านกระโดดโลดเต้น น้ำตาแห่งความดีใจไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอหันไปกอดคอเฮียปอและไอ้ท็อปที่กระโดดกอดกันกลมร้องไห้ด้วยความสะใจ เสียงเฮลั่นพิท C.K. Racing ดังก้องไปทั่วสนาม เจกับไมค์วิ่งจากโซน VIP เข้ามาสวมกอดเพื่อนรักด้วยความภาคภูมิใจ

(น่าน... ได้ยินกูไหม) เสียงหอบหายใจหนักๆ ของแคนดังผ่านหูฟัง

น่านรีบกดไมค์ตอบกลับทั้งน้ำตา “ได้ยิน! ชัดเจนเลยไอ้พี่แคนคนเก่ง! พี่ทำได้แล้วนะ!”

(กูไม่ได้ทำคนเดียว... เราทำได้ต่างหาก) น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนจนคนฟังใจละลาย (ออกมารอกูที่หน้าพิทเดี๋ยวนี้... กูมี ‘รางวัล’ จะไปทวงจากมึง)

เวลา 14:00 น.

รถ GT-R สภาพเยินเล็กน้อยที่ซุ้มล้อหลัง ขับเคลื่อนเข้ามาจอดเทียบที่หน้าพิทเลน ท่ามกลางกองทัพสื่อมวลชน ช่างภาพ และลูกทีมที่ยืนตั้งแถวรอรับ แคนดับเครื่องยนต์ เปิดประตูรถก้าวลงมาด้วยสภาพที่เหงื่อท่วมตัว ชุดแข่งถูกรูดซิปเปิดกว้างถึงหน้าอก

ทันทีที่เขาก้าวลงมา เสียงปรบมือและเสียงเรียกชื่อ ‘ชยากร’ ก็ดังกึกก้อง แต่แคนไม่ได้สนใจถ้วยรางวัล หรือกล้องที่สาดแฟลชเข้าใส่ เขาถอดหมวกกันน็อคโยนส่งให้ลูกน้อง กวาดสายตาคมกริบมองหาร่างเล็กๆ เพียงคนเดียว

น่านยืนอยู่หลังเส้นกั้นพิทเลน สวมเสื้อแจ็คเก็ตทีมตัวโคร่ง ยิ้มกว้างจนตาหยีส่งมาให้เขา

แคนก้าวยาวๆ ตรงดิ่งเข้าไปหา ไม่แคร์สายตาคนนับร้อย เขาสอดท่อนแขนแกร่งเข้าที่เอวบางและข้อพับเข่า อุ้มร่างของน่านลอยหวือขึ้นมาในอ้อมแขน หมุนตัวไปรอบๆ ด้วยความดีใจสุดขีด!

“ว้าย! พี่แคน! เวียนหัว! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ!” น่านหัวเราะร่วน สองมือโอบกอดรอบคอแกร่งของเขาไว้แน่น

แคนวางเธอลงบนพื้น แต่ไม่ยอมปล่อยอ้อมกอด เขากระชับเอวบางเข้าหาตัว ก้มหน้าลงมาจนหน้าผากชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งชัยชนะรดรินอยู่บนใบหน้าของเธอ

“กูชนะแล้ว... ตามสัญญา” แคนกระซิบเสียงพร่า นัยน์ตาคมกริบสะท้อนเพียงภาพของเธอ

“เก่งมาก... นายสนามของฉัน” น่านตอบกลับเสียงหวาน ยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อที่ข้างแก้มให้เขาเบาๆ

บรรยากาศโรแมนติกกำลังเบ่งบาน แต่ก็ถูกขัดจังหวะด้วยแขกที่ไม่ได้รับเชิญ ร่างของ ‘แม็ค’ ที่เพิ่งเดินหัวเสียกลับมาจากรถลากของสนาม เดินกระแทกเท้าตรงเข้ามาหาแคนด้วยสภาพที่ดูไม่จืด ใบหน้าหล่อร้ายของแม็คบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดและความอับอาย

“ไอ้แคน! มึงโกง! รถเครื่อง V6 บ้าอะไรจะลากรอบแซงกูในทางตรงได้! ทีมมึงต้องดัดแปลงเครื่องยนต์ผิดกติกาแน่ๆ!” แม็คโวยวายชี้หน้า

แคนปรายตามองแม็คด้วยสายตาสมเพช เขาไม่ได้ปล่อยกอดจากน่าน แต่กลับใช้มือข้างหนึ่งดึงเธอให้มาหลบอยู่ด้านหลังเขา แผ่รังสีความเป็นเจ้าของอย่างเต็มที่

“กูไม่ได้โกง และรถกูก็ผ่านการตรวจสภาพ (Scrutineering) ก่อนแข่งเรียบร้อยแล้ว” แคนตอบเสียงเย็นชา “ที่มึงแพ้ ไม่ใช่เพราะรถกูแรงกว่า... แต่เพราะ Data Engineer ของกู เก่งกว่าเศษสวะที่มึงจ้างมาเป็นร้อยเท่าต่างหาก!”

น่านชะโงกหน้าออกมาจากแผ่นหลังกว้าง เชิดหน้าขึ้นท้าทายแม็ค “ฉันบอกคุณแล้วไงคะคุณแม็ค ว่าเครื่อง V8 ของคุณน่ะ ระบายความร้อนไม่ทันหรอกถ้าฝืนเหยียบมิดตลอดทางแบบนั้น การแข่งรถเขาใช้สมองในการจูน ไม่ใช่ใช้แต่ความกร่างข่มคนอื่นค่ะ!”

แม็คหน้าม้าน โดนเด็กผู้หญิงด่าฉีกหน้ากลางวงสื่อมวลชน “อีเด็กนี่...!” มันง้างมือจะพุ่งเข้ามา

แต่แคนก้าวสวนออกไป บีบข้อมือของแม็คไว้แน่นจนได้ยินเสียงกระดูกลั่น แววตาของแคนวาวโรจน์ราวกับมัจจุราช “มึงลืมเงื่อนไขที่ตกลงกันไว้แล้วเหรอไอ้แม็ค... ถ้ากูชนะ มึงต้องทำอะไร?”

แม็คหน้าซีดเผือด เหงื่อแตกพลั่กเมื่อนึกถึงคำท้าที่ตัวเองเป็นคนเสนอ

“มึงแพ้แล้ว... ก็คลานเข่ามากราบตีน Data Engineer ของกูซะสิ” แคนกดเสียงต่ำเยือกเย็น

กล้องทุกตัวหันมาจับจ้องที่แม็ค ลูกทีม Phantom Racing ไม่มีใครกล้าเข้ามาช่วยหัวหน้าทีมเลยสักคน บรรยากาศเงียบกริบรอคอยความพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์แบบ

น่านมองภาพผู้ชายตัวโตที่กำลังตัวสั่นด้วยความอับอาย ก่อนที่เธอจะถอนหายใจยาวๆ แล้วดึงแขนแคนเอาไว้

“ช่างเถอะพี่แคน ปล่อยเขาไปเถอะ” น่านพูดขึ้นเสียงเรียบ “ฉันไม่อยากให้มือถือศีลอย่างฉันต้องมารับกราบจากคนสกปรกแบบนี้ เดี๋ยวจะเป็นเสนียดเปล่าๆ ... แค่ขอให้คุณแม็ค จำใส่กะโหลกไว้ก็พอ ว่าอย่ามาเหยียบเงาอู่ C.K. Racing และอย่ามายุ่งกับพวกเราอีก... ถอยไปค่ะ มันเกะกะทางเดินคนจะไปรับถ้วยรางวัล”

คำพูดที่เจ็บแสบและดูแคลนยิ่งกว่าการให้กราบเท้า ทำเอาแม็คหน้าชาไปทั้งแถบ มันสะบัดมือออกจากแคน สบถคำหยาบแล้วเดินมุดหัวหนีออกไปจากพิทเลนแทบไม่ทัน ท่ามกลางเสียงโห่ฮาของผู้ชมรอบข้าง

แคนหันมามองน่านด้วยความทึ่ง “ใจดีจังวะ ยัยเปี๊ยก ปล่อยมันไปง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ”

“ฉันไม่ได้ใจดี... ฉันแค่รังเกียจ” น่านยักไหล่กวนๆ “อีกอย่าง ฉันอยากรีบกลับไปฉลองมากกว่า มายืนเถียงกับหมามันเสียเวลา”

แคนหัวเราะลั่นอย่างอารมณ์ดีที่สุด เขารวบเอวบางของน่านเข้ามากระชากจูบหนักๆ ที่หน้าผากโชว์สื่อมวลชนอีกรอบ ก่อนจะจูงมือเธอเดินฝ่าฝูงชนขึ้นไปบนโพเดียมเพื่อรับถ้วยรางวัลแชมป์เปี้ยนแห่งปี!

เวลา 21:00 น.

หลังจากงานเลี้ยงฉลองชัยชนะที่อู่ C.K. Racing จบลงอย่างสุดเหวี่ยง (และครั้งนี้น่านโดนแคนสั่งห้ามแตะแอลกอฮอล์เด็ดขาด) แคนก็พาน่านกลับมาที่เพนต์เฮาส์ของเขา

ร่างเล็กทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนโซฟาหนังตัวใหญ่กลางห้องนั่งเล่นอย่างหมดสภาพ เสื้อแจ็คเก็ตทีมตัวโคร่งยังคงสวมคลุมอยู่ น่านหลับตาพริ้ม ความเหนื่อยล้าจากการอดนอนและการลุ้นระทึกมาทั้งวันทำเอาแบตเตอรี่ในร่างกายแทบจะเหลือศูนย์เปอร์เซ็นต์

“เหนื่อยเป็นหมาหอบแดดเลยนะ ยัยคนเก่ง”

แคนเดินตามเข้ามาในห้อง เขาวางถ้วยรางวัลแชมป์สีทองอร่ามลงบนโต๊ะกระจกอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งเบียดกับร่างเล็กบนโซฟา มือหนาช้อนศีรษะทุยของเธอให้ขึ้นมาหนุนตักเขาแทนหมอน น่านครางอืออา ขยับซุกหน้าเข้าหาหน้าท้องแบนราบของเขาอย่างออดอ้อน

“เหนื่อยสิ... กราฟเครื่องยนต์มันสูบพลังงานสมองฉันไปหมดเลย...” น่านบ่นงุบงิบ หลับตาพริ้มปล่อยให้มือหนาลูบไล้กลุ่มผมของเธอเบาๆ

“เหนื่อยก็รีบย้ายของมาอยู่ที่นี่ซะ จะได้ไม่ต้องตื่นเช้าโหนรถเมล์ไปเรียน กูจะขับรถไปรับไปส่งเอง” แคนพูดขึ้นมาลอยๆ แต่น้ำเสียงจริงจัง

น่านลืมตาขึ้นมามองค้อนคนหน้ามึน “ใครตกลงว่าจะย้ายมาอยู่กับพี่ ไม่เห็นจะจำได้เลย มัดมือชกชัดๆ!”

“กูจำได้ว่าตอนกูขอ มึงด่ากูว่าไอ้บ้า แล้วก็บอกว่า ‘ชนะให้ได้ก่อนเถอะ’ ... ซึ่งกูก็ชนะแล้ว เพราะฉะนั้นมึงห้ามเบี้ยว” แคนเถียงหน้าตาย นิ้วยาวเอื้อมมาบีบจมูกรั้นด้วยความหมั่นเขี้ยว “เตรียมตัวเก็บกระเป๋าจากหอรูหนูนั่นมาเป็นคุณนายเพนต์เฮาส์ได้เลย ยัยเมียเด็ก”

คำว่า ‘เมียเด็ก’ ทำเอาน่านหน้าร้อนฉ่า เธอรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่ง ตีแขนเขาไปหนึ่งที “อย่ามาเรียกฉันแบบนี้นะ! แก่กว่าแค่ปีเดียวทำมาเป็นเรียกเด็ก! แล้วฉันก็ไม่ได้จะมาเป็นคุณนาย ฉันเป็น Data Engineer เว้ย!”

“ตำแหน่ง Data Engineer เอาไว้ใช้ที่อู่...” แคนกระตุกยิ้มร้ายกาจ แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นแพรวพราวและอันตรายขึ้นมาในพริบตา มือหนาคว้าเอวบางของน่าน รั้งร่างเล็กให้ขึ้นมานั่งคร่อมบนตักของเขาทันที! “แต่ตำแหน่ง ‘เมีย’ ... เอาไว้ใช้บนเตียงที่นี่”

“พ... พี่แคน! เดี๋ยวก่อน! วันนี้เหนื่อยแล้วนะ เพิ่งแข่งรถมาไม่ใช่หรือไง!” น่านเบิกตากว้าง พยายามยันอกเขาไว้ แต่สัมผัสกับกล้ามเนื้อแน่นๆ กลับทำให้ร่างกายของเธอปั่นป่วนเสียเอง

“ตอนแข่งกูขับแค่เกียร์หก...” แคนกระซิบชิดริมฝีปากบาง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดจนน่านขนลุกซู่ มือหนาสอดเข้าไปใต้เสื้อแจ็คเก็ต ลูบไล้แผ่นหลังเนียนนุ่มของเธออย่างย่ามใจ “แต่คืนนี้... กูจะใส่เกียร์เจ็ด ทะลุเรดไลน์ให้มึงดู... ว่าเครื่องยนต์ของกูมัน ‘อึด’ แค่ไหน”

สิ้นคำขู่ที่แสนจะเร่าร้อน แคนก็ไม่รอฟังคำประท้วงใดๆ อีก เขาบดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างดุดันและหิวกระหาย เรียกร้องความหวานจากร่างเล็กที่เขาหลงใหลจนโงนหัวไม่ขึ้น น่านต้านทานความคลั่งรักของนายสนามสุดโหดไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว เธอทำได้เพียงหลับตาลงและปล่อยให้เขาเป็นคน ‘ขับเคลื่อน’ จังหวะรักในค่ำคืนนี้ ที่รับรองได้เลยว่า... ทะลุพิกัดเรดไลน์ไปยันเช้าอย่างแน่นอน!