Keyifli Okumalar Dilerim...
Ecevit ve Selçuk hemen oldukları yerde dikleşip boğazlarını temizlediler. Ecevit başını çevirmiş diğer yana bakarken, Selçuk utanç içindeydi. Şerife'nin gülüşünü duymak onu bir tık sersemletmiş de olabilirdi.
Gülmesi güzeldi elbette ama Selçuk'a gülüyordu. Durdursa bir türlü, durdurmasa bir türlüydü...
Şerife Selçuk'un utandığını görünce gülüşünü kesti. Ayrıca hayatında ne zaman bu kadar güldüğünü de anımsayamadı. Bu kadar gülmeyi geç, daha önce tebessümün ilerisine gitmemişti hiç gülüşü. Şimdi kendi de ilk kez kahkahalarının sesini duymuştu.
Selçuk yavaşça ona ilerledi. Eliyle arkadaki Ecevit'i işaret etti. "Ecevit Esmer'i görecekti de..."
Şerife Selçuk'tan çektiği bakışlarını Ecevit'e dikti. Hala ona bakmıyordu. "Esmer gelmeyecekmiş!"
Ecevit duyduğu
