Keyifli Okumalar Dilerim...
Sessiz salonda saatin tik takları duyulurken, çıkan ses yalnızca Şerife'nin hıçkırıklarıydı. Göz yaşları babasının ölümüne değil, kaderine ithaf edilmişti.
Bu dünyada bir insanı en çok annesi sevmez miydi? Dokuz ay boyunca karnında taşırken aralarında bir bağ oluşmaz mıydı? Koşulsuz şartsız, cinsiyetine bakılmaksızın evlat sarılıp sarmalanmaz mıydı?
Her doğuran da anne olamıyordu işte. Güler Hanım öz anne olsa da, bazı üvey annelerden bile çok daha aşağılardaydı. Tek düşündüğü önündeki fazlalığa sahip olan, ama adam olamayan erkek evladı Mehmet'ti.
Şerife'nin işittiği ağır sözler, bir kez daha ruhunu yaralamıştı. Hak etmediği şeyleri yaşaması onu çok yormuştu. Önceden bu kadar zayıf değildi. Kendini bırakmıyordu. Çünkü o zamanlar sırtını sıvazlayan bir Vil
