Secret Arrival (Henry’s POV)
1586 Words
“Pilot, confirm landing clearance. Private terminal, NAIA. Walang fanfare. Walang press.”
Sumagot ang co-pilot sa headset. “Cleared na po. Touchdown in seven minutes. Weather’s good. Welcome to Manila, Mr. Blackthorn.”
Tinanggal ko ang headset. Sumandal sa cream leather seat. Nakikita ko na ang mga ilaw ng Manila sa oval window na orange na smear sa madilim na langit.
My phone buzzed. Encrypted line. Si Ysabel.
Sinagot ko agad, walang greeting.
“Maaga ka,” sabi niya. Mababa ang boses. Maingat. Parang nagtatago sa sariling bahay.
“Twenty-four hours early,” sagot ko. “Hindi ko na kaya hintayin ang schedule. Gusto ko lang malaman kung magbabago pa ba tingin mo sakin kapag harap-harapan na tayo.”
Tahimik. Tapos may maliit na hinga. Halos tawa.
“Ako pa ba? Akala mo makakalimutan ko itsura mo?”
“Siguro nakatingin ka na lang sa mukha ni Mateo araw-araw nang maraming taon. Baka naman naisip mo na hindi mo na kailangan ng iba.”
Tahimik ulit.
“Sending the driver. Black GLS. Plate ends in 777. Dadalhin ka sa safehouse sa Forbes. Hindi sa penthouse. Hindi pa.”
Tiningnan ko ang relo. 10:17 PM.
“Kailan kita makikita?”
“Midnight. Baka mas matagal pa. Kailangan ko munang i-shake ang security. Si Mateo kasi… clingy tonight.”
Humigpit ang kapit ko sa armrest.
“Clingy.”
“Hindi niya alam kahit ano. Stressed lang siya. Yung board issue. Yung nawawalang funds.”
Pinahaba ko ang katahimikan. Narinig niya ang hindi ko sinasabi.
“Ikaw mismo nagtanim ng trails na ‘yun, di ba?” tanong ko.
Hindi siya nag-deny.
“Kailangan ko bumili ng oras. Kung akala nila internal theft ang leak, hindi nila titingnan agad ang fertility payments. Hindi pa.”
“Clever.”
“Desperate.”
Bumaba ang eroplano. Tumama ang wheels sa tarmac.
Nag-unbuckle ako.
“Ysabel.”
“Yeah?”
“Kapag pumasok ka sa pinto mamaya… wag mo akong lokohin. Kahit sa mata mo pa lang.”
“Hindi ko gagawin.”
Tapos nawala ang tawag.
Customs, formality lang. Black passport. Diplomatic courtesy. Walang tanong. Dalawang lalaki sa dark suits ang naghihintay sa paanan ng hagdan, sarili kong security, hindi sa kanya. Sumabay sila sa akin nang walang salita. Black duffel sa balikat. Wala nang iba. Light traveler ako lagi.
Naka-idle na ang GLS. Binuksan nila ang pinto bago pa ako makarating.
“Sir.” Tumango ang driver. Lokal. Mid-thirties. Nakatingin sa harap.
Sumakay ako. Amoy bagong leather at bahagyang usok ng sigarilyo na sinubukang takpan ng pine freshener.
“Diretso Forbes,” sabi ko.
“Yes, sir.”
Nilamon kami ng traffic sa Manila. Busina. Jeepneys. Neon signs sa Tagalog na hindi ko halos mabasa. Parang foreign. Pero tama. Kasi nandito siya. Sa gulo na ‘to. Naghihintay.
Ang safehouse, low modern villa sa likod ng mataas na bakod. May armed guard sa gate. Isa pa sa pinto. Ang loob ay simple. Puting pader. Itim na furniture. Isang bote ng Macallan 25 sa bar. Dalawang baso na nakahanda na.
Nagbuhos ako ng isa. Hindi ininom.
Umupo sa gilid ng couch. Naghintay.
Dumating ang midnight.
Sa 1:02, Tumunog ang buzzer sa gate.
Narinig ko pagkatapos ang boses ng guard sa intercom: “Ms. Montoya. Mag-isa.”
“Papasukin.”
Maya-maya ay bumukas ang pinto.
At nandun siya Naka-black hoodie. Oversized. Nakababa sa mukha. Dark jeans. Walang makeup. Walang alahas. Walang heiress armor.That's her,si Ysabel - simple lang.
Pumasok siya. pagkatapos ay sumara ang pinto.
Tumayo ako.
Siya ang unang nagsalita. Halos bulong.
“Nandito ka talaga.”
Lumapit ako sa apat na hakbang.
Huminto sa harap niya.
“Sabi ko sa’yo darating ako.”
Tiningnan niya ang mukha ko. Parang nagche-check kung pareho pa rin ba ako sa video calls. Sa contracts. Sa late-night confessions.
“Pagod ka,I could see sa mukha mo,” sabi niya.
“Takot ka ba sa mukha ko?”
Tumawa siya nang tipid. Maliit. Basag.
“Oo, takot ako.”
Inabot ko siya. Dahan-dahan. Binigyan ng oras para umatras.
Hindi siya umatras.
Hinawakan ko ang panga niya. Itinaas ang baba.
“Bakit nandyan ka pa at hindi ka tumatakbo?”
“Kasi pag tumakbo ako, mawawala lahat.” Basag ang boses niya. “At ayoko nang mawalan ng kakampi.”
Hinila ko siya palapit.
Hindi marahan.
Isang braso sa baywang. Isa sa buhok. Hinalijan ko ang labi niya na parang gutom nang buwan.
Napahinga siya laban sa labi ko. Tapos sumagot ng halik. Matindi. Galit. Desperado. kumapit siya sa balikat ko, sa damit. Ang mga hita na lumapit hanggang magkadikit kami.
Natumba kami pabalik. Tumama sa dingding.
Pinutol ko ang halik para magsalita laban sa bibig niya.
“Tell me to stop.”
“Huwag mong gawin.”
Binuhat ko siya. Ipinulupot niya ang mga hita sa baywang ko. Dinala sa pinakamalapit na patag, sa dining table. Inilagay nang marahan.
Nagtanggal na ang kamay niya sa butones ng shirt ko.
Nahawakan ko ang pulso niya. Itinulak sa itaas ng ulo gamit ang isang kamay.
“Tingnan mo ako.”
Tiningnan niya. Namumungay ang mga mata, nagsusumamo. Mabilis ang hinga.
“Hindi ‘to para sa isang gabi lang,” sabi ko. Mababa. Magaspang. “Hindi ‘to convenience. Hindi ‘to yung contract. Tell me.”
Nilunok niya.
“Hindi.”
“So ano ‘to?”
Napalunok siya ulit. Nanginginig ang boses.
“Ito yung sa wakas pinili ko yung hindi safe. Yung pwedeng sirain ako. At gusto ko pa rin.”
Binigyan ko ng kalayaan ang pulso niya.
Hindi niya inalis. Nanatili sa taas. Sumuko.
Hinalikan ko ulit. Mas mabagal. Mas malalim. May oag-aangkin sa kanya o sa akin, pareho na.
Natanggal na ang shirt. Sa kanya naman. Hoodie. Tank top. Bra.
Balat sa balat.
Nag-explore ang kamay niya sa dibdib ko. Mga peklat mula sa lumang sailing accidents. Tattoo sa ribs, my old family crest.
Hinaplos niya.
“Sa’yo ba ‘to?” bulong niya.
“Sa’kin.”
Yumuko siya. Hinalikan ang tinta.
Napahalinghing ako. Mababa sa lalamunan.
Inikot ko siya. Ipinahiga sa table. Mga kamay nakasandal sa kahoy.
Hinapit ko siya mula likod. Ipinadama kung ano ang ginagawa niya sakin.
Inarko niya ang likod. Itinulak pabalik.
“Henry…”
“Ulitin mo.”
“Henry. Please.”
Ibinaba ko ang jeans niya. Sumunod ang panty.
Isang kamay sa pagitan ng hita. Natagpuan siyang basa na. Handa na.
Napahalinghing siya ng malakas. Walang hiya.
Dahan-dahan ko siyang pinaglaruan. Tinutukso. Pinaligaya gamit ang aking mga halik,dila haplos at mga kamay.
Hindi na niya alam kung saan ibabaling ang ulo niya sa table.
“Don't let me beg.”
“You already are.”
Tumawa siya. Hingal.
“Gago ka.”
Ipinapasok ko ang dalawang daliri.
Napasigaw siya. Malakas. Matamis.
Yumuko ako sa kanya. Idinampi ang kabi ko tenga nuya.
“You are mine now... Hindi na sa kanya. Hindi na sa company. Akin ka na.”
Inikot niya ang ulo. Hinanap ang bibig ko.
“Yes.”
Inalis ko ang kamay.
Napahiyaw siya nang mahina.
Tapos nasa loob na ako.
Isang malakas na thrust.
Sumigaw siya ng pangalan ko.
Hindi ako tumigil.
Malakas. Malalim. Walang awa.
Nagkakagulo ang table sa sahig.
Kumakalmot ang kuko niya sa kahoy.
Inabot ko sa harap. Hinanap ang c**t niya. Inikot,pibaligaya siya doon gamit ang daliri habang binabauo ko siya palikod.
Siya ang unang sumabog. Nag-lock ang katawan namin. Nag-flutter ang pulso sa paligid ko.
Sumunod ako ilang segundo lang. Umungol ng pangalan niya sa leeg niya.
Nanatili kaming ganoon. Hingal. Pawisan. Magkadikit.
Tapos bumulong siya.
“Hindi ko alam na ganito kasarap.”
Hinalikan ko ang balikat.
“Simula pa lang ‘to.”
Humarap siya sa bisig ko. Tumingala.
“Paano kung malaman ni Mateo?”
Hinawakan ko ang mukha niya.
“Kung malaman niya, so what kung malaman niya. At haharapin niya.”
Tiningnan niya ang mata ko.
“Hindi ka natatakot?”
“Hindi ako natatakot.” Hinalikan ko ang noo. “At hindi kita iiwan mag-isa sa gulo na ‘to.”
Ipinikit niya ang mata. Sumandal sa akin.
Matagal kaming tahimik.
Tapos bumuzz ang phone niya sa sahig. Nag-ilaw ang screen.
Mateo.
Calling.
Napatda siya.
Kinuha ko ang phone. Tiningnan ang screen.
Tapos siya.
“Sagutin mo.”
Umiling siya.
“Hindi ko kaya. Hindi ngayon.”
Pinindot ko ang accept. Speaker on.
Pinatong ko ang daliri sa labi ko.
Boses ni Mateo sa kwarto.
“Baby? Nasaan ka? Nagising ako wala ka. Sabi ng security umalis ka two hours ago.”
Tiningnan niya ako. Panic. Pagnanasa. Guilt. Lahat sabay.
Tumango ako nang isang beses.
Hikayat.
Humugot siya ng hininga.
“I… needed air. Hindi ako makatulog.”
Tahimik sa linya.
“Nagsisinungaling ka.”
Higpit ko sa baywang niya.
Nilunok niya.
“Hindi.”
“Ysabel. Sabihin mo sakin ang totoo. Ngayon na.”
Tumingin siya diretso sa mata ko.
Tapos nagsalita.
“I’m on my way back.”
Patay na katahimikan.
Tapos si Mateo, mapanganib na mahina ang boses.
“Snong kasama mo?”
Walang sagot siya.
“.Wala.”
Click.
Binaba niya.
Nanghina ang tuhod ni Ysabel.
Nahawakan ko siya.
Niyakap nang mahigpit.
Nagsimulang manginig siya.
Hindi tawa. Hindi iyak. Panginig lang.
Itinaas ko ang baba niya.
“Tingnan mo ako.”
Tiningnan niya.
“Ano na ngayon?” bulong niya.
Hinalikan ko siya nang dahan-dahan.
“Ngayon, tigilan na natin ang pagtatago.”
Tiningnan niya ang mata ko.
“At kailangan natin silang sindakin,will you back me up?”
Ngumiti ako. Madilim.
“Let's burn them down.”
- Writer
- chap_listContents
- likeADD