“Ysabel, wag mo akong itatago sa likod ng mga salita mo!” Mateo’s voice thundered sa hallway ng penthouse, parang kidlat na tumama sa dibdib ko. Pumirmi ako sa gitna ng living room, hawak ang gilid ng sofa na para bang kaya nito akong iligtas sa bigat ng nararamdaman ko.
“Mateo, hindi ko sinasadya… please,” nanginginig ang boses ko, pilit pinapakita ang calmness na wala naman sa katawan ko. Pero alam ko, kahit gaano ko pilitin, nakikita niya agad kapag may kakaiba sa galaw ko.
Lumapit siya ng mabilis, mga mata niya naglalagablab na parang apoy, fire na alam kong sa akin lang nakalaan.
“Hindi mo ako sinasadya? Ysabel… akala mo hindi ko napapansin? I’ve been noticing… you’ve been different. Cold. Distant. At ngayon, with Cynthia na parang nakasunod sa bawat galaw mo…” Dumampi ang kamay ni
