“Ma’am Ysabel, pakihawak po dito.”
Tinuro ng nurse yung maliit na device sa kamay ko habang nakaupo ako sa sterile na kwarto ng hospital. Hawak ko yung bag strap ko nang mahigpit, parang doon ko inilalabas yung kaba na ayokong ipakita sa mukha ko.
“Normal lang ba ‘to?” tanong ko, hindi tumitingin sa kanya.
“Routine check lang po. Para makita natin ang heartbeat.”
Tumango lang ako kahit hindi ako sigurado kung ano ang dapat maramdaman.
Nasa kabilang gilid si Cassey, naka-cross arms, nakatingin sa monitor na parang handa siyang sugurin kahit ano mang lalabas doon.
“Hindi dapat ‘to stressful,” bulong niya sa akin.
“Too late,” sagot ko.
Nagsalita ulit yung nurse. “Ready na po kayo?”
Hindi ako sumagot agad.
Hindi dahil hindi ko alam ang sagot.
Kundi dahil alam ko na kapag narinig ko
