“Mateo, hindi mo puwede palampasin ‘to.”
Ramdam ko agad ang bigat ng salita ko sa pagitan namin sa opisina. Ang mga mata niya ay nakatuon sa akin, halong galit at pagka-intriga. Alam ko na bawat hakbang, bawat tingin, may dala itong tensyon na pumipigil sa paghinga ko.
“Ysabel, parang sobra na ito. Hindi ko alam kung anong plano mo,” sabi niya, at ramdam ko ang kamay niya na sumasayad sa mesa, parang hinahawakan ang sarili niyang kawalan ng kontrol.
“Mateo, hindi ito biro. Ang prenup natin ay hindi lang papel. Ito ang proteksyon natin para sa kinabukasan, lalo na para sa anak natin,” sagot ko, tinutukan ang bawat salita, ramdam ko ang puso ko na mabilis tumibok sa kaba at galit.
Tumahimik siya sandali at tiningnan ang mga dokumento sa mesa. Alam ko na sa bawat linya, sa bawat clause, r
