Bloodline Audit (Ysabel’s POV)
1471 Words
“May nahanap kami, Ysabel.”
Napatigil ang kamay ko sa ibabaw ng mesa.
Ang boses ni Arnold—head ng internal audit—ay hindi nanginginig. Iyon ang mas nakakatakot.
“Gaano kalala?” tanong ko, diretso.
“Enough para gumuho ang buong pundasyon ni Mateo sa Montoya Jewels.”
Tumayo ako. “Simulan mo.”
Isinara niya ang pinto ng conference room. Walang sekretarya. Walang assistant. Kaming dalawa lang at ang dalawang senior forensic accountants na matagal ko nang kilala—mga taong binayaran ng tatay ko dati para sa pinakamaduduming kaso.
“Three months naming tinrace ang internal fund flow,” sabi ni Arnold, sabay pindot sa remote.
Lumabas sa screen ang web ng transaksyon.
Mahabang listahan.
Mga account.
Mga pangalan ng shell companies.
Mga dummy contracts.
“At dito nagsisimula ang problema,” dagdag niya. “Si Mateo mismo ang nag-a-authorize ng procurement requests. Pero ang vendors—lahat sila linked sa iisang offshore hub sa Cayman.”
Nanikip ang dibdib ko.
“Magkano?” tanong ko.
Saglit na nagkatinginan ang dalawang accountant.
“Two hundred thirty-eight million pesos,” sagot ng isa. “So far.”
So far.
Ibig sabihin, mas marami pa.
Napahawak ako sa gilid ng mesa.
Hindi dahil nahilo ako.
Kundi dahil sa galit.
“Simula kailan?”
“Eighteen months ago. Nagsimula sa maliit. Twenty million. Thirty. Fifty. Then lumaki nang lumaki.”
Eighteen months.
Eksaktong panahong nagsimula siyang mag-propose ng mas agresibong expansion.
Nagsimula siyang magmukhang perpekto.
“May ebidensya ba?” tanong ko.
Lumapit si Arnold at iniabot sa akin ang tablet.
Naroon ang mga pirma.
Digital keys.
Approval chains.
Lahat konektado kay Mateo.
Hindi ko na kailangan ng ibang patunay.
Nararamdaman ko na mismo ang bigat ng katotohanan.
Niloloko niya ako.
At hindi lang puso ko ang tinira niya.
Kinuha niya ang dugo ng pamilya ko.
“Secure everything,” sabi ko. “Walang lalabas. Walang magli-leak. Kapag may kahit sinong nagtangkang magbenta ng impormasyong ‘to—”
“—we bury them,” putol ni Arnold, diretso ang tingin.
Tumango ako. “Good.”
“Bakit ka nanginginig?” tanong ni Cassey nang makita niya ako sa lounge.
“Nalaman ko na.”
“Alin?”
“Ang ginagawa niya sa kompanya.”
Umupo siya sa tabi ko. “Gaano kalala?”
Inilabas ko ang tablet at ipinakita sa kanya.
Hindi na siya nagsalita.
Nanlaki ang mata niya.
“Putangina,” bulong niya. “Isa siyang ahas.”
“Huwag mong babanggiting ahas,” sagot ko. “Dahil hindi niya ako tinuklaw. Nilamon niya ako nang buhay.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
Mahigpit.
“Anong gagawin mo?”
Tumitig ako sa harap.
“Lalagyan ko ng bitag ang bawat hakbang niya.”
Kinagabihan, hinintay ko si Mateo sa kwarto.
Hindi ako nagbihis para sa kaniya.
Hindi ako nag-ayos.
Naupo lang ako sa kama, hawak ang tablet.
Pagpasok niya, ngumiti siya.
“Missed me?” tanong niya, sabay lapit.
“Umupo ka,” sabi ko.
Tumigil siya.
May kung anong nagbago sa boses ko.
Umupo siya sa tapat ko.
“May problema ba?”
Ini-slide ko ang tablet sa harap niya.
“Basahin mo.”
Nagbago ang kulay ng mukha niya.
Saglit.
Mabilis.
Pero sapat para makita ko.
“Hindi ko maintindihan,” sabi niya.
“Talaga?” tanong ko. “Dahil malinaw sa akin.”
Tinulak ko palapit ang tablet.
“Shell companies. Dummy vendors. Offshore accounts. Lahat linked sa’yo.”
Tumawa siya, pilit. “Ys, corporate structuring ‘yan. Legal—”
“Don’t lie to me.”
Tumaas ang boses ko.
“Don’t you dare lie to me.”
Tumahimik siya.
At doon ko unang nakita ang totoong Mateo.
Hindi ang boyfriend ko.
Hindi ang fiancé ko.
Kundi ang lalaking may matang marunong magtimbang ng kapalit.
“Gusto mo ng totoo?” tanong niya, malamig.
“Simula pa lang ‘yan.”
Nanginig ang dibdib ko.
“Pinagnanakawan mo ako?”
“Hindi,” sagot niya. “Pinaghahandaan ko ang kinabukasan natin.”
“Sa pamamagitan ng pagnanakaw?”
“Sa pamamagitan ng pagkuha ng kung ano ang karapat-dapat sa akin.”
Tumayo ako.
“Sa tingin mo ba, may karapatan ka sa kahit anong Montoya asset?”
Tumayo rin siya.
Magkalapit na kami.
Ramdam ko ang init ng hininga niya.
“Fiancé mo ako. Magiging asawa mo ako. Ama ng magiging anak mo.”
“Hindi ka pa asawa.”
“Pero magiging.”
“Hindi mo alam ‘yon.”
Nagbago ang titig niya.
Naging madilim.
“Sigurado ka?”
Lumunok ako.
“Kung gagawin mo ang balak mong kasal, magagawa mo akong bihag,” dagdag ko. “At hindi ako magpapabihag.”
Suminghal siya. “Then don’t force my hand.”
Tumalikod ako.
“Lumabas ka.”
“Ys—”
“Lumabas ka.”
Hindi siya agad gumalaw.
Nang lumingon ako, nanlilisik ang mata niya.
“Hindi pa tapos ‘to,” bulong niya.
At sa unang pagkakataon, naniwala ako.
“Hindi mo dapat siya kinompronta agad,” sabi ni Henry sa encrypted call.
“Hindi ko napigilan.”
“Then prepare for escalation.”
“Anong gagawin niya?”
“Wedding pressure. Legal binding. Public narrative. Emotional manipulation.”
Napangiti ako.
“Good.”
“Hindi ka natatakot?”
“Mas natatakot akong manatiling bulag.”
Kinabukasan, biglang nagbago ang takbo ng araw ko.
Mga tawag mula sa wedding planners.
Mga delivery ng invitation mockups.
Venue confirmations.
Designer fittings.
Parang may nag-on ng countdown.
“Mateo’s moving fast,” sabi ni Cassey.
“Gusto niyang itali ako bago pa ako makagalaw,” sagot ko.
“Anong gagawin mo?”
“Hayaan ko siya.”
“Ha?”
“Mas lalong magkakamali ang taong nagmamadali.”
“Hindi ba masyadong mabilis?” tanong ni Mama habang iniisa-isa ang mga proposal.
“Excited lang si Mateo,” sagot ko.
Tahimik si Cynthia sa tabi niya.
Pero ramdam ko ang mata niya sa’kin.
“Nagbago ka,” bigla niyang sabi.
Tumigil ang lahat.
“Paano?” tanong ko.
“Mas… matapang. Mas diretso. Hindi ka na ‘yung dati.”
Ngumiti ako. “Masama ba ‘yon?”
Hindi siya sumagot.
Ngunit sa pagitan namin, ramdam ko ang pag-init ng tensyon.
“May nararamdaman akong mali,” bulong ni Cynthia sa akin sa hallway.
“Lahat tayo may nararamdaman,” sagot ko.
“Hindi. Tungkol sa’yo.”
Tumigil ako.
“Huwag mong subukan.”
“Subukan alin?”
“Hanapin ang hindi mo kayang sikmurain.”
Ngumiti siya, mapanganib.
“Baka mas mauna kitang hubaran.”
Nanlamig ang balat ko.
“Good luck,” sabi ko.
“Social media narrative ready,” sabi ni Henry kinagabihan. “All your accounts synchronized. Controlled leaks. Strategic endorsements.”
“Let’s begin.”
Sa loob ng tatlong araw, nag-iba ang ihip ng hangin.
Hindi na ako si Ysabel na tahimik na tagapagmana.
Ako na ang bagong mukha ng Montoya Jewels.
Young.
Decisive.
Untouchable.
At si Mateo?
Unti-unting nabawasan ang presensya.
Hindi ko siya tinanggal.
Tinabunan ko lang siya.
“Bakit parang nawawala ako sa sarili kong kumpanya?” tanong niya, galit.
“Hindi ka nawawala,” sagot ko. “Nababalik lang sa akin ang dapat sa akin.”
“Ginagamit mo ang social media laban sa akin?”
“Ginagamit ko ang katotohanan.”
“Hindi ‘yan totoo.”
“Then patunayan mo.”
Napatameme siya.
Hindi nagtagal, kumilos si Cynthia.
Sa launch event ng bagong Montoya collection, may tumawag sa media.
Anonymous tip.
May scandal daw.
Sa dressing room, may inilagay na droga sa bag ko.
Pero huli na.
Nahuli ang assistant niya sa CCTV.
Tumawag ako ng press conference.
Live.
“May nagtatangkang sirain ang pangalan ko,” sabi ko sa harap ng camera. “At ang Montoya Jewels. Ngunit ang sinumang gagamit ng paninira bilang sandata, tiyak na masasaktan.”
Tinignan ko si Cynthia sa likod ng crowd.
Namumutla.
At doon ko naramdaman ang kakaibang kapangyarihan.
Kinagabihan, hinarap niya ako.
“Ano ang gusto mo?” tanong niya, nanginginig.
“Ang tigilan mo ako.”
“Hindi kita iiwanan.”
“Then masasaktan ka.”
Umiyak siya.
Pero hindi ako gumalaw.
Hindi na ako natitinag sa luha.
“Hindi ka na ang kapatid na kilala ko,” sabi ni Mama.
“Hindi na rin ako ang anak na tinapakan.”
Sa huli ng araw, bumalik si Mateo sa kwarto ko.
Tahimik.
Mapanganib.
“Kung hindi ka papayag sa kasal,” sabi niya, “sisiguraduhin kong mawawala sa’yo ang lahat.”
Tumayo ako.
“At kung ipagpatuloy mo ‘yan,” sagot ko, diretso sa mata niya, “sisiguraduhin kong pati pangalan mo ay mawawala.”
Natahimik siya.
Ngumiti.
“Game.”
At sa pagitan naming dalawa, ramdam ko ang pagsiklab ng digmaan.
“Handa ka bang masunog kasama ko, Ysabel?”
- Writer
