KABANATA : ANG LEON AT ANG LOBO
690 Words
Nanigas ang lahat sa kinatatayuan nila. Ang hallway na kanina lang ay maingay sa bulungan ay naging kasing tahimik ng sementeryo. Sa isang panig ay si Jace Valderama, ang tagapagmana ng pinakamalakas na Mafia clan. Sa kabilang panig naman ay si Kenzo, ang lalaking balita ay nag-iisang tumitindig laban sa mga Valderama ang tinaguriang Lone Wolf.
Dahan-dahang binitawan ni Jace ang baba ni Sofia, pero hindi niya inalis ang mapang-uyam na tingin sa dalaga. Lumingon siya kay Kenzo nang may malamig na ngisi.
"Kenzo. Long time no see," bati ni Jace, pero walang kahit anong init sa boses niya. "Hindi ko alam na mahilig ka na pala sa mga ligaw na pusa ngayon."
Hakbang-hakbang na lumapit si Kenzo. Hindi katulad ni Jace na puno ng yabang ang bawat galaw, si Kenzo ay tila isang anino mabilis, tahimik, pero ramdam mo ang panganib na nagmumula sa bawat hibla ng kanyang pagkatao. Tumigil siya sa tabi ni Sofia, sapat na para maging harang sa pagitan nito at ni Jace.
"Hindi siya pusa, Jace. Tao siya," seryosong sagot ni Kenzo. Ang kanyang mga mata ay nakapako kay Jace, tila binabasa ang bawat susunod na galaw nito. "At alam nating dalawa na wala sa listahan ng mga pag-aari mo ang mga estudyante rito."
Tumawa nang mahina si Jace, isang tawa na nagpatayo ng balahibo ni Sofia. "Sa paaralang ito, lahat ay may presyo. At ang babaeng ito..." turo niya kay Sofia gamit ang kanyang nguso, "...ay may malaking utang sa akin. Isang utang na hindi mababayaran ng kahit anong pera."
Tumingin si Sofia kay Kenzo. May kung anong pamilyar sa mga mata nito—isang pag-aalala na hindi niya maipaliwanag. Bakit siya tinutulungan ng isang tulad ni Kenzo? Sa mundong ito, walang gumagawa ng kabutihan nang walang hinihinging kapalit.
"Magkano?" tanong ni Kenzo, habang dinudukot ang kanyang wallet sa bulsa ng kanyang itim na pantalon.
"Hindi ko kailangan ng barya mo, Kenzo," putol ni Jace. Lumapit siya nang husto kay Kenzo, hanggang sa magkatapat na ang kanilang mga balikat. "Ang gusto ko ay makitang lumuhod ang matapang na scholar na 'to sa harap ko. At walang sinuman kahit ikaw ang makakahadlang doon."
Hinarap ni Sofia si Jace. Hindi na niya kayang manahimik habang pinag-uusapan siya na parang isang bagay lang na binibili sa palengke.
"Hindi ako luluhod sa 'yo, Jace Valderama," matapang na sabi ni Sofia. "Kahit anong gawin mo, hindi mo makukuha ang gusto mo. Ang sapatos mo ay lilinisin ko, pero ang dangal ko ay hindi mo mahahawakan."
Bahagyang natigilan si Jace. Sa buong buhay niya, ito ang unang pagkakataon na may humamon sa kanya nang ganito kadiretso sa harap ng maraming tao. Sa halip na magalit, isang kakaibang kislap ang lumitaw sa kanyang mga mata—isang halong galit at... paghanga?
"Tingnan natin," bulong ni Jace bago ito tumalikod kasama ang kanyang mga tauhan. "The game has just started, Scholar. See you in hell."
Nang makaalis ang grupo ni Jace, tila nakahinga nang maluwag ang lahat ng estudyante sa hallway. Hinarap ni Kenzo si Sofia at hinawakan ang balikat nito.
"Ayos ka lang ba?" tanong ni Kenzo. Ang lamig ng boses niya kanina ay napalitan ng tunay na pag-aalala.
"Ayos lang ako. Salamat, Kenzo," sagot ni Sofia. "Pero bakit mo ginawa 'yun? Mapapahamak ka lang dahil sa akin."
Tumingin si Kenzo sa malayo, tila may malalim na iniisip. "Matagal na akong hamak sa paningin nila, Sofia. At hinding-hindi ko hahayaang saktan ka ng isang Valderama. Hindi na muli."
Kumunot ang noo ni Sofia. *Hindi na muli?* Ano ang ibig sabihin ni Kenzo? Magkakilala ba sila dati?
Hindi pa man nakakasagot si Sofia, nakita niya ang isang itim na sobre na nalaglag mula sa bulsa ni Jace kanina. Pinulot niya ito at binuksan nang palihim sa ilalim ng kanyang mga libro. Ang laman nito ay isang lumang litrato—isang pamilya na masayang nagtatawanan sa harap ng isang malaking mansion.
Nanlamig si Sofia. Ang pamilyang nasa litrato... ay ang pamilya niya. Ang pamilya De Vega na akala niya ay tuluyan nang binura ng kasaysayan. At sa likod ng litrato, may nakasulat na pulang tinta na tila gawa sa dugo:
"Fated to burn."
- Writer
