ตอนที่3

3106 Words

“หว้าเฝ้าบ้านให้คุณยายค่ะ ท่านเข้าไปในเมือง คุณพ่อโทรหาหว้ามีอะไรหรือเปล่าคะ” “มีสิ พ่อคิดถึงลูกไงคะ ลูกหว้าไม่เปลี่ยนใจแน่นะคะลูก” วาทินไม่อยากให้ลูกสาวมาเรียนที่เชียงรายเพราะเป็นห่วงลูกสาวถึงแม้จะมีอดีตแม่ยายคอยดูแลแต่เขาก็เป็นห่วงลูกสาว “ค่ะ หว้าอยากเรียนที่มหาลัยนี้ คุณพ่อไม่ต้องห่วงค่ะหว้าโตแล้วดูแลตัวเองได้ แม่ไม่เห็นว่าเลยอะไรเลยค่ะ” รัตติยากรตอบพ่อเธอรู้ว่าเขาเป็นห่วงแต่เธอโตที่จะดูแลตัวเองได้แล้ว “แม่ของลูกจะว่าอะไรล่ะ คงกำลังหลงผู้ชายอยู่ล่ะสิฮึ จะเอาเวลาไหนมาห่วงลูกล่ะ” วาทินกระแนกระแนอดีตภรรยาที่เลิกกันไปแล้วแต่เขายังรักจีรนันท์อยู่ไม่เสื่อมคลายหากวันนั้นเขาไม่ได้ไปพาโยทะกาไปกินข้าวก็คงไม่เกิดเรื่องและยังเป็นวันเดียวกับวันเกิดลูกสาวอีกและข้อแก้ตัวที่ฟังขึ้นไหนจะแม่ยายและเมียที่เห็นเต็มตาทำให้วาทินเสียครอบครัวที่รักไป “ไม่จริงค่ะ แม่ไม่ได้เป็นแบบนั้น หากไม่มีอะไรลูกหว้าวางสายนะคะคุณพ่อ.” ลูกหว้าไม่พอใจที่พ่อว่าให้แม่ทั้งที่พ่อต่างหากล่ะที่มัวแต่หลงผู้หญิงจนลืมวันเกิดลูก “เดี๋ยวสิคะลูกหว้า พ่อยังไม่หายคิดถึงลูกเลยนะครับ” คนรู้ตัวว่าผิดรีบง้อลูกสาวที่นับวันรัตติยากรจะห่างเหินพ่อไปเรื่อยๆ “ค่ะ พ่อมีอะไรก็คุยมาเลยค่ะ เดี๋ยวหว้าจะไปดูคนงานให้คุณยายค่ะ” วาคินก็ถามเรื่องการเรียนของลูกสาวว่าเข้าเรียนวันไหนมอบตัววันไหนเขาจะได้ไปจัดการให้ลูกสาวเมื่อคุยจบก็วางสายจากกัน “เฮ้อ เบื่อจัง เข้าไร่กันเถอะนุ่น” รัตติยากรพูดอย่างเซ็งๆชวนนุ่นเข้าไปช่วยคนงานในไร่จนบ่ายคล้อยถึงกลับมาบ้าน รัตติยากรเรียนอยู่ปีสองแม่ก็ตกลงแต่งงานกับเมลสันเงียบๆไม่ได้จัดงานใหญ่โตแต่เชิญญาติสนิทและเพื่อนๆของทั้งสองฝ่ายมาปาร์ตี้กันที่บ้านเท่านั้น เมลสัน จิวานี่เป็นนักธุรกิจไมโครซอร์ฟ อิเลคโทนิคยักษ์ใหญ่ของยุโรป เป็นชาวไอร์แลนด์ มีลูกชายหนึ่งคน วิลลี่ จิวานี่ หนุ่มไอร์แลนด์สุดหล่อก็มาร่วมงานปาร์ตี้ของพ่อที่แต่งงานใหม่กับนักธุรกิจสาวชายไทยและพ่อพาไปแนะนำให้รู้จักเมื่อสามปีก่อน วิลลี่ชอบพอนิสัยของจีรนันท์เพราะเธอเป็นผู้หญิงเก่งและฉลาดส่วนรัตติยากรลูกสาวของแม่เลี้ยงก็เจอครั้งแรกที่อังกฤษชายรัตติยากรสวยน่ารักเหมือนตุ๊กตาแล้ววิลลี่ก็ยอมรับเป็นน้องสาวเพราะเขาเป็นลูกชายคนเดียวแม่ก็เสียชีวิตไปนานแล้วแต่วิลลี่ก็ได้เจอรัตติยากรแค่สองครั้งจนพ่อแต่งงานในคืนนี้ “ไฮบาร์บี้ ไอคิดถึงยูจังเลย” วิลลี่เห็นลูกสาวของแม่เลี้ยงก็สวมกอดทันทีและหอมแก้มซ้ายขวา “เอ่อ.” รัตติยากรหน้าเลิ่กลั่กเมื่อจู่ๆวิลลี่กอดเธอ “วิลล์ นายไปกอดบาร์บี้อย่างนั้นไม่ได้นะคนไทยเขาถือ” เมลสันบอกลูกชายที่ไม่รู้เรื่องวัฒนธรรมไทย “ทำไมล่ะแด๊ดไอจะกอดน้องสาวไม่ได้เหรอ” วิลลี่ถามแด๊ดอย่างไม่เข้าใจเพราะเขาก็เจอเพื่อนหรือญาติที่ไอร์แลนด์ก็ทำแบบนี้ทั้งนั้น “แกแน่ใจนะว่าไม่ได้แต้ะอั๋งบาร์บี้น่ะ” เมลสันมองลูกชายและถามตรงๆวิลลี่ขึ้นชื่อเรื่องเจ้าชู้เขาจึงไม่ไว้ใจ “แด๊ด บาร์บี้นี่เป็นน้องสาวไอนะ ไอจะไปทำอย่างนั้นได้ยังไงล่ะ” วิลลี่พูดเสียงดังยัยบาร์บี้เด็กว่าเขาเกือบสิบปีแล้วเขาก็ไม่นิยมกินเด็กถึงแม้รัตติยากรจะสวยน่ารักแต่เขาก็รักเหมือนน้องสาวจริงๆ “แน่ใจนะไอ้แสบ” “คุณยาย คุณนันท์ บาร์บี้เป็นน้องสาวไอจริงๆนะครับ” วิลลี่หันไปพูดกับคุณเพ็ญนภาและแม่เลี้ยงที่ยิ้มขำสองพ่อลูกที่เถียงกัน “ยายขอบใจนะวิลลี่ที่รักน้อง” คุณเพ็ญนภาพูดแล้วยิ้มให้หนุ่มหล่อที่มองพ่ออย่างไม่พอใจ “ขอบคุณครับมัมที่ยอมรับเราสองพ่อลูกเป็นคนในครอบครัว ผมจะรักนันท์และดูแลเธอกับลูกตลอดไปครับ” เมลสันสัญญากับแม่ยายหนุ่มใหญ่รู้ว่าภรรยาเลิกกับอดีตสามีที่นอกใจและเขาจะไม่ใช่คนแบบนั้นจีรนันท์จะเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก จากนั้นจีรนันท์กับเมลสันก็ไปรับแขกและพูดคุยกับแขกที่มาร่วมแสดงความยินดีกับเธอรวมถึงอดีตพ่อตาแม่ยายและน้องสาวของวาทินที่เธอเชิญท่านมาด้วยความเคารพนับถือ “พ่อยินดีด้วยนะหนูนันท์ขอให้มีความสุขนะลูก ฝากลูกสาวของผมด้วยนะเมลสัน” คุณประวิทย์อวยพรให้อดีตลูกสะใภ้ที่ลูกชายของท่านโง่ปล่อยเพชรเม็ดนี้หลุดมือไปอย่างน่าเสียดาย “แม่ดีใจด้วยนะหนูนันท์ขอให้ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชรนะลูก” คุณหญิงกรองแก้วอวยพรอดีตลูกสะใภ้ที่ยังแวะเวียนพาหลานสาวไปเยี่ยมท่านกับสามีบ่อยๆ “น้อยดีใจด้วยนะคะพี่นันท์ขอให้มีความสุขนะคะ” คุณหมอกรองกาญอวยพรให้อดีตพี่สะใภ้และสมน้ำหน้าพี่ชายที่สูญเสียครอบครัวไปเพราะความมักมากทำให้เธอไม่อยากมีครอบครัวจึงอยู่เป็นโสดดีกว่า “ขอบคุณคุณพ่อคุณแม่และน้องน้อยมากนะคะ เชิญด้านในคะ ลูกหว้านั่งกับคุณยายโน่นค่ะ” จรนันท์ชี้มือไปที่แม่และลูกสาวก่อนจะพาอดีตพ่อตาแม่ยายไปหาลูกสาวกับแม่ของเธอ งานปาร์ตี้ฉลองแต่งงานของจีรนันท์กับเมลสันทั้งสนุกมีความสุขอบอุ่นและโรแมนติกช่างภาพมืออาชีพที่สนิทกับจีระนันท์ก็เก็บภาพความทรงจำของทั้งคู่เพื่อทำข่าวมอบเป็นของขวัญให้คู่แต่งงานด้วย รัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา คฤหาสห์หลังใหญ่ย่านลองบีชอยู่ทางทิศใต้ของรัฐแคลิฟอร์เนียติดชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกในเขตลอสแอนเจลิสเคาน์ตี้ ห่างจากเมืองลอสแอนเจลิสประมาณ32กิโลเมตร “คุณหญิงก็ลองคุยกับลูกก่อนครับที่รัก” มิสเตอร์วินเซอร์ บอกภรรยาเชื้อสายเจ้าชาวไทยมาเรียนนิวยอร์คแล้วพบรักกันและฟันฝ่าอุปศักดิ์จนได้ครองรักกัน “วินคะ อ้อมไม่อยากให้ลูกเข้าไปยุ่งกับคาสิโนนะคะ แค่ธุรกิจที่เรามีก็มากพอแล้วเราปล่อยคาสิโนไปได้มั้ยคะ” คุณหญิงอ้อมขอร้องสามีท่านไม่อยากให้ลูกชายไปยุ่งกับคาสิโนที่พ่อสามีทิ้งไว้ให้และตอนนี้มันกำลังมีปัญหาเมื่อผู้ดูแล MK Grand Las Vegas (เอ็มเค แกรนด์ ลาสเวกัส) คาสิโนหรูสูงยี่สิบชั้นตั้งอยู่บนถนนฟลามิงโกกลางเมืองลาสเวกัสก่อตั้งโดย แม็ค โคลนี่ย์ พ่อของวินเซอร์ และปู่ของ คลินท์กับเคนเน็ท ได้จากโลกนี้ไปแล้ว “ผมว่ารอถามลูกก่อนดีมั้ยครับ คลินท์รับปากแด๊ดไว้ที่รักก็รู้นี่ว่าลูกชายของเรายึดมั่นในคำพูดมาแค่ไหนน่ะ” มิสเตอร์ วินเซอร์พยายามหาเหตุผมมาอธิบายให้ภรรยาฟังตอนนี้ลูกชายคนโตกำลังเข้าไปดูคาสิโนที่ลาสเวกัสแต่ภรรยาห่วงลูกเพราะมีแต่อันตรายจากคู่แข่งและลูกค้าสรุปว่าท่านไม่อยากให้ลูกชายไปยุ่งเกี่ยวพ่อสามียังมีศัตรูคู่แข่งและต้องระวังตัวตลอดเวลาคุณหญิงไม่อยากให้ลูกชายไปยุ่งเพราะมันอันตรายถึงแม้จะมีบอดี้การ์ล้อมหน้าล้อมหลังก็เถอะ “อ้อมจะทำยังไงดีคะ” คุณหญิงอ้อมพูดเบาๆอย่างหนักใจก็เธอห้ามลูกชายมาตลอดคลินท์แค่รับฟังแต่เด็กหนุ่มกลับติดตามปู่ไปคาสิโนบ่อยๆนานเข้าก็ไปพักที่โรงแรมเลยและเลือกเรียนที่มหาวิทยาลัยเนวาดาลาสเวกัสจึงคลุกคลีอยู่กับ คาสิโนแต่เรื่องเรียนของเขาไม่เสียแตกต่างจากน้องชายที่ไม่ชอบการพนันเอาเสียเลย วันนี้คลินท์กลับบ้านเพราะแม่อยากคุยด้วยทำให้ชายหนุ่มวัยยี่สิบสองปีจำต้องกลับและรู้ว่าแม่จะคุยเรื่องอะไร “หิวหรือยังลูก แม่ทำอาหารไทยไว้ให้มีของชอบคลินท์ด้วยนะ” คุณหญิงอ้อมบอกลูกชายและสวมกอดหอมแก้มกันเป้นปกติทุกครั้งที่เจอหน้ากัน “ยังไม่หิวครับแล้วนายเคนไปไหนครับแม่” คลินท์ปล่อยตัวแม่แล้วถามหาน้องชาย “อยู่บนห้องจ้ะ เคนเพิ่งมาถึงก่อนหน้าคลินท์สิบนาทีเองลูก.” “ผมไปอาบน้ำก่อนนะครับแม่เดี๋ยวลงมากินฝีมือแม่นะครับ จุ๊บ” คลินท์พูดจบก็หอมแก้มแม่อีกครั้งแล้วเดินขึ้นบันไดวนขึ้นไปชั้นสองโซนขวามือที่เป็นของเขาทั้งหมดส่วนของน้องชายก็ครอบครองฝั่งซ้ายทั้งหมดเหมือนกัน โต้ะอาหารของครอบครัวโคลนี่ย์เต็มไปด้วยอาหารไทยคาวหวานที่สามีและลูกชายชอบวางเรียงกันเต็มโต้ะฝีมือของคุณหญิงอ้อม “โอ้โห นี่เลี้ยงฉลองอะไรกันครับแม่” เคนเดินเข้ามาในห้องอาหารเห็นอาหารเต็มโต้ะก็แซวแม่ “นานๆทีลูกชายแม่จะมากินอาหารค่ำพร้อมหน้ากันทีแม่ก็เลยจัดเต็มที่น่ะสิ นั่นพี่เราลงมาแล้ว” คุณหญิงอ้อมเห็นลูกชายคนโตเดินเข้ามาในห้องอาหารก็บอกลูกชายคนเล็ก “หวัดดีครับพี่คลินท์.” “หวัดดีน้องชาย” คลินท์กับเคนเน็ทกอดกอดกันแล้วไปนั่งตรงข้ามพ่อแม่แล้วกินอาหารแสนอร่อยฝีมือของแม่จนอิ่มก่อนจะไปนั่งคุยกันที่ห้องนั่งเล่นสุดอลังการมีทุกอย่างครบพร้อมสองหนุ่มเลือกนอนเล่นที่โซฟาเบดตัวใหญ่ส่วนพ่อแม่ก็นั่งด้วยกันบนโซฟากลมเปิดเพลงเบาๆและจิบไวน์ที่แม่บ้านนำมาเสริฟเจ้านายอย่างรู้ใจ “คุณหญิงมองผมนานแล้วนะครับ” คลินท์พูดล้อแม่ชายหนุ่มจะเรียกแม่ว่าคุณหญิงบ้างแม่บ้างบางทีก็เรียกมัม สองหนุ่มโคลนี่ย์นิสัยต่างกันคลินท์จะนุ่มนวลอ่อนโยนกับแม่และหม่อมยายแต่กับคนที่ไม่สนิทชายหนุ่มจะไว้ตัวแม้แต่สาวๆเขาก็เป็นฝ่ายเลือกไม่งั้นเข้าไม่ถึงตัวชายหนุ่มส่วนโคลนี่ย์คนน้องขี้เล่นเข้าได้กับทุกคนเนื้อหอมในหมู่สาวๆ “เรื่องคาสิโน คลินท์เปลี่ยนใจเถอะลูกไปทำธุรกิจอื่นก็ได้หากลูกไม่ยอยากทำกับแด๊ด” เสียงหวานบอกลูกชายที่ลุกขึ้นนั่งมาคุยกับแม่อย่างจริงจัง “แม่ครับ ผมรับปากปู่แล้วว่าจะสานต่อคาสิโนของท่านและจะทำให้มันถูกต้องจะไม่ใช้กฎเถื่อนหรือฆ่าใครหากในคาสิโนมีปัญหาผมจะให้ตำรวจจัดการผมจะไม่เข้าไปยุ่งแต่จะให้กฎหมายจัดการครับ ผมจะไม่ไปยุ่งกับกลุ่มแก๊งไหน ผมสัญญาว่าจะดูแลตัวเองนะครับแม่”คลินท์บอกแม่ชายหนุ่มเข้าใจว่าทำคาสิโนมันอันตรายแต่ยุคนี้การแข่งขันก็ยังมีอยู่แต่เขาจะไม่สู้กับใครเขาจะทำในแบบที่คิดไว้ตามที่บอกแม่ “ตกลงลูกจะทำใช่มั้ย” คุณหญิงถามลูกชายในเมื่อคลินท์ยืนยันจะทำตามที่ได้รับปากกับปู่ท่านก็ต้องยอม "ผมขอโทษครับแม่ หากเรื่องอื่นผมให้แม่ได้แต่เรื่องคาสิโนผมขอนะครับ ผมจะสร้างฝันของปู่ให้สำเร็จครับ” คลินท์พูดแล้วน้ำตาคลอเมื่อคิดถึงปู่ที่จากไปเมื่อกลางปีและตอนนี้คาสิโนที่ขาดหัวเรือใหญ่อย่างปู่ก็ระส่ำระสายพนักงานนับพันกลัวว่าคาสิโนจะถูกเปลี่ยนมือหรือเลิกกิจการเพราะรู้ว่าคุณวินเซอร์ไม่มีทางมาบริหารบางคนลาออกไปหางานใหม่และลูกค้าก็ลดน้อยลงไปเรื่อยเพราะขาดความเชื่อถือทำให้คลินท์ตัดสินใจเข้าไปบริหารและเรียกพนักงานเก่าแก่มาปรึกษาก่อนจะปิดปรับปรุงและนำเทคโนโลยีสมัยใหม่มาใช้แล้วให้พนักทุกคนมาลงชื่อไว้ว่าใครอยากทำงานกับโรงแรมต่อหากปรับปรุงเสร็จก็จะเรียกตัวมาทำเหมือนเดิมและยังจ่ายเงินเดือนให้ปกติ “ก็ได้แม่ให้คลินท์ทำตามความฝันของคุณปู่แต่ลูกต้องมีคนดูแลตามที่แม่ต้องการนะ อ้อ และอย่าลืมการเรียนด้วยล่ะ” คุณหญิงอ้อมยอมลูกชายและจะให้คนสนิทของพ่อสามีจัดหาบอดี้การ์ดฝีมือดีมาดูแลลูกชายเพิ่มเพื่อความปลอดภัยและเธอจะได้สบายใจระดับหนึ่ง “แต่แม่ครับ” “ไม่มีแต่ถ้าลูกอยากทำต้องรับข้อเสนอของแม่” “ครับ คุณหญิง” เมื่อขัดไม่ได้คลินท์ก็ยอมรับชายหนุ่มรู้ว่าแม่เป็นห่วงเขารู้ดีเพราะติดตามปู่มาหลายปีชำนาญการเล่นทั้งหมดไม่ว่าใครจะโกงแบบไหนชายหนุ่มก็จับได้อย่างง่ายดาย ลาสเวกัส ตั้งอยู่ที่รัฐเนวาด้าที่คนทั่วโลกให้ฉายาว่า เมืองแห่งบาป ที่มีคาสิโนแหล่งอบายยมุขชั้นนำของโลกดึงดูดนักท่องเที่ยวนักเล่นหลั่งไหลเข้ามาและไม่ได้มีแต่คาสิโนยังมีห้างสรรพสินค้าใหญโตโอ่อาอลังการและโรงแรมหรูหราและสถานที่ท่องเที่ยวมากมาย มีชิงช้าสวรรค์ที่สูงที่สุดในโลกอีกด้วย บางคนมาเที่ยวจริงๆก็มีเยอะ MK Grand Las Vegas ได้ถูกปรับปรุงครั้งล่าสุดเมื่อสองปีที่ผ่านมาหลังจาก คลินท์ โคลนี่ย์ หลานชายคนโตของ แม็คที่ถึงแก่กรรมไปด้วยภาวะหัวใจล้มเหลวตอนที่คลินท์อายุแค่ยี่สิบสองปีกำลังอยู่เรียนปริญญาโทที่มหาวิทยาลัย เนวาดาลาสเวกัส ชายหนุ่มติดตามปู่มาตั้งแต่อายุสิบห้าก่อนจะเริ่มทำเต็มตัวโดยที่แด๊ดกับแม่ยอมให้เขาทำแต่ต้องเปลี่ยนแปลงกฎต่างๆหลายอย่างใน คาสิโนสุดท้ายพบกันครึ่งทางซึ่งท่านก็พอใจระดับหนึ่งแม้บางครั้งเขาจะใช้กฎของคาสิโนสำหรับพวกที่มาก่อกวนแต่แค่หยอดน้ำข้าวต้มไม่ได้ทำถึงตายชายหนุ่มคร่ำหวอดในวงการคาสิโนมาแปดปีจนทำให้ MK Gralnd Las Vegas ผงาดขึ้นมาอยู่แถวหน้ามีชื่อเสียงที่สุดในลาสเวกัสและที่ไม่มีใครไม่รู้จัก คลินท์ โคลนี่ย์ “แอลนายลงไปดูที่ห้องบาคาร่าหน่อยสิโต้ะสิบมันอยากมีปัญหาน่ะ” คลินท์สั่งคนสนิทที่ดูจอมอร์นิเตอร์เหมือนเขาและลุกไปทันทีที่เจ้านายพูดจบ “ดูเหมือนจะเป็นคนไทยนะครับคุณคลินท์” เทอรี่เพ่งมองบนจอแล้วบอกเจ้านายที่ควักบุหรี่มาสูบควันโขมง “อืม งั้นไปดูกันสักหน่อยปะไร ว่าทำไมมันถึงกล้าทำทั้งที่รู้ว่าถ้าถูกจับได้มันจะโดนอะไรบ้างหึ.” คลินท์บอกบอดี้การ์ดฝีมือระดับพระกาฬของเขาที่ติดตามมาตั้งแต่เขามาช่วยงานคุณปู่ตอนอายุยี่สิบปีและคุณปู่ก็เป็นคนคัดเลือกเทอรี่กับ จเรมี่ให้มาดูแลหลานชายพร้อมกันถึงสองคนที่ให้ตามติดทุกฝีก้าวส่วนแอลเป็นผู้ช่วยของแกรรี่คนสนิทของปู่พอสิ้นคุณปู่แกรรี่ก็ฝากแอลมาทำงานกับเขาแล้วตัวเขาเองจะกลับไปใช้ชีวิตปกติสงบสุขในวัยชราที่ลอสแอนเจลีสบ้านเกิดแต่ทั้งชีวิตเขาอยู่ที่คาสิโนพอคลินท์ขอร้องแกรรี่ก็ยอมเป็นที่ปรึกษาแต่ขออยู่ที่ลอสแอนเจลีส คลินท์ลุกขึ้นกระชับเสื้อสูทสีเทาแบรนด์ดังระดับโลกแล้วเดินนำคนสนิททั้งสองไปที่ลิฟต์เพื่อไปดูไอ้คนที่มันกล้าล้วงคอมาเฟียหนุ่มหล่ออันตรายอย่างคลินท์ โคลนี่ย์ หนุ่มหล่อสูงร้อยแปดสิบแปดรูปร่างสมาร์ทหากไม่บอกว่าเป็นลูกครึ่งไทยอมริกาก็ไม่มีใครรู้เพราะ คลินท์ได้เลือดพ่อมาเต็มๆชายหนุ่มเหมือนแม่แค่โครงหน้าและปากแต่ส่วนอื่นเหมือนพ่อไม่ว่าจะเป็นผมสีทองเข้มตาสีมรกตและได้ความเด็ดขาดมาจากปู่ที่คลินท์ติดสอยห้อยตามไปคาสิโนทั้งที่แม่ห้ามมาตลอดแต่คลินท์ก็จะแอบหนีไปสุดท้ายแม่ต้องยอมเพราะเป็นห่วงลูกหากไม่ให้ไปคลินท์ก็จะหาวิธีไปจนได้ คลินท์เดินไปหยุดอยู่ด้านหลังของหนุ่มเอเชียที่กำลังเล่นตุกติกกับเกมบนโต้ะแอลเข้าไปเชิญออกมาจากโต้ะแต่เขาขัดขืนแอลจึงชี้ให้ดูกล้องวงจรปิดที่อยู่ตรงศรีษะและตามมุมที่มองเห็นโต้ะบาคาร่าที่สามารถซูมเห็นภาพได้อย่างชัดเจนแม้แต่สิวเม็ดเล็กของลูกค้า “ผมไม่ได้โกง อย่ามาใส่ความกันนะ” หนุ่มไทยพูดภาษาอังกฤษไฟแลบเถียงฝรั่งเจ้าของภาษาและไม่ยอมรับความผิดของตนที่เล่นตุกติก “ถ้าคุณไม่ได้เล่นตุกติกแล้วจะกลัวอะไรครับ เจ้านายผมเชิญไปพบครับ เชิญหากต้องใช้กำลังผมก็จะทำ” แอลขู่หนุ่มเอเชียที่เหงื่อเริ่มแตกเขาไม่น่าเชื่อเพื่อนเลยแค่ครั้งแรกก็โดนแล้ว “ผมไม่ไปผมจะกลับแล้วคาสิโนห่วยๆอย่างนี้ผมไม่เข้าอีกแล้ว หลีกไป.” ชายเอเชียร่างสูงหน้าตาดีอายุน่าจะประมาณสี่สิบต้นๆผลักอกของแอลที่ไม่ขยับเขยื้อนก่อนลูกน้องที่ยืนอยู่ด้านหลังเข้ามาหิ้วร่างของชายผู้อยากลองของไปในห้องสอบสวนที่อยู่มุมในสุดของชั้นสิบที่เอาไว้สำหรับจับคนที่เข้ามาเล่นตุกติกหรือหาเรื่อง “ปล่อยสิวะไอ้ฝรั่ง.” หนุ่มเอเชียดิ้นหนีแต่ถูกล็อคแขนจากด้านหลัง “ปล่อยเขาลง สวัสดีครับมิสเตอร์ ปนัย กาญจนานุวัฒน์ .” เสียงห้วนดังขึ้นเมื่อประตูกระจกเปิดออก พร้อมกับร่างสูงสมาร์ทสวมกางเกงสแล็คสีเทาเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวติดคัฟลิ้งค์บูลแซฟไฟร์ผูกไทสีกรมท่าเล่นลายสีเลือดนกเส้นเล็กๆสวมแว่นตาดำแบรนด์ดังราวกับมาเฟีย ไม่ใช่สิ มาเฟียชัดๆ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more