When Blue Descends

CHAPTER 23

"All I think about is you..."

I slowly open my eyes letting the blinding gleam of light welcome my eyes as I woke up with a voice singing.

"Late-night talks turning into the good morning..."

I let my eyes adjust from the sunlight coming into my room from the huge window with which curtains are now open.

“I wish we’re just in a loop…”

I immediately pin my gaze at the guy with a huge stature facing his back at me busy singing mellow almost humming while rumbling through my desk.

“Ginagawa mo riyan?” I asked as I manage to part my lips despite the sickness I feel.

Good thing my father already went back to Cebu and didn’t see this guy coming here. Baka kung ano pang isipin nila.

I shut my eyes closed as I have this irritation every time I thought about my family.

“Oh, you’re awake. Kumusta ka? Nakatulog kana kanina kaya binuhat na kita papunta rito. I assume this is your room? Anyway, I am just cleaning your room para hindi ka makulob rito,” he said as he turns at me making my gaze stroke down his lean body down to the apron he’s wearing.

“Pfft—” I manage to cover my lips as I am about to laugh at his look.

It seems like he heard me causing him to laugh as well and look at his reflection in my mirror.

“Doesn’t it look good on me?” he asked smiling.

“You didn’t have to do all that, Jaxen. Thank you. I’m awake na, you can go home na,” I said as I sit on my bed.

“Wala kang kasama. Where’s Nanay Neli?” he asked as he looks at me.

“Isa pa, mainit ka pa,” he said as he walks in my direction and put his hand on my forehead.

“Mahahawa ka pa sa akin eh,” saad ko at napatakip ng bibig nang maubo.

“Nah, I am fine. Here, inom ka gamot,” sabi pa niya saka inabot iyong gamot na nakalagay sa ibabaw ng isa kong lamesa.

Inabot ko naman agad ito at nagpasalamat sa kaniya saka ininom iyong gamot ko.

“Bakit ka ba nagkasakit?” he asked.

“Dahil ata sa naulanan ako,” sagot ko saka iniipit sa may tainga ko at napalingon-lingon para tumingin ng panali ng buhok.

“What are you looking for?” he asked as he rest both of his hands on his hips.

“Hair tie—”

Hindi ko naituloy ang sasabihin ko nang tatayo sana ako pero bigla akong tinulak pahiga ni Jaxen pahiga dahilan para mapaibabaw siya sa akin at daganan niya ako nang marahan.

Napatingin naman ako sa itsura niya at mukhang gulat na gulat siya kaya naman hindi ko maiwasang tignan siya nang nagtataka.

"Don't stand. Stay there. Magpahinga ka. Huwag makulit," he demanded as if he's talking to a kid.

I then raise my hand and push his face away from mine as I sit down and glare at him.

"I can handle myself, Jaxen. It's fine," I said as I then touches my temple when I suddenly felt a twinge.

"See? Kulit mo," he said which he then followed by an uttering tsk.

I looked at his expression which made me furrow my forehead once again. Why is he so annoyed?

Hindi na lamang ako nagsalita pa at nagreklamo saka nahiga na at pinanood nalang siyang maglakad papalapit sa vanity table ko at may hinagilap roon saka muling bumalik sa akin bitbit iying isang panali ko ng buhok kaya naman iniangat ko ang kamay ko para abutin sa kaniya pero iniwas niya lang kaya naman sinamaan ko siya ng tingin.

Hindi naman niya ako pinansin saka naupo sa may tabi ko at sinenyasan ako na maupo kaya naman napairap na ako dahil paupo at higa ako sa gulo ng lalaking ito na siya lang namang ikinatawa nang mahina.

Inilapit naman niya ang kaniyang kamay sa aking baba saka marahang ipinaling ang mukha ko sa gilid saka niya naman inabot iyong aking mediyo kulot paring buhok ko saka ito itinirintas nang maluwag. Hindi na lamang ako nagsalita pa at nagkumento sa pagkakatirintas niya sa aking buhok ngunit hindi maiwasang magtaka kung paano siya natutong magtirintas.

"I used to braid my grandmother's hair whenever I visit her in the hospital before-- don't think of something weird," kuwento niya sa akin na para bang naibtindihan niya at nabasa iyong iniisip ko ngunit hindi ko naman inaasahan iyong huli niyang sinasabi.

"Ikaw itong nag-iisip nang 'weird'" depensa ko saka nahiga na at nagtalukbong.

Narinig ko naman siyang napatawa at naramdamang tumayo na mula sa higaan kobkaya naman dahan-dahan akong sumilip para tignan kung anong gagawin niya.

Nakita ko naman siyang dumiretso sa walk-in closet ko kaya naman mediyo na-bother ako dahil baka kung anong kunin niya roon. Baka makita niya pa iyong—

"What the heck?!" Sigaw ni Jax dahilan para mapabangon ako at mapatalon ng kama ko papatakbo sa closet ko.

And there, I saw him holding my gun with his eyes opened so wide and his lips apart. I then walk closer to him and took my gun from his hands and put it back in my drawer and locked it.

"Why do you have a gun?" Tanong niya na ikinataas ko naman ng kilay.

"This is licensed for my protection," saad ko sa kaniya.

"Oh, I see... Have you tried using it against someone?" Tanong niya na para bang may takot sa kaniyang mukha at oaoatayin ko siya kahit pa nakatago naman na iyong baril.

"Yeah, once," I answered honestly making his eyes grow even wider.

"To whom?!"

Naoahilamos naman na aki ng mukha saka napabalik sa kwarti at nahiga sa kama.

"Turuan mo ako," saad pa niya kaya napatingin ako sa kaniya nang hindi makapaniwala.

"I thought you want me to rest?" Tanong ko naman sa kaniya.

Napatawa naman siya saka may iniabot sa aking oversized shirt na kinuha niya sa damitan ko.

"Palit kang damit," utos niya ulit saka umaktong lalabas na ng kwarto ko nang tawagin at pigilan ko siya.

"What?" Tanong niya saka lumingon sa akin.

"Hindi mo ba ako bibihisan?" Tanong ko sa kaniya saka tinignan sita nang seryoso habang nagpipigil na matawa.

Napakurap naman siya nang ilang beses bago hindi sumagot at nagpatuloy nang lumabas ng kuwarto ko kaya naman napangiti ako saka nagbihis na.

"Hala!"

Napapitlag naman ako nang biglang napasigaw si Jaxen mula sa kabilang side ng pinto ko at sinundan ng tunog na tumatakbo pababa ng hagdan kaya naman napagpasyahan kong lumabas ng kuwarto at sundan siya pababa ng hagdan. Hindi ko naman mapigilang matawa sa itsura ni Jaxen na nagpa-panic habang suot pa rin ang apron na ngayon ay patakbo papunta sa kusina.

Naamoy ko naman na parang may nasusunog kaya naman napairap ako at mabilis na naglakad papunta roon. 

"Anong nangyari?" Tanong ko nang makita siya na hawak-hawak ang isang kaldero ng kung ano mang niluto niya roon at mukhang sunog na.

Nag-angat naman siya ng tingin sa akin na para bang naiiyak siya kaya naman napangiti ako at naglakad palapit sa kaniya. Hindi naman ako lumapit nang sobra sa kaniya dahil baka mapaso ako at sinilip iyong laman ng kaldero. Lugaw iyong laman na halos wala nang sabaw at mukhang malapit nang tumigas.

I then cleared my throat and manage not to titter on his rice porridge. I raise my gaze back to his face and now he’s looking at me embarrassed with his cheeks blushing.

“What’s wrong with this?” I asked as if there’s nothing wrong with his overcooked rice porridge.

“I-isn’t this overcooked? Baka lalo kang hindi gumaling?” saad niya.

Napatingin naman ako sa wall clock.

“Magtatanghali na, hindi ka pa ba aalis papuntang school?” tanong ko sa kaniya at hindi pinansin iyong tanong niya.

“Nah, I’ll stay here. Wala kang kasama,” saad pa niya saka umiling-iling.

“Wow, bahay mo? Desisyon ka?” natatawa kong tanong sa kaniya saka kumuha na ng mangkok at nagsandok ng lugaw saka agad na tumakbo papunta ng living room saka nanood ng balita.

“Wow ka rin. May sakit, ang likot-likot,” saad niya habang naglalakad palabas ng kusina habang bitbit din ang mangkok niya ng lugaw.

“Ayoko nang nakahiga lang kapag may sakit. Feeling ko diretso kabaong na ako. Isa pa, mas sanay ang katawan ko nang kumikilos kaya hindi ko rin talaga mapigilan,” paliwanag ko saka napadako ang tingin sa mangkok na hawak ko.

“Reasons,” he said as he then reaches out for the remote and tries to change the channel but I grab his hand and stop him.

“Nakikinig ako sa balita,” saad ko sa kaniya saka naman niya itinaas ang dalawang kamay niya tanda na surrender na siya.

“For the meantime, let us all take a look at the rankings of the photography companies according to net worth in the Philippines… Rank 10, Walker Studios…”

My eyebrows furrowed as I look at the television.

“May ranking na? There’s three months more pa. hindi ba?” nagtatakang tanong ni Jaxen habang nakatingin sa tv at sumubo ng lugaw niya.

“I didn’t know either but I know uso ngayon iyong hinuhulaan nila and pinagpupustahan iyong top 10 sa December so, I guess, that’s what it is for, para may basehan sila,” I said as I look at the bowl I am holding.

“On television? On News?” he asked.

I then nodded as I take a scoop of the rice porridge.

“Yeah, come on, hindi na bago iyong ganiyan as long as money is involved,” I answered and take a taste of his porridge.

I immediately tasted the faint bitter flavor of it but I decided not to show any reaction as I can see Jaxen in my peripheral vision that he’s looking at me waiting for my reaction. I then put my gaze high up to the television and acted like nothing is wrong with his porridge.

“Oh yeah, your phone has been ringing earlier. I don’t know if I should answer it so I tried waking you up but you’re sound asleep and don’t even move. Akala ko nga patay ka na eh,” he said while casually eating his bitter rice porridge making me raise my eyebrow at him.

“Wow, you thought I was dead and yet you’re humming casually while cleaning my room earlier?!” hindi makapaniwala kong sabi sa kaniya at pinanlakihan pa siya ng mata kaya naman napatingin siya sa akin at napatawa nang bahagya dahilan para mabilaukan siya at mapatakbo sa kusina.

“Buti nga sa’yo,” bulong ko saka tumayo at inilapag iyong mangkok sa lamesa saka naglakad papunta sa hagdan para bumalik sa room ko at tignan ang phone at laptop ko.

“Panigurado marami na naman ‘yan” muli kong bulong sa sarili nang mahawakan ko ang knob ng pinto at buksan ito.

Inilibot ko ang paningin ko at kapansin-pansin naman iyong lalong pagkakaayos ng kuwarto ko. Hindi naman ito magulo pero may ilang mga bagay lang na binago si Jaxen na siya rin naman ay kahit papaanong nagpaaliwalas ng kuwarto ko. Napangiti naman ako dahil medyo lumiwanag ang kuwarto ko dahil pinalitan niya iyong pula kong kurtina ng puti.

Muli ko namang ibinalik ang atensiyon ko sa phone ko at agad na kinuha ito saka napatingin sa laptop ko na nakabuklat kaya naman napakunot ang noo ko at agad itong binuksan. Agad akong dumiretso sa emails saka nakita ang sandamakmak na bagong business proposals, contracts, and advertisements kaya naman napapikit ako nang mariin saka dumiretso sa pinakahuling email at nakitang naka-bold pa iyong email tanda na hindi pa nabubuksan.

Congratulations, Miss Khatalina Zyliania Maia for the Ethereal’s new achievement of being the second to the highest-earning company in the country! Please be guided…

Hindi ko na tinapos basahin iyong email saka dumiretso sa activity log ng email dahil nakagawian ko nang i-check ito.

Maia has seen the email. Just now.

Maia marked the email as “unread”. 45 minutes ago.

Maia has seen the email. 48 minutes ago.

“Hmm,” I uttered as I then closed my laptop and grip my phone tight.

I then went out of my room and leave the laptop behind and brought my phone with me as I locked my room. I just read the email; Kimberly can’t open my emails today because the email is only accessible to her when I am present in the office.

Napahinto na naman ako sa paglalakad nang tumunog ang phone ko sa hindi ko na mabiling kung ilang pagkakataon ngayong araw kaya naman napatingin ako kung sino ang tumatawag pero agad rin akong napapikit nang mariin nang makita ang caller ID.

Dorothea

09222774568