Chapter 34
"Sigurado ka bang wala ka pa ring naalala?"
Umupo ako sa isang bakanteng couch na katabi ng kay Niccolo kanina pa ako paui-uli sa sala at nakatingin lang saakin si Niccolo, hindi ko alam ang iniisip niya pero alam kong malalim iyon. Base on his crease forehead paniguradong may malalim nga itong iniisip. Even though he does not remember me he is still the old Niccolo I knew.
Nilagay ni Niccolo ang isa niyang kamay sa sandalan ng inuupuan ko. Nakatingin lamang ako sa kanya. Naghihintay na ibahagi niya saakin ang kung anu mang tumatakbo sa kanyang isipan. I want to know pero mas gusto kong siya mismo ang mag bahagi noon kesa saakin.
Hapon na at ilang oras na akong wala sa bahay, naka-off ang phone ko dahil lowbat na ano kayang ginagawa nila ngayon. Sa mga ganitong pagkakataon a
