Yiğit*
"Bende diyordum ki... Akşam bana gelirsin, film izleriz, sohbet ederiz... Biraz vakit geçiririz..."
Teklifim karşısında gülümsedi.
"Maalesef. Akşam, Sibel'e sözüm var. Kız kıza Kadıköy'e akacağız."
"Eh ne yapalım? Ben de sensizlikle baş etmeye çalışırım o zaman..."
Ofisimde, birlikte yediğimiz yemeğin üzerine, Zuhal'i utandırmak kadar güzel bir tatlı olamazdı bence. Çok tatlıydı. Geçen hafta, benim evimde geçirdiğimiz birkaç saatten sonra daha da tatlıydı üstelik. Bense pervane gibi boş bulduğum her saniyeyi onun yanında biterek geçirmeye çalışıyordum.
"Öyle söyleme..." Hiç kıyamıyordu. "Yarın, sen bana gelirsin... Yarın, takılırız. Olmaz mı?"
"Benim tüm vaktim sana ait. Biliyorsun..."
"Yiğit ya... Utandırmasana..."
Kıkırdadım. Onu belinden tutup kendime çektim. Başını heme
