"Bebeğim! Lütfen aç kapıyı! Kendine zarar veriyorsun! Korkacak hiçbir şey yok!"
Belki şımarıklık ediyordum ama ağlama krizimi durduramıyordum. Ben bazı şeyleri yeni yeni kabullenen bir insan için bu olanlar çok fazlaydı! Çok!
Sesli bir hıçkırık daha kaçtı ağzımdan.
"B-beni biraz yalnız bırakır mısın?"
"Sen bu hâldeyken mi? Asla!"
Biraz ağlarsam rahatlarım diye düşünmüştüm ama ataklarım aksine daha güçlü geliyordu. Sinirden çığlık attım.
"Zuhal! Zuhal! İyi misin?!"
İyi miydim? Çocuk gibi kendimi banyoya kilitlemiş, zırıl zırıl ağlıyordum. Hıçkırıklarımın izin verdiği ölçüde nefes almaya çalıştım. Kapıya dayanıp oturduğum yerden kalktım. Aynanın karşısına geçip korkunç yansımama baktım. Yüzüm şişmişti, gözlerim kıpkırmızıydı. Burnumu çekip suyu açtım. Yaşadığım şoku atlatabilmek için
