Gaya ng sabi nya inihatid nya nga ako sa campus. We had an early lunch kanina sa bahay kaya nagdecide narin ako na maaga pumasok tutal simula narin ng practice namin for graduation. And probably a boring day from me as usual.
Gusto ko na talagang magbakasyon ayoko ng mag aral sa totoo lang. Isa pa mag aasawa lang din naman ako diba so anong point bakit pa ako pumapasok.
Lukas gazed at my direction while I am pouting my lips un-intentionally because of my thoughts. Bigla tuloy siyang natawa sakin kaya inayos ko nalang ang pagkaka upo ko. What's with him? Akala mo walang nakakahiyang pangyayari kanina ah.
"Deep thought? Kinda share it with me? What's your concern miss/maam." He chuckled while teasing me on his devilish smile.
Gosh! Lukas stop smiling you look...argg!
"Why? Papayag ka ba sa gusto ko?" paghahamon ko.
I arched my brow while looking at him with disbelief. Yung totoo anong problema neto ngayon. As if naman papayag siya sa gusto ko. I know he didn't.
"It depends, tell me what is it then." He just said.
Napairap ako sa hangin sa narinig kong sagot nya. See...it always it depends kahit kila mom at dad laging ganyan.
I let a damn sighed.
"I don't feel going to school right now Lukas. I mean ayoko ng mag aral in general. Like dude! It was a waste of time pinag aasawa lang naman ako kaagad nila mom and..." naputol ang sasabihin ko ng tumatawa na si Lukas sa tabi ko habang nagdadrive.
What the freaking fvck? What's so funny?
"You calling me a dude? Okay...And then what?" pagtatanong nya.
Lowkey hiding his smile.
Napanguso na naman tuloy ako ng tuluyan dahil iyan na naman siya sa pang aasar. Kelan ba siya matitigil he always teasing me like his nakaka inis.
"Nothing, nakalimutan ko na." inis kong sabi.
After I said those words doon na siya humagalpak ng tawa.
"Jesus christ Sienna, stop with your thoughts I know what you mean eventually. But heck? You need to finish atleast a college degree. You will needed it one day just trust me." He said but still chuckling.
Lalo lang tuloy akong nabwisit habang tumititig sa kanya. How could he know I will use it someday? Feeling ko nga hindi na kailangan. My dad would basically give what I need. No need to pursue some degree.
"You know what Lukas, I think I wouldn't need it for real. Like hello ikaw magiging asawa ko after like, maybe 5 years I guess right? Then mayaman ka naman, mayaman din naman pamilya namin. See, no need to finish some degree magiging mabuting asawa nalang ako sayo in the future—" He cut me off by his laugh.
"Damn it babe, stop blabbering I can't. Holy fvck!" Napapahawak narin siya sa tyan nya.
Inihinto nya pa nga ang kotse sa gilid ng daan para ipagpatuloy yung tawa nya. What the hell is his problem? I was just saying the truth right? Totoo naman. I don't need to finish college.
It just wasting some time.
I tried to pinch his right leg one time so he could back to his senses pero pinigilan nya lang.
"Can you stop teasing me! You are no help Lukas. Nakakaasar ka na." I said, while he is firmly holding my hands.
He chuckled one more time before he finally calming. Pinagsiklop nya rin ang kamay naming dalawa bago siya tumitig sa akin.
"Okay, I get it but think of it. What do you think you'll doing when you don't finish your college? hmm?" He asked.
Pinaglalaruan na ang daliri ko sa kamay.
What kind of question is that?
"Ofcourse living my life happy, no worries, no problem just being with you and me. It was awesome right? And you said you worked this marriage so...maybe we have already kids with you narin on that time? Magiging housewife nalang siguro ako aalalagan ko kayo." I proudly said.
Bigla siyang naging seryoso doon Tila hindi natuwa sa akin.
Napayuko nalang siya sa mga pinagsasabi ko at mukhang dismayado sa mga narinig. Naiiling narin ng paulit ulit.
"Oh god, your still a baby Sienna," I heard him grunt but didn't understand him fully.
A what?
He breathe deeply before he withdraw our hands. Naging seryoso na ang tingin sakin bago simulang buhayin muli ang kotse.
Anyare dito? May nasabi ba akong mali?
"Finish your college Sienna. I want you to have a dream beside wanting a child in the future," He paused while thinking, "You'll eventually hate me if that's actually happen. Baka isumpa mo pa ako ng husto when you are in the middle of labor pain. Stop thinking having a kids with me for now will you? I wanna see you as a woman who have a great desire in your future and not just being a housewife. You are more than that Sienna." pangaral nya sakin.
Natahimik naman ako bigla matapos siyang marinig sa ganoong pananalita. The way he say those words got me into a deep realization. He is right, masyadong mababa ang pangarap ko at tanging iyon lang ang gusto kong mangyari sa buhay. He just wanted a best on me at gusto nya akong makitang ganon sa hinaharap.
Oh damn Sienna he is right.
I look at him driving smoothly while he was hardly clenching his jaw. Is he mad? Hindi ko naman sinasadya. Maybe I'm still immature when it comes to life but people change naman. I can do it tho.
I fidgeting my fingers lalo na ng mapagtantong malapit na kami sa campus. Should I say sorry to him?
I think I should.
I cleared my throat once before trying to speak. "S-sorry, uhm...mag aaral na ako ng mabuti. Papasok narin ako ngayon." I said guiltily and divert my gaze to the window.
"You should." tipid nyang tugon.
Wala na ulit nagsasalita sa amin matapos kong humingi ng paumanhin. Galit parin ba siya sa akin? But I said sorry.
Iniliko na nya yung kotse papasok na sa loob kung saan malapit na ang main gate ng campus namin.
May iba narin kaming nadadaanang mga estudyanteng naglalakad sa sidewalk.
"Listen to your profs from now on. Kung nahihirapan ka sa mg lessons mo just tell me so I could help you. Don't tried clubbing every night and then pagkatapos ng klase mo. I'll watching you babantayan kita sa ayaw at gusto mo." tuloy tuloy nyang sabi bago ihinto ang kotse sa tapat mismo ng main gate.
Napalunok ako ng ilang beses sa dami ng mga utos nya. Napatingin nadin ako sa labas.
"Were here." dagdag nya.
I nod like a good girl at him hindi na nagtangkang sagutin siya pabalik. Tatanggalin ko na sana ang pagkakakabit ng seatbelt ko para makaalis na pero inunahan nya na ako.
He lean his body on me at siya na ang nagtanggal ng seat bealt sa akin. He look at me once before he going back to his seat.
"I'll pick you up later. Just text me." He said.
I pouted again before answering him. "Opo."-kuya, gusto ko sanang idugtong pero 'wag nalang baka lalong magalit.
Tuluyan ko ng binuksan ang pintuan ng kotse at dali dali narin akong lumabas. Patakbo ng pumasok sa loob ng campus ng hindi siya nililingunan.
I chase my breathe after I run a long way inside. Abot abot narin ang tahip ng dibdib ko lalo pa ng biglang magvibrate ang cellphone ko sa kamay ko.
I noticed some students eyeing me for some reason but I don't give a damn with them they cost me nothing at all. May iba pang pinagbubulungan ako sa tabi habang naglalakad ako papasok.
I rolled my eyes to them before I look at my phone and see Lukas messages. Grabe hindi pa ba to tapos? His so hard to please for real.
I read his text before walking in to my classroom. At mas lalo lang akong nainis ng mabasa ang text message nya sakin.
Lukas:
We will going to the mall later. I will bought you new set of skirts. Your wearing wrong size, it's way too short for you, I don't like it.
This man is really getting into my nerves. I know he have a point, maybe he just concern? But come on! This skirt is not that short it is normal. Anong gusto nya magsuot ako ng sobrang haba? Gosh Lukas we are on 20th century have some changes in your perspective when it comes to clothing.
Masyado siyang old fashion. Kainis.
***
I waited for about 30 minutes before all of my classmates arrived. And as usual boring parin ang araw ko sa eskwela. At first hour of our subject it was okay. Briefing lang muna ng mga dapat gawin sa paghahanda ng nalalapit naming graduation ceremony in the next month. I tried to listen and give some effort to participate to the practice pero tamad na tamad talaga ako.
Nasa quadrangle na kami lahat lahat at nakapila na for practicing our graduation march. Isa isa na kaming tinatawag sa stage for accepting our diploma while shaking the person's hand when she gave it to us. At sa totoo lang nakakapagod iyon ng sobra.
Nagtagal iyon ng halos dalawang oras dahil sa dami ba naman ng batch ng students na magtatapos ngayong taon.
Laking pasalamat ko nalang talaga na tuluyan na akong iniignora nila Grace at Krystal kaya mas lalong naging mapayapa ang araw ko. Mabuti narin iyon dahil sawang sawa na akong makita ang pakikipagplastikan nila sa akin after they knowing that Lukas is my real fiancé.
Baka nahiya na matapos nila akong akusahan na nagsisinungaling. Tss.
Hours of hours have passed hanggang sa hindi ko namalayan na mag uuwian na pala. Nagsimula na naman tuloy akong kabahan dahil alam kong susunduin ako ni Lukas.
I know he is just scolding me again about my skirts!
Bakit napakabilis naman ata ng oras? Ayoko pang mag uwian. I am not ready seeing him again. Lalo na ngayon papagalitan nya lang ako ulit.
"Okay class that is for now. Just be ready for your finals next week. Goodbye." Mr.Santos announce before the schools bell rang.
Nagmamadali ng magsitayuan ang mga kaklase ko at nagsisipag unahan pang makalabas sa pintuan. Habang ako parang gusto ko nalang mag paiwan at dito nalang matulog buong magdamag.
Hinintay kong maubos lahat ng kaklase ko hanggang sa ako nalanga ang natira. I bit my nails continuesly dahil wala akong balak tumayo at puntahan si Lukas.
Damn you Sienna anong gagawin natin? Sa likod nalang kaya ako ng school dumaan. Para hindi nya makita. I don't think I can face him right now. Uuwi nalang ako mag isa. Yeah, that was a good idea.
I stay inside for about 10 minutes. Nakaupo parin tulala. Sana umalis na siya. Iwan nya na ako ganon.
Hindi pa man ako nakakabawi sa kabang nararamdaman ko kanina ng biglang mag ingay ang phone ko sa lapag ng lamesa.
And when I picked it up. It was Lukas calling me this time.
Damn!
Nagpapanic na ako at hindi ko alam kung sasagutin ko ba ano. I was really nervous that I couldn't think straight at the moment. Alam ko kaseng papagalitan nya lang ulit ako.
I ended up missed his call kaya mas lalong dumoble ang kaba sa dibdib ko. Fvck!
Nagmadali na akong tumayo at dali daling lumabas sa room namin. At kung minamalas ka nga naman I bumped into someone that makes my balance dissapear.
Muntik na akong matumba sa sahig mabuti nalang at nahawakan ako ng isang estranghero ng nakabangga sa akin.
I groaned lightly because of the pain I feel on my feet. I think I am experiencing a slight strain because I feel some cramping.
"Oh shoot! I'm sorry. Are you okay?" A deep baritone voice said.
He hold my both wrist to help me balancing my standing. Bahagya pa akong nahiya ng muntik na akong tumama sa dibdib nya ng hilahin nya ako bigla.
"Y-yeah..yeah...it's okay. Thanks for the help." I said in a monotone voice.
Tinitigan nya lang ako ng ilang segundo.
I don't know him at all. But for some cases his face is familiar hindi ko lang alam kung saan ko ba siya nakita.
He was the same age with me. He is neat looking and damn so tall. Maybe ka height almost ni Lukas. And he is cute though.
"You sure? May I see then?"
I jolted and almost gasped some air lalo pa ng lumuhod siya sa harapan ko para tingnan ang iniinda kong masakit na paa.
Oh gosh! What he—
He touched my left foot inangat pa iyon ng bahagya kaya direktang napahawak ako sa balikat nya para sa kanya makakuha ng balanse.
What the heck is he doing! He startled me.
"Is it hurt?" He asked slowly moving my foot in a circular motion.
Impit akong napadaing sa biglaan nyang ginawa at sunod sunod na tumango. He looks so guiltily before he withdraw his hold on my foot.
Huminga din siya ng malalim at malamlam ng tumingin sa akin.
"You strained your foot...Pauwi ka na ba? I can give you a piggy-back-ride hanggang palabas ng main gate para hindi ka na mahirapan sa paglalakad. It will give you hard time if you insisted to walk. Baka mauwi pa sa pagkaka sprained pag pinilit mong ilakad." pangongonsensya nya.
Umawang ang labi ko doon at halos hindi mai-digest ang pinagsasabi nya. Sasagutin ko na dapat siya pero bigla na namang nagring ang phone ko at tumatawag na naman si Lukas.
Shit!
"Uhm...sagutin ko lang excuse me." I said before moving two feets away from him.
I jumped with two times with my single foot.
Sumandal ako sa lamp post na nandidito sa loob ng campus bago sagutin ang tawag ni Lukas. Kabado pa at nanginginig ko pang pinindot ang answer button bago yon inilagay sa tenga ko.
"H-hello..." I said trembling.
I heard his long sighed before responding to me.
"I am here outside where are you?"
Napatingin pa ako saglit sa lalaking hindi kalayuan sakin dahil tumayo narin ito.
"Uhm...a-ano...palabas na sige..ahm..wait me outside."
"Is there anything bad happen? Your voice looks not okay? Where are you? Still inside? Puntahan nalang kita—"
"Lukas no...no..no! I mean, wag na. Lalabas na ako ahm...give me 3 minutes I'll be there." pagpapanic ko.
His long silent makes me more nervous at the moment.
"Okay. I will wait."
"Thank you. Uhm...I will be there bye." pagtatapos ko ng tawag.
Tuluyan na akong nakahinga ng maluwag bago ipasok ang phone ko sa loob ng aking bag. I look for the man ifront of me at in-accept nalang ang offer nya.
"Uhm...you sure it is okay? Medyo mabigat ako baka—"
He chuckled on that part and cut me off.
"No worries, kasalan ko din naman. Come on, hop in hinahanap ka na ata." He smiled, before lending his wide back on me.
Dali dali naman na akong sumampa sa likod nya at binuhat nya na ako ng naka piggy back ride. It feels awkward because I don't know him personally. Nakakahiya lang na pinasan nya pa ako sa likod nya.
"Sean Klement nga pala, one of the student council in our batch. I see you before hindi ko lang maalala kung saan." He said, tried to light up the awkward atmosphere between us.
Oh yeah, right. Naalala ko na. Siya pala yon.
Hala...nakakahiya. He is one of our school student council officers. Tapos nagpabuhat lang ako gosh Sienna! Nakakahiya ka!
"Uhm...yeah. I see you too when you guys have an event in our schools. Kayo palagi yung naghahandle I know you. Uhm...sorry for the trouble." I said.
Ikinitawa nya iyon kaya medyo natawa narin ako. Hindi naman siya mukhang nakakatakot mas mukha nga siyang friendly unlike the other officers that are actually bossy and strict.
"Malapit na tayo sa gate hindi ko parin alam ang pangalan mo." dagdag nya na mas lalong nagpadagdag ng ngiti sa labi ko.
I chuckled lightly on his response before I give him my name.
"It's Sienna Celestine. But Sienna will do." I said still chuckling.
"Oh, you have a pretty name like you." biro nya kaya medyo namula ako.
Damn why he is giving me a sudden compliment? It is new to me...
Gusto ko pa sanang magsalita pero narinig ko na ang baritonong boses sa di kalayuan.
I lifted my chin and see Lukas standing on his car while his hands are inside of his pocket. Seryoso na akong tinitigan sa malayuan.
I tapped Sean shoulder's at ipinaalam sa kanya na pwede nya na akong ibaba.
Damn! Why he is walking towards us! Lukas stay on your car damn it! It is not what you think.
"You sure? Medyo malayo pa—"
"Put her down youngman. Makakaalis ka na." Lukas suddenly interfere before grabbing my waist and lifted me up lighty so I could stand on the ground.
I bit my lips when I gazed at Lukas bloodshot eyes looking at Sean dangerously. Tila hindi natutuwa sa nasaksihan nya sa amin.
"S-sure...yeah I'm sorry sir. Sienna una na ako." paalam nya bago kami tuluyang iwan dito.
I look down on the ground while feeling my heart beating so fvcking loud. Todo todo na ang kaba dahil sa galit at seryosong titig ni Lukas.
"What happen? You couldn't walk?" tanong nya na nagpaangat ng mukha ko.
Tumango ako sa kanya habang nakanguso.
Tinitigan nya rin ang medyo maga ko ng paa bago ako lapitan ng husto.
He cursed some words and let out a big sighed while looking so dissapointedly at me.
"I see." He said.
Why he look so madly dissapointed. Magalit nalang siya kung gusto nyang magalit. But heck! His eyes are killing me. I don't like the way he looking at me. Nakakapang insulto kahit wala naman iyong sinasabi.
Nagulat nalang ako ng bigla nya akong buhatin na para bang pang bridal style ng hindi man lang ako iniinform.
I shrieked on his hold at gumalaw galaw sa mga bisig nya.
"Lukas! What the heck! You startled me! Inform me atleast hindi yung nanggugulat—"
"Kapag sa kanya okay lang pag sa akin hindi? And please! Stop wriggling Sienna! You making it hard for me! Bullshit!" He said like it was a thunder.
Tuluyan na akong nanahimik sa sigaw nya at parang tupa na bigla nalang umamo sa kanya.
He walk so fast hanggang sa naipasok nya na ako sa loob ng kotse at mabibigat na ang hiningangang pinapakawalan sa akin.
He seal my seatbelt first galit na akong tinapunan ng tingin.
Natatakot na akong lingunin siya o kahit magsimula man lang ng conversation mula sa kanya. Because he look so darkly dangerous right now.
Umikot narin siya at dali daling pumasok sa kotse at sinimulan na itong paandarin. I heard his jaw clenching while his breathing deeply continuesly.
"I'll take you to hospital." sabi nya.
Gusto ko pa sanang umangal na kaya naman itong gamutin sa bahay at cold compress lang ang katapat pero hindi ko na siya sinaway.
Ayoko ng dumagdag sa galit na nararamdaman nya sakin dahil natatakot na ako sa kanya.
We stay silent.
Wala ni isa ang gustong magsalita. Is he mad? Pero bakit? I mean saan? May dapat ba siyang ikagalit?
Maggabi narin. Wala ba itong ginagawa. Bakit parang palagi nya lang free time.
"Uhm...yung nakita mo pala..kanina, nagamagandang loob lang si Sean. Wala naman talaga iyon. I mean...we are strangers just like that." I explained to him but I got no response.
Bigla tuloy akong napahiya at parang ayoko nalang tuloy ulit magsalita.
Nagseselos ba ito? But heck! That was impossible hindi nya naman ako gusto. Right?
Lumipas muli ang ilang minutong katahimikan bago ko itanong yung kanina pa bumabagabag sa akin.
"Uhm...are we still going to mall?" I asked him. And this time he look at me once.
He started moistened his lips before answering me.
"No." sabi nya.
Napairap nalang ako dahil akala ko madami na siyang sasabihin sa akin pero hindi naman. Is he still mad? Saan ba kase siya galit! I don't understand him.
Tss!
Fine! Edi sige kung ayaw nya akong kausapin edi wag. Kaya ko naman iyon.