I woke up early as I expected. This is not really the usual time of my breakfast but I prefer to eat rather than forcing my self to sleep again even though I couldn't.
Usually, before noon ang gising ko. Pero dahil sa panibagong lugar na naman ang natulugan ko, maaga akong nagising. Maybe homesick? Natatawa na lang ako. I considered myself as a NPA citizen. Seriously. I am No Permanent Address living girl. Dahil palagi na lang kami palipat-lipat ni Marc ng matutuluyan. Dahil daw natatrack kami noong taong nais dumukot sa akin. Kaya naman natatawa ako kapag idinadahilan ko ang homesick, because unfortunately, I don't have a home to consider as my real home. So it's funny to reason out the homesick thingy when I woke up early.
Anyways, I didn't see Marc. I woke up in my bed and he's not in our room. I searched him but there's no real sign of him. Saan kaya siya nagsususuot ng ganito kaaga?
"This headquarter really amazed me," sambit ko habang tumitingin sa kabuuan ng paligid. Hindi ko akalaing maghahati kami sa kwarto ni Marc sa ganito kalaking place.
This is not like a headquarter, this is more like a house. A very big house. Marc and I should have a different room. Both of us deserve to have our own room.
Pagod na kasi ako noong lumipat kami kagabi kaya hindi ko na nasilip ang kabuuan.
When I took a step in the kitchen the first thing I searched was the milk. I'm always drinking milk and Marc drinks coffee always in the morning. Black coffee to be exact. Yung sobrang matapang.
This is the only thing I could do, actually. Si Marc kasi ang lahat ng gumagawa para sa akin dahil kapag ako ang gumagawa, katulad nito, may nabasag na naman akong baso.
Nataranta ako. I don't know how to clean this without getting hurt. Should I wait for Marc? But I want to drink milk now! I pouted because of my clumsiness.
"What's with that face? Aga-aga pa ganiyan-ganiyan ka," napatingin ako sa nagsalita. It was him! Marc is in his jogging pants, hindi na naman niya suot ang damit niya. Nakapatong 'yon sa balikat niya at pinupunas sa pawisan niyang mukha. At ang isang kamay ay may hawak na mamahaling tubigan na sakto lamang ang laki.
"Saan ka ba galing? Kanina pa kita hinahanap. I want to drink milk."
"I jog. I'm doing this every morning. You know It's included in my morning routines, to contain my health and my muscles. So I could be this hot in your eyesight. Like it, kiddo?" ni-stretch niya pa ang braso para makita ko ang mga muscles niya. "Nevermind, bata ka pa at walang alam sa mga ganito. Can you make me a coffee?"
"I still don't know how to make your coffee. Isa pa, look," pinalapit ko siya sa akin para makita niya ang nasa ibabang basag na baso. May harang kasi kaya hindi niya makita kanina.
"Takte. Nakabasag ka na naman? I told you not to get a touch with everything here."
"E sa gusto ko ngang uminom ng gatas! Pinagtitimpla mo nga ako ng kape mo,"
"I was just teasing you because I know you can't."
"Gusto kong uminom ng gatas kanina. Hinanap kita pero hindi kita makita. Hindi ko naman alam na nagjojogging ka."
"Tinawag mo sana ako!"
"Wala ka nga 'di ba?"
"I gave you a phone, you can use it to call me when I was not around,"
Oo nga pala. Hindi talaga papatalo ito kaya naman tumahimik na ako. Pinagmasdan ko lang siya habang inisa-isang kunin ang mga bubog.
"Teka, mag-ingat ka naman baka mabubog ka." sabi ko sa kaniya, nag-aalala talaga ako. Basta niya lang kasi kung pulutin ang pira-pirasong baso.
"I know. I am not as clumsy as you are."
Ang yabang! Siya na nga itong inaalala. "Make me milk after that," utos ko sa kaniya. Matagal ang naging tingin niya sa akin. "Hays, wala na ba akong papel sa buhay kun'di ang pagsilbihan ka? Taena naman. Ako nag-utos ako pa gagawa. Nautusan pa akong gawan siya ng milk. Malas talaga." reklamo niya.
"Let me ask,"
"What?" irita niyang tanong. He even raised his voice but I don't mind it.
"Why are we sharing a room?"
"Because we are sharing. You are really stupid. Simpleng bagay kailangan pang tanungin."
"I'm serious. Why?"
"We have to."
"But why? I mean, I'm sure this house doesn't have only one room. You can have your own if you want."
"Desisyon ko ang magkwarto kasama ka. Para naman madali kitang maprotektahan kapag may masamang nangyari. Kailangan nasa tabi mo ako 24/7. Okay ka na?"
"Okay. But why did you left me this morning? 24/7 ka dapat sa tabi ko 'di ba?"
"Tangina hindi ba pwedeng mag exercise? Minsan na lang mapalayo sa iyo ayaw mo pa?"
"24/7 nga 'di ba? You should stay by my side always. Hindi mo ba alam ang 24/7? Ang dami mong sinasabi wala ka naman sa katuwiran."
"O, eto na ang gatas mo." inabot niya sa akin ang gatas na ginawa niya.
"Thanks," he is now doing his coffee.
"Their headquarter simply amazed me." I took a sip on my milk as I said that to him.
Yey! I really love how he did this. There's really something about his milk that I couldn't find in others. Especially the ready to drink.
"This is not the headquarter. Isa itong bahay na pagmamay-ari ng Black Agency. Pinahiram sa akin ni boss para may matuluyan tayong dalawa. Maraming security guard at mga agent dito kaya safe na safe."
Tumango ako sa sinabi niya. Kaya pala hindi mukhang headquarter ito. Isa talaga itong bahay. Maybe this is an exclusive village and only Black Agency owns every house in this village. What a rich agency.
"By the way, I have to go to the sites. Do you wanna come with me? Or you'll just stay here?" tanong niya sa akin.
"Do I need to go there?”
"No. Siguradong aabalahin mo lang ako."
"Then why did you ask?"
"I'm just wondering if you want to go with me. Baka kasi umiyak ka na naman kapag mag-isa ka."
"For your information, I am not crying when I'm alone!"
"O hindi daw? E kitang kita ko kung paano ka umiyak kapag mag-isa ka. Nagtatago kaya ako sa sulok para lang mapanood ka. I have some videos. Do you want proof?"
"No. Thanks."
"Okay." binalik niya sa bulsa ng jogging pants niya ang cellphone niya.Natatawa pa. Sumimsim siya sa kape niya.
"Just make sure to find my sister as soon as possible. Tell me more information when you get home."
"I know, kiddo. Don't worry, mahahanap din natin ang ate mo. Hindi naman siya ganoon kahirap hanapin."
"Hindi mahirap pero inabot ka na ng buwan para hnapin ang ate ko? Wow. You're really a great agent. I'm very amazed. Anyway. Babalik na ako sa room. I have to finish some of my assignments."
"TSS. Pasalamat ka tinutulungan kita. Saka aral na aral ha? Musta ang home study, kiddo? Thanks to Mr. Black he enrolled you in a home study and online classes."
"Wait, sino 'yung black? Marami na siyang nagagawa sa akin pero hindi pa rin ako nakakapagpasalamat sa kaniya in person. Hindi ko pa rin siya nakikita."
"Wala pang nakakakita kay Mr. Black at kung talagang nagpapasalamat ka, dapat sa akin iyon dahil hands-on ako sa pangangalaga sa iyo. Hindi madali ang alagaan ang isang katulad mong pasaway at brat ha? Hindi ka naman mayaman pero kung umasta ka parang galing ka sa mayamang pamilya. Ako nga mayaman pero hindi naman ako kasing arte at palpak mo. Low profile pa rin dapat."
"Who cares? Whatever." ang daldal talaga. Pinatong ko sa lamesa ang gatas at saka ko siya tinalikuran para pumanhik sa kwarto. May assignments pa akong kailangang tapusin.
"Aba bastos na bata! Nagsasalita pa ako pero tinalikuran na ako! Hoy dapat sa akin ka magpasalamat tandaan mo iyan. Ako nagpapakahirap sa iyo. Tangina naman!"
"You requested this treatment. It's all your fault!" balik kong sigaw sa kaniya. "Thanks for the milk, by the way."
"Puwede ko na bang bawiin? Igalang mo naman ako. Tae nakakapagsisi pala."
Sinarado ko ang pinto at napasandal. Hinawakan ko ang puso ko. This is weird. My heart acting not normal whenever I'm with him for the past few days. Am I really fantasizing about him? Or I just really adore him? This is crazy. He is very old for me! He is 27 and I am just 15. I should focus more on my study. Ilan buwan pa lang namin nakakasama ang isa't-isa. Hindi ko pa siya lubusang kilala. He's not that good for me so why am I feeling this way? Have I gone crazy?
I heard a knock on my door. I rolled my eyes because I know who it was. Of course, it's him! He's the only one I am within this house.
"What?" I asked him when I opened the door.
Bumungad sa akin ang nakakunot niyang noo. I almost stop my breathing.
He handed me the milk that I was drinking a minute ago.
"Ubusin mo 'to. Wag mong sayangin ang inumin mo. Matuto ka ring magtipid."
"Why don't you drink it instead? Ikaw naman ang nagtimpla kaya wala naman sigurong masama kung ikaw ang umubos."
"Drink it, kiddo, I have no time to argue with you." he took my hand and gave me the glass. Wala na akong nagawa kun'di ang tanggapin iyon.
"Ubusin mo 'yan bago mo ibalik sa kusina. Para magkalaman din 'yang utak mo kahit papaano. Ako na ang maghuhugas mamaya. Study well."