Bir buçuk saatin sonunda nihayet arabaya binip tekrar yola devam edebilmiştik.
Ben az önceki hareketim yüzünden utançla başımı öne eğmiş bir vaziyetteydim. Erva ise hiç konuşmuyor sessizce camdan dışarıyı izliyordu.
Ortamın sessizliğini bozan Toprak oldu.
" Eee hanımlar bu ne ya ikinizin de suratı asık. Hadi ama yapmayın böyle. Ben hergün bunlarla uğraşıyorum zaten. Önemli birşey değil."
Toprağın konuşmasının ardından Erva kendini zorlayarak küçük bir gülümseme yerleştirdi suratına.
Bense aynısını yapamadım. Çünkü o son cümle aklımda yankılanıp duruyordu.
" Ben hergün bunlarla uğraşıyorum zaten "
Ne kadar basit değil mi. Yalnızca birkaç kelime. Ama bu birkaç kelime benim içime öyle oturdu ki. Öyle yaktı ki yüreğimi...
Evet asker olduğunu biliyorum.
Evet işinin tehlikeli oldu
