Günümüz
Heyecanla telefonunun ahizesini kulağına götürdü genç kız.
Sesini her duyduğunda heyecanlanıyordu. Ne kadar zaman geçerse geçsin hep öyle kalacaktı belki de.
Üçüncü çalışta açıldı telefon.
Eylül gergince beline götürdü bir elini.
Çünkü kabul edip etmeyeceğini bilmiyordu. Bir işi olabilirdi. Yada böyle ortamlara girmekten hoşlanmadığını söyleyebilirdi.
Eylül daldığı düşüncelerden Toprak'ın sesiyle çıktı.
" Güzelim."
" Toprak." dedi masumane çıkmasını umarak. Ama daha çok cilve yapan ornitorenk gibi gelmişti kulağına o ses.
Oysa Toprak o sesi duyar duymaz tüm hücreleri ile dikkat kesilmişti. Şu saçma sapan yorucu günün bütün yorgunluğunu almıştı sanki. Kendinden geçip donduğunu fark edince boğazını temizleyip konuşacaktı ki Eylül'ün sesi duyuldu tekrar.
" Şey ben..
