Chapter 2
1144 Words
May kakaiba lang.”
“Baka gutom ka na,” sabi ni Sharon. “Kapag gutom ako, nakakakita rin ako ng mga bagay.”
“Multo ng pagkain?” tanong ni Roy.
“Exactly.”
Muli silang nagtawanan.
Pero hindi na ako natawa.
Dahil sa larawan sa tablet ni Aica, may napansin akong pigura sa isa sa mga bintana sa itaas ng gusali.
Isang lalaking nakatayo sa dilim.
Hindi malinaw ang mukha niya, ngunit tila nakatingin siya diretso sa kamera.
At sa kabila ng malabong larawan, hindi ko maalis sa isip ko ang pakiramdam na hindi siya basta napadaan lamang doon.
Parang may hinihintay siya.
---
Pagsapit ng alas-singko ng hapon, nakauwi na ako. Hindi pa rin maalis sa isip ko ang mapa, lalo na ang walong bilog at ang ikasiyam na marka.
Inilapag ko ang bag ko sa kama at binuksan ang laptop upang ayusin ang mga dokumentong kailangan para sa proposal.
May bagong email.
Walang pangalan ang sender.
Walang subject.
Isang attachment lamang ang nakalakip.
EH_RULES_FINAL.pdf
Napakunot ang noo ko.
Hindi ko maalalang may ipinadala sa aming ganitong file.
Binuksan ko iyon.
Sa unang pahina ay naroon ang larawan ng Eight Horizon University. Mas malinaw ito kaysa sa larawang nakita namin kanina. Sa harap ng tarangkahan ay may sampung estudyanteng nakatalikod sa kamera.
Napahinto ako.
Sampu.
Hindi ko makita ang kanilang mga mukha, pero pamilyar ang tindig ng ilan sa kanila. May babaeng nakasuot ng backpack, isang lalaking nakataas ang kamay na tila may itinuturo, at isang babaeng nakatayo sa pinakadulo.
Sa ibaba ng larawan ay may mensaheng nakasulat sa pulang tinta.
If you are reading this, count your companions before you enter.
Lumipat ako sa susunod na pahina.
Walang paliwanag. Walang pangalan ng may-akda.
Tatlong linya lamang ang nakasulat.
EIGHT STUDENTS MAY ENTER.
THE NINTH WILL OPEN THE GATE.
THE TENTH WILL COMPLETE THE RITUAL.
Nanlamig ang mga kamay ko.
Isinara ko ang file, pero agad ko rin iyong binuksan muli. Baka may nagbibiro lamang sa amin. Baka bahagi iyon ng isang horror game o isang promotional stunt.
Ngunit wala kaming binanggit na ritwal sa aming proposal. Hindi rin namin ipinost sa internet ang plano naming pumunta sa lugar.
Paano nalaman ng sender na sampu kami?
Tiningnan ko ang email address.
Isang sunod-sunod na letra at numero lamang iyon. Walang anumang palatandaang makapagsasabi kung sino ang may-ari.
Nang subukan kong mag-reply, lumitaw ang mensaheng hindi maipadala ang sagot.
Bumalik ako sa unang pahina.
Sa pagkakataong iyon, napansin ko ang isang bagay na hindi ko nakita kanina.
Sa bintana sa itaas ng gusali, may nakatayong lalaki.
Pareho ang puwesto niya sa pigurang nakita ko sa larawan ni Aica.
Ngunit ngayon, may hawak siyang papel.
At sa papel ay may nakasulat na isang pangalan.
GRACIAS.
Napatayo ako mula sa pagkakaupo.
“Ano ba 'to?”
Mabilis kong isinara ang laptop.
Hindi ko alam kung bakit nanginginig ang mga kamay ko. Wala namang direktang banta sa akin. Hindi rin malinaw kung may kaugnayan sa akin ang apelyidong iyon.
Pero may isang bagay na hindi ko maipaliwanag.
Pakiramdam ko, hindi aksidenteng ipinadala sa akin ang email.
Pakiramdam ko, ako ang talagang pinatutungkulan nito.
---
Bandang alas-diyes ng gabi, nakahiga na ako nang tumunog ang cellphone ko.
Isang mensahe mula sa hindi kilalang numero.
Shermaine, kung gusto mong mabuhay, huwag mong hayaang makumpleto ang sampu.
Napaupo ako.
Agad akong nag-type ng sagot.
Sino ka? Paano mo nalaman ang pangalan ko?
Ilang segundo akong naghintay.
Walang sagot.
Pagkatapos ay dumating ang isa pang mensahe.
Dahil isa sa kanila ang dahilan kung bakit kayo mamamatay.
Napahigpit ang hawak ko sa cellphone.
Isa sa aming sampu?
Sino?
Si Ivan ba? Si Ramil? O may iba pang bagay na hindi ko pa nauunawaan?
Bago pa ako makapag-isip nang maayos, may kumatok sa pinto ng kuwarto ko.
“Shermaine?”
Boses iyon ng mama ko.
Binuksan ko ang pinto.
“May naghahanap sa iyo,” sabi niya.
“Sino po?”
Hindi agad sumagot ang mama ko. May kakaiba sa mukha niya, na para bang may narinig siyang hindi niya gustong ulitin.
“Hindi ko alam. Hindi siya nagpakilala.”
“Saan po siya?”
Itinuro niya ang sala.
Dahan-dahan akong lumabas.
May isang lalaking nakatayo malapit sa bintana. Hindi ko makita nang maayos ang mukha niya dahil nakatalikod siya sa ilaw. Nakasuot siya ng mahabang itim na amerikana at tila matagal nang naghihintay.
Nang marinig niya ang mga yabag ko, bahagya siyang lumingon.
“Shermaine Gracias?”
Napatigil ako.
Bakit niya binanggit ang buong pangalan ko?
“Sino po kayo?”
Hindi siya agad sumagot.
Sa halip, tumingin siya sa akin na para bang may hinahanap siyang pagkakahawig sa mukha ko.
Pagkaraan ng ilang sandali, bahagya siyang ngumiti.
“May mga lugar na hindi dapat puntahan ng mga taong tulad mo.”
“Anong ibig ninyong sabihin?”
“Kung matalino ka, kakalimutan mo ang proyektong iyan.”
“Bakit? Ano po ang meron sa Eight Horizon University?”
Biglang nagbago ang ekspresyon niya.
Sa unang pagkakataon, nakita ko ang takot sa mga mata ng estranghero.
“Dahil kapag nakapasok ka roon, maaaring wala ka nang balikan.”
Bago ko pa siya matanong muli, tumalikod siya at naglakad palabas ng bahay.
Sinundan ko siya hanggang sa may pintuan, pero nang makarating ako sa labas, wala na siya.
Walang sasakyang nakaparada.
Walang bakas ng kaniyang pag-alis.
Parang hindi siya kailanman dumating.
Bumalik ako sa kuwarto ko at muling binuksan ang laptop.
Hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin.
May proyekto kaming kailangang tapusin. May mga kaibigan akong umaasang matutuloy ang paglalakbay namin. At may isang misteryosong lugar na tila ayaw akong hayaang makalapit.
Ngunit sa kabila ng lahat ng babala, may isang tanong na hindi ko kayang balewalain.
Bakit ako?
Bakit ang pangalan ko ang nasa papel?
Bakit ako ang nakatanggap ng babala?
At bakit, sa lahat ng taong maaaring puntiryahin ng isang sumpa, pakiramdam ko ay matagal na akong hinihintay ng Eight Horizon University?
Muli kong tiningnan ang huling mensahe sa cellphone ko.
Huwag mong hayaang makumpleto ang sampu.
Sa labas ng bintana, biglang umihip ang malamig na hangin.
At sa isang lugar na hindi ko pa nararating, sa likod ng mga tarangkahang hindi pa namin nabubuksan, may isang ilaw na biglang nagningas sa pinakamataas na palapag ng Eight Horizon University.
May isang lalaking nakatayo sa dilim.
Nasa kamay niya ang isang lumang larawan ng isang babaeng may apelyidong Gracias.
Matagal niya iyong tinitigan bago niya marahang ibinulong ang mga salitang tila ilang taon na niyang kinikimkim.
“Hindi ka nila makukuha.”
Pagkatapos ay pinunit niya ang larawan sa gitna.
Ngunit hindi niya sinunog ang kalahating may mukha ng babae.
Iyon lamang ang itinago niya sa bulsa ng kaniyang amerikana.
Sa labas, tumunog ang kampana ng unibersidad.
Walong beses.
At sa ikawalong tunog, may kumalabog mula sa likod ng isang pintuang matagal nang ipinagbabawal buksan.
ROOM 8.
- Writer
- chap_listContents
- likeADD