CHAPTER 18
967 Words
1927.
1928.
1929.
Paulit-ulit ang pagitan ng mga taon sa ilang kahon, na para bang may isang bagay na nangyayari tuwing may partikular na panahon.
Nang isara ni Sir Monching ang pinto, inilapag niya ang susi sa mesa.
“May mga bagay na hindi dapat malaman ng mga bagong dating,” sabi niya.
“Kung ganoon, bakit kami dinala rito?” tanong ko.
Tumingin siya sa akin.
“Dahil hindi ka na basta bagong dating, Shermaine Gracias.”
Nanlamig ang aking batok.
Narinig niya ang apelyido ko.
Alam niya ang buong pangalan ko.
“Sir, paano ninyo nalaman ang pangalan ko?”
Hindi siya sumagot.
Sa halip, binuksan niya ang isang lumang kahon at inilabas ang isang makapal na talaan.
“Alam mo ba kung ano ang unang tala na ginawa sa Eight Horizon University?”
Umiling ako.
“Hindi ito tala ng mga estudyante,” sabi niya. “Tala ito ng mga taong pinahintulutang manatili.”
Binuksan niya ang libro.
Sa unang pahina ay may walong pangalan.
Hindi ko kilala ang karamihan sa kanila.
Ngunit ang huling pangalan ang nagpahinto sa aking paghinga.
ELARA GRACIAS.
Sa tabi ng pangalan niya ay may pulang marka.
Isang bilog na may walong maliliit na guhit.
Kaparehong simbolong nakita ko sa lumang mapa.
“Bakit may pangalan niya rito?” tanong ko.
“Dahil siya ang unang nagtanong kung bakit walo lamang ang kinikilala ng unibersidad.”
“Anong nangyari sa kaniya?”
Matagal akong tinitigan ni Sir Monching.
“May mga tanong na mas ligtas kung hindi na sinasagot.”
“Hindi po iyon sagot.”
“Hindi rin ligtas ang katotohanan.”
Tumayo ako.
“Hindi ako pumunta rito para maglaro ng mga palaisipan. Nawawala si Roy. May aninong gumagaya sa akin. May pangalan ng pamilya ko sa mga lumang dokumento. At lahat kayo ay tila may alam na ayaw ninyong sabihin!”
Napatigil ako nang marinig ang sarili kong tinig na umalingawngaw sa silid.
Masyado akong malakas.
Masyado akong galit.
Ngunit hindi ko na kayang magpanggap na wala akong nakikita.
Hindi na ako basta matatakot at susunod sa mga taong hindi ko pinagkakatiwalaan.
“Sabihin ninyo sa akin kung ano ang nangyayari.”
Dahan-dahang isinara ni Sir Monching ang talaan.
“Ang problema sa inyong mga kabataan,” sabi niya, “ay iniisip ninyong ang bawat lihim ay may sagot na magliligtas sa inyo.”
“Hindi ba ganoon dapat?”
“Hindi sa lugar na ito.”
Kinuha niya ang susi at inilagay sa aking palad.
Malamig iyon.
Napakalamig na para bang matagal na itong nakalubog sa yelo.
“Kapag narinig mo ang sarili mong boses sa isang lugar na walang salamin, huwag kang sasagot.”
Tumingin ako sa kaniya.
“At kapag nakita ko ang sarili ko?”
“Tumakbo ka.”
“Bakit?”
Dahan-dahan siyang yumuko palapit sa akin.
“Dahil ang bagay na gumagaya sa iyo ay hindi gustong maging ikaw, Shermaine.”
Huminto siya.
“Gusto nitong palitan ka.”
---
Pagbalik namin sa East Dormitory, sinalubong kami ng grupo.
“Nasaan kayo?” agad na tanong ni Sharon. “Hinahanap na namin kayo!”
“May nangyari sa silid ko,” sagot ko.
“May nangyari rin dito,” sabi ni Gelay.
Napatingin ako sa kaniya.
“Ano?”
Itinuro niya ang mesa sa common room.
Nandoon ang attendance sheet.
Ngunit hindi na ito tulad ng dati.
Sampung bilog ang nakaguhit sa papel.
Walo ang may pangalan.
Ang dalawa ay walang laman.
Sa ibaba ng mga iyon ay may bagong pangungusap.
WALONG PANGALAN ANG KINIKILALA. DALAWANG ANINO ANG HINAHANAP.
“Anong ibig sabihin nito?” tanong ni Yana.
Walang sumagot.
Napansin kong wala pa rin si Roy.
At sa unang pagkakataon, hindi ko alam kung ang paghahanap namin sa kaniya ay nangangahulugang gusto namin siyang iligtas—o gusto lamang naming malaman kung ano ang nangyari sa kaniya.
Lumapit si Ivan sa papel.
“May dapat tayong gawin,” sabi niya.
“Anong plano mo?” tanong ni Ramil.
“Bumalik sa lugar kung saan natin unang nakita ang mapa.”
Napatingin ako sa kaniya.
“Bakit?”
“Dahil doon nagsimula ang lahat.”
“Hindi,” sabi ni Madi mula sa likuran namin.
Lahat kami ay napalingon sa kaniya.
Maputla pa rin ang mukha niya. Wala na ang pulang tinta sa kaniyang mga daliri, ngunit may maitim na marka sa manggas ng kaniyang damit.
“Hindi doon nagsimula ang lahat,” pagpapatuloy niya. “Doon lang tayo pinasimulang bilangin.”
“Ano ang ibig mong sabihin?” tanong ko.
Hindi siya tumingin sa akin.
Sa halip, nakatingin siya sa attendance sheet.
“May nauna na sa atin.”
“Sinong nauna?” tanong ni Bert.
Dahan-dahang itinuro ni Madi ang sampung bilog.
“Ang unang sampu.”
Biglang namatay ang ilaw.
May sumigaw.
May nahulog na upuan.
At mula sa kisame, may narinig kaming mahinang pagkaladkad.
Nang bumalik ang ilaw, wala na si Madi sa kinatatayuan niya.
“Madi?” tawag ni Yana.
Walang sumagot.
Nilibot namin ang common room.
Walang bukas na pinto.
Walang bintanang maaaring labasan.
Walang bakas ng pagtakbo.
Ngunit sa mesa, may naiwan siyang maliit na piraso ng papel.
Pinulot ko iyon.
Tatlong salita lamang ang nakasulat.
HINDI AKO ANG UNA.
Sa likod nito ay may isa pang pangungusap.
PERO AKO ANG SUSUNOD.
---
Hindi ako nakatulog nang gabing iyon.
Nakaupo ako sa kama, hawak ang susi ni Sir Monching, habang paulit-ulit na binabalikan sa isip ko ang mga pangyayari.
Si Roy, na hindi pa rin namin natatagpuan.
Si Madi, na biglang nawala sa harapan namin.
Ang aninong gumagaya sa akin.
At ang walong pangalan na tila may mas malalim na kahulugan kaysa sa inaakala namin.
Maya-maya, may mahinang tunog akong narinig mula sa ilalim ng kama.
Tatlong katok.
Tok.
Tok.
Tok.
Napatayo ako.
- Writer
- chap_listContents
- likeADD