İnsanın kendi içinde yürüdüğü yol, diğer hiçbir yol kadar yormuyordu. Melek en çok bu yüzden yorgun hissediyordu. İçinde bitmek tükenmek bilmeyen bir öfke, bu öfkenin taş olduğu uzun bir yol vardı. Önceden kendini bu kadar öfkeli hissetmediğini düşünüyordu ancak şimdi damarlarının içinde kızılca bir kıyamet dolanıyor gibiydi. Adamla savaşının bittiğini dahası onunla ilgili hiçbir şeyin onu artık öfkelendiremeyeceğini düşünmüştü. Ah, ne büyük yanılmıştı. Sırf kendine bunu ispatlamak, korkusunun üzerine yürümek için birkaç gün daha izin alıp şehirde kalmaya karar verdi. İşin aslı bu dönerken asla planlamadığı bir şeydi. Ancak yapacaktı. Birkaç gün daha bu otel odasında kalacak, daha önce yürüdüğü yolları yürüyecek, şansı varsa mevsimin tadını çıkaracaktı. Büşra, ufak bir balayına çıktığı içi
