ตอนที่3พายุร้าย…กำลังจะมา
1632 Words
[ณ โรงแรมหรูระดับห้าดาวแห่งหนึ่ง]
ร่างอันเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ทั้งสองกำลังกกกอดกันอยู่บนเตียงกว้างในห้องนอนโรงแรมหรูชื่อดัง หลังจากที่สงครามรักร้อนแรงนั้นจบลง
ตึ๊ด!! ตึ๊ด!!
“อึ้ม...” ร่างอรชรเริ่มขยับตัว มือเรียวยาวกำลังควานหาต้นเหตุของเสียงสั่นสะเทือนนั้น ศีรษะของเธอหนักอึ้งไปหมด ราวกับโดนของแข็งกดทับเอาไว้ ดวงตากลมโตจ้องมองสายเรียกเข้านั่น ในสภาพที่ยังมึนงงและกำลังเรียบเรียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด เธอดื่มเข้าไปค่อนข้างมากเลยทีเดียว
“ค่ะมี้...” เมื่อรู้ว่าสายนั้นเป็นใคร รสิตาก็กรอกเสียงลงไปทันที ‘นี่มันเวลาเท่าไหร่แล้วเนี่ย’
“ยัยตา! นี่แกอยู่ไหนของแก ฉันโทรหาแกเป็นร้อยๆ สาย! ทำไมแกไม่รับสายฉันห๊า! แล้วนี่แกมัวทำอะไรอยู่!”
คุณหญิงเบญจมาศระเบิดอารมณ์ใส่ลูกสาวสุดที่รักของเธอทันที เธอแทบจะบ้าตายเพราะลูกสาวตัวดีของเธอหายไปทั้งที่พิธีงานแต่งงานยังไม่เสร็จ
“ตากำลัง...เอ่อ...”
สายตาของเธอเหลือบมองคนข้างกายของเธอ ‘นิธิศ’ ชายคู่ขาลับๆ ของเธอที่กำลังหลับอย่างสบายอารมณ์ รสิตาแค่จะออกมาผ่อนคลายสักสองชั่วโมงเองนะ และจะกลับไปให้ทันงานเลี้ยงในช่วงเย็น แต่ทว่าทุกอย่างกลับเลยเถิดไป เมื่อรสิตานั้นดื่มหนักไปหน่อย
“แกรีบกลับมาเดี๋ยวนี้นะ! แกลืมไปแล้วเหรอว่าแกยังเหลือพิธีฉลองงานแต่งตอนเย็นอีก ฉันจะไม่ถามว่าแกไปทำอะไร ตอนนี้ให้แกรีบมาที่โรงแรมนี่เดี๋ยวนี้!”
“แล้วพิธีเริ่มแล้วเหรอคะ” รสิตาที่อยู่ในอาการมึนงงอยู่นั้น ยังคงถามผู้เป็นแม่ต่อ
“ทำไมแกไม่รีบกลับมา แกจะถามทำไมห๊า!”
คุณหญิงเบญจมาศเดือดเพิ่มขึ้นอีกเป็นสองเท่า เวลานี้เธอให้แม่เด็กรับใช้นั่นถ่วงเวลา ประกอบกับเธอได้สั่งคนให้ไป*มอมเหล้าว่าที่ลูกเขยของเธอด้วย
“ตาแค่อยากรู้ ว่าตาควรจะโผล่ไปตอนไหนค่ะมี้”
“ก็ตอนนี้แหละ แกจะถามให้มากความทำไม!”
“มี้ก็แค่บอกตามาก็แค่นั้นเอง”
รสิตากำลังจะประเมินสถานการณ์ว่าเธอควรจะเข้าไปตอนไหน รสิตาเลยเถิดสิ่งที่เกิดขึ้นกับคู่ขาประจำของเธอ ความเหนื่อยล้าทำให้เธอผล็อยหลับไป ‘ก็แค่อยากจะปลดปล่อยอารมณ์ตึงเครียดนิดหน่อยเท่านั้นเอง’
“ตอนนี้ทางคุณหญิงเยาวเรศกำลังแก้สถานการณ์ให้แม่เด็กรับใช้ในบ้านปลอมตัวเป็นแก และตาธารณ์ก็รู้ความจริงแล้ว คุณหญิงเยาวเรศก็เลยออกอุบายให้เด็กนั่นเป็นลม และอุ้มมาที่โรงแรม ตาธารณ์บอกว่าถ้าคืนนี้ไม่เห็นหน้าแกล่ะก็ ตาธารณ์จะยกเลิกทุกอย่าง…อ่อ…แต่แม่ก็สั่งคนให้ไป*มอมเหล้าตาธารณ์ไว้แล้ว กลัวว่าจะตามแกไม่เจอ...ยังไงแกก็รีบกลับมาเถอะนะ”
“ค่ะ ตาจะกลับไปค่ะมี้ แต่ต้องหลังจากที่ธารณ์เขาหลับก่อนนะคะ ตาอาจจะสวมรอยนังเด็กนั่นตอนที่ธารณ์เขาเผลอค่ะ มี้แค่วางคีย์การ์ดไว้ที่เคาน์เตอร์ของโรงแรมก็พอค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ เรื่องนี้ตาเอาอยู่ค่ะมี้”
“แกแน่ใจนะว่าแกเอาอยู่ ฉันจะได้บอกคุณหญิงเยาวเรศว่าแกไปนั่งดื่มกับเพื่อน เมาและเผลอหลับไป”
“ค่ะมี้ ไม่ต้องห่วงค่ะ ตาไม่พลาดแน่ค่ะ”
“โอเค งั้น กว่างานเลี้ยงจะจบ ก็อีกสักประมาณสองชั่วโมง ยังไงแม่ให้คนจัดการพาตัวตาธารณ์มาไว้ที่ห้องแล้วกัน…อ่อ…แม่แอบให้ใส่ยา...อืม...ยาปลุกเซ็กส์ไปนิดหน่อย ตาธารณ์จะได้จำอะไรไม่ได้ และแกก็รอจังหวะสวมรอยเลยก็แล้วกัน”
“เยี่ยมเลยค่ะมี้...งั้นเดี๋ยวตาจัดการต่อเองค่ะ”
“โอเค”
......................
[ณ ห้องจัดเลี้ยงของโรงแรม]
“เฮ้ย! ธารณ์ ฉันว่านายจะดื่มหนักไปแล้วนะ พอเถอะเดี๋ยวคืนนี้นายจะเข้าห้องหอไม่ไหวนะโว้ย”
“ไม่ไหว...ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่หว่า ฉันไม่สนอยู่แล้ว”
ธารณ์พูดพร้อมกับหันไปคว้าแก้วเครื่องดื่ม และสาดเข้าไปในลำคออย่างไม่สนคำท้วงติงของเพื่อนแต่อย่างใด ความเสียใจบวกกับความคับแค้นที่เขานั้นถูกกระทำจากคนที่เขารัก มันทำให้ธารณ์รู้สึกสมเพชตัวเองเหลือเกิน รสิตาหนีจากเขาไปทำไมกัน เธอไม่ได้รักเขาหรอกหรือ เธอทำให้เขาเสียหน้าและเสียใจในคราเดียวกัน หนำซ้ำแม่ของเขายังจับเด็กรับใช้นั่นมาทำหน้าที่แทนเธออีก
“อ่าว...หมายความว่ายังไงวะธารณ์ อย่าบอกนะว่าที่เจ้าสาวนายเป็นลมไปเมื่อกี้ยังไม่ฟื้น เป็นหนักเลยหรือไง”
“นั่นสิธารณ์ ฉันว่านายแปลกๆ นะ”
“เปล่า...เธอไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น” ‘แต่เธอไม่ใช่รสิตาต่างหากล่ะ ไม่ใช่เจ้าสาวของเขา’
“นายทำให้ฉันงงกับนายไปใหญ่แล้วนะธารณ์ และฉันว่านายเลิกดื่มและเข้าไปดูเจ้าสาวนายได้แล้ว”
“นายจะเจ้ากี้เจ้าการกับฉันทำไมวะบุรินทร์”
“อ่าวเฮ้ย...นี่ฉันพูดผิดหรือว่านายมันผิดปกติกันแน่วะ”
“ไม่มีอะไร...เลิกพูดเถอะ มาดื่มกัน”
“อะไรของนายวะ”
บุรินทร์มองเพื่อนของเขาด้วยความมึนงง มันผิดปกติของงานแต่งงานทั่วไปเป็นอย่างมาก ในช่วงเช้าเขาก็เห็นว่าเพื่อนของเขายังชื่นมื่นกับเจ้าสาวเป็นปกติดีนี่ ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้ หรือว่าทั้งสองจะทะเลาะกัน
ขณะเดียวกัน...ภายในห้องโรงแรม
“เอ่อ…มิ้นท์จะต้องรออีกนานมั้ยคะคุณท่าน”
เอมิกาเอ่ยถามผู้เป็นเจ้านายของเธอด้วยความกระวนกระวายใจ เธอไม่รู้ว่าภารกิจนี้จะจบลงตอนไหนกันแน่
“เธออยู่รอจนหนูสิตาเข้ามาก่อนก็แล้วกัน ถ้าตาธารณ์ถามเธอก็บอกว่าหนูสิตากำลังจะมา หรืออะไรก็ได้ เธอถ่วงเวลาให้นานที่สุด ฉันจะกลับแล้ว ฉันปวดหัวกับเรื่องวุ่นวายนี้มาทั้งวันแล้ว ยังไงเธอก็ช่วยดูแลหน่อยแล้วกันนะ”
“แต่ว่า...คุณธารณ์เธออาจจะ...”
“ไม่ต้องห่วงหรอก ป่านนี้ตาธารณ์ก็คงจะเมาแล้วแหละ เห็นว่าคุณหญิงเบญจมาศเขาตามแม่หนูสิตาได้แล้ว และกำลังจะมา เธอไม่ต้องกังวลหรอก”
“ค่ะคุณท่าน” เอมิการับคำสั่งจากผู้เป็นนาย เธอจะปฏิเสธได้อย่างไรกัน ทำได้ก็แต่ก้มหน้าก้มตารับคำสั่งไปก็เท่านั้นเอง
30 นาทีต่อมา...
ติ๊ด! แกร๊ก! เสียงประตูใหญ่ถูกเปิด
เอมิกาผุดลุกขึ้นยืนทันที ความกังวลใจของเธอจบลงแต่ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกตกใจ เมื่อสายตาของเธอพุ่งเป้าไปยังประตูและก็พบกับ ร่างของชายที่เธอเป็นกังวลอยู่นั้นกำลังถูกหิ้วปีกทั้งสองข้างด้วยพนักงานชายของโรงแรมจำนวนสองคน
“ฉัน ยังไม่เมา พวกนายจะจับฉันมาทำไม ปล่อย! ฉัน!”
“คุณท่านบอกให้คุณธารณ์พักผ่อนก่อนครับ”
หนึ่งในพนักงานชายเอ่ยขึ้น พร้อมกับพาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มวางลงบนเตียงกว้างที่ประดับประดาไปด้วยกลีบกุหลาบหอมสีแดงสวยงาม
“คุณผู้หญิงช่วยดูแลคุณธารณ์หน่อยนะครับ” พนักงานชายหันมาบอกกับเจ้าสาวแสนสวยที่ยืนมองอยู่ข้างๆ
“แล้วคนที่บอกให้พวกคุณพามา เขาบอกว่าอย่างไรบ้างคะ”
เอมิกามีหน้าที่แค่เฝ้าและรอการกลับมาของเจ้าสาวตัวจริงเท่านั้น จะให้เธอทำอะไรกับเขา เธอคงไม่ทำมันแน่นอน แค่หน้าของเธอเขายังไม่อยากจะมองเลย ขืนเอมิกาไปยุ่งเขาโดยไม่ได้รับอนุญาต เขาอาจไม่พอใจและด่าเธอกลับอีกก็เป็นได้
“แต่นายผู้หญิง บอกให้คุณเช็ดตัวให้คุณธารณ์ครับ อืม เขาแค่เมาครับ และอีกอย่างคุณเป็นภรรยาเขา ก็ควรจะทำให้นะครับ คุณธารณ์จะได้นอนสบายครับ”
“ฉัน...ไม่ได้เมา...พวกนายพาฉันออกไปเดี๋ยวนี้”
ร่างสูงพยายามพยุงตัวเองลุกจากเตียง สายตาคมดุสาดไปยังเจ้าสาวตัวปลอมของเขา นัยน์ตาของเขาแข็งกร้าวฉายแววความเกลียดชังออกมาอย่างชัดเจน
“คุณผู้หญิงดูแลคุณธารณ์ต่อนะครับ...พวกผมไปแล้วครับ สวัสดีครับ”
สองพนักงานชายพูดจบก็รีบพาตัวเองออกไปจากห้องนั้นทันที เขาทั้งสองรับหน้าที่มาเพียงเท่านี้ ขืนทำผิดจากคำสั่งมีหวังโดนเรียกคืนทริปก้อนโตเป็นแน่
“ไม่นะคะ! เดี๋ยวก่อนค่ะ”
เอมิการีบถลาไปที่ประตู ความกลัวเริ่มเข้าครอบงำเธอในทันใดโดยที่ไม่สนคำสั่งของผู้เป็นนายก่อนหน้านี้เลย
แกร๊ก! ปึ่ง!
“ฉันไม่คิดว่าเธอจะยังอยู่ในห้องนี้นะ”
น้ำเสียงเสียดสีเย็นชาและแข็งกระด้างดังขึ้นอยู่ไม่ไกล ธารณ์ผุดลุกพรวดไปหาเธอในทันที ความโกรธแค้นเสียใจและเสียหน้าอะไรก็แล้วแต่ มันทำให้เขาอยากระเบิดความรู้สึกที่มันอยู่ในอกของเขาออกให้หมด!
“อุ้ย!!” เอมิการ้องเสียงหลง เมื่ออยู่ดีๆ ร่างของเธอก็โดนกระชากอย่างแรง ในขณะที่เธอกำลังจะถึงประตู เอมิกาเบิกตามองเขาอย่างตะลึงลาน ทั่วร่างของเขามีรังสีเข่นฆ่าอันเยียบเย็นแผ่กระจายออกมาจนเธอสัมผัสได้!
.....................
- Writer
