รักต่างวัย..ขวัญใจมาเฟีย

ชีวิตที่เปลี่ยนไป

++ เพนท์เฮ้าส์ ++

เวลา 06.20 น. เชอลีน สะดุ้งตื่น มองซ้าย มองขวา

คิดว่ามาอยู่บนเตียงตอนไหน แล้วชุดที่ซักไว้

เชอลีน กำลังจะออกมาดู เห็นชุดแขวนอยู่หน้า

ตู้เสื้อผ้า เชอลีน ขมวดคิ้ว พยายามคิด แต่ก็คิด

ไม่ออก รีบเดินเข้าไปอาบน้ำ แต่งตัว เดินออกมา

ทุกอย่างดูเงียบสงบ มีเพียงแม่บ้านคนนึงที่ยิ้ม

ทักทาย ยกมือไหว้ “สวัสดีค่ะ” เชอลีน ยืนดูแม่บ้าน

กำลังเตรียมอาหารเช้า “ให้หนูช่วยนะคะ” เชอลีน

ช่วยจัดจาน พวกซอสต่างๆสำหรับอาหารเช้าสไตล์

อิตาเลี่ยน เอริค เดินลงมาสายตาจ้องมองหญิงสาว

ที่กำลังเกะกะแม่บ้านของเขาอยู่ “เธอวุ่นวายอะไร

กับแม่บ้านของฉัน” เอริค เดินผ่านไปนั่งที่โต๊ะ

อาหาร “เปล่านะคะ หนูมาช่วยต่างหากค่ะ”

“จ่ายมาซะ 5 พันบาท” เอริค พูดทวงเงิน

“ ค่าอะไรค่ะ ” เชอลีน ขมวดคิ้ว

“ค่าซักและตากชุดนักศึกษา แล้วยังต้องอุ้มไปนอน

อีก ตัวก็หนัก ไหล่ฉันหลุดหรือเปล่าน่ะ รู้สึกเจ็บๆ”

“ทำไมไม่ปลุกหนูค่ะ คุณมาทำให้ทำไมค่ะ”

เชอลีน ครุ่นคิดหนัก

“ถามจริง..เครื่องทั้งดังและสั่นสะเทือนไปถึงชั้นบน

เธอยังนั่งหลับข้างๆเครื่องได้ ฉันต้องปลุกยังไง”

เชอลีน ยิ้มเจื่อนๆ อย่างเถียงไม่ออก

“งั้นบวกยอด 5 พันไปรวมกับ 200 ล้านเลยค่ะ”

เชอลีน เดินกลับเข้าไปในห้อง เพื่อตั้งหลัก

รู้สึกอายที่ตัวเองหลับสนิทได้ขนาดนั้น ถ้าโดนฆ่า

ก็คงตายฟรี

ก๊อกๆๆ “หนีเข้าห้องคิดว่ามันจะลบทุกอย่างได้หรอ

ฉันไม่เล่าให้ใครฟังหรอก ออกมากินข้าวซะ จะได้

ไปเรียน” เอริค ยกยิ้มมุมปาก

“หนูขอข้ามตอนกินข้าวไปเลยค่ะ..ขอไปเรียนเลย”

เชอลีน ค่อยๆเปิดประตูออกมา แล้วเดินผ่าน

โต๊ะอาหารไปรอหน้าประตูแทน

“กลับมากินข้าวซะ เร็วๆ” เอริค ไล่ดูข่าวยามเช้า

เชอลีน ถอนหายใจก่อนจะเดินกลับไปนั่งมุมเดิม

ตักอาหารเข้าปากอย่างเงียบๆ

“คุณจะไปทำงานหรอค่ะ ตื่นเช้าจัง”

“ไปมหาลัยของเธอไง ฉันจะไปคุยกับอธิการบดี”

“อ่อค่ะ” รีบตักอาหารเข้าปาก อิ่มแล้วกำลังจะเก็บ

จานไปล้าง “เอาวางไว้ เดี๋ยวแม่บ้านมาจัดการ”

เชอลีน ค่อยๆวางจานลงในอ่าง แล้วเดินไปนั่ง

รอตรงโซฟา หยิบมือถือขึ้นมา 10 สายไม่ได้รับ

จากมาวิน ตายละ ลืมมาวินไปซะสนิทเลย ถ้ามาวิน

ไปที่บ้าน ต้องตกใจแน่ๆเลย ถ้าเจอที่มหาลัยจะ

แก้ตัวยังไงดีนะ เชอลีน สีหน้ากังวล ..

เอริค เดินเข้ามายืนตรงหน้าหญิงสาวที่กำลังนั่ง

เหม่อลอยอยู่ ยื่นนิ้วชี้ไปแตะหน้าผากของหญิงสาว

“ค่ะ อะไรนะคะ” สะดุ้งตกใจ

“เธอผูกเนคไทเป็นไหม” เอริค เอ่ยถาม

“เป็นค่ะ” เชอลีนมองสำรวจชุดของร่างสูงตรงหน้า

“แต่ชุดนี้ คุณจะ..”

“ฉันถามเผื่อวันอื่น แล้วเสื้อผ้าของฉันเป็นยังไง

ดูแก่เกินไปหรือเปล่า” เอริค อยากรู้ความคิดเห็น

ของหญิงสาวในวัยนี้ว่ามองการแต่งตัวชายในวัย

35 ปีของเขาว่าเป็นอย่างไร

“ดูเป็นทางการและสีทึบไปหน่อยค่ะ แต่ก็ไม่ถึงกับ

ดูแก่ค่ะ แต่ก็ออกไปทางผู้ใหญ่ๆค่ะ”

เชอลีน ตอบ พรางสำรวจเสื้อผ้าของร่างสูง

เอริค ยกดูนาฬิกาข้อมือ “ยังพอมีเวลา เธอตามฉัน

มานี่หน่อย” เอริค เดินนำขึ้นไปชั้นบน พื้นที่ส่วนตัว

เชอลีนเดินตามขึ้นไปถึงกับตาโต เรียบหรู สะอาด

กลิ่นหอมฟุ้ง เอริคหยุดที่ตู้เสื้อผ้า ”เธอลองเปิดดูสิ“

เอริค ยืนมองหญิงสาวที่เปิดดูตู้เสื้อผ้าของเขา

“อืม หนูว่าคุณมีเสื้อผ้าทางการเยอะมากและมีแต่

สีดำซะส่วนใหญ่ค่ะ” เชอลีน สำรวจทั้งหมด

“แล้วต้องมีสีอะไรล่ะ” เอริค ถามและรอคำตอบ

“ก็เช่น สีเทาควัน สีเทาดำ สีเบจ สีกรมสว่าง

เพราะสีพวกนี้จะยิ่งขับผิวของคุณ ทำให้ดูเด็กลง

และหล่อมากขึ้น คุณสามารถใส่แบบทางการหรือ

ไม่ทางการก็ได้ค่ะ” เชอลีน อธิบายความคิดเห็น

“อืม..อย่างงั้นหรอ..เย็นนี้เลิกเรียนกี่โมง”

“บ่าย 3 โมงค่ะ ถ้าอาจารย์มาครบทุกวิชา”

“อืม..งั้นก็ไปเรียนได้แล้ว คุณหมอเชอลีน”

เอริค เดินนำลงไปข้างล่าง เชอลีน เดินตาม

++ มหาลัยเอกชน ++

รถหรูจอดหน้าคณะแพทย์ฯ เชอลีนลงจากรถก็รีบ

เดินตรงเข้าอาคารเรียนทันที ตั้งใจจะหลบมาวิน

ไม่อยากตอบคำถามที่มันฟังยังไงก็ช่างเหลือเชื่อ

แต่มาวินก็คือมาวิน ชายหนุ่มผู้ร่ำรวยและเอาแต่ใจ

มานั่งรอเชอลีนถึงห้องเรียน แม้ตัวมาวินเองจะ

เรียนคณะบริหาร “เชอ..เรามีเรื่องต้องคุยกัน”

“วิน!!! มาทำอะไรเนี้ย” เชอลีนตกใจไม่คิดว่ามาวิน

จะมารอถึงในห้องเรียน “ที่บ้านเกิดอะไรขึ้น แล้ว

เชอหายไปไหนมา ทำไมไม่รับสายเรา” มาวิน

จ้องมองและรอคำตอบ “ตอบความจริง”

“ เอ่อ เอิ่ม เราบอกตอนพักกลางวันได้ไหม อาจารย์

จะมาแล้ววิน” มาวินสบตา “ก็ได้ งั้นเราจะรอคำ

ตอบดีๆตอนพักกลางวันนะเชอ” มาวินยอมกลับ

คณะไปแต่โดยดี เอริคที่นั่งอยู่บนรถ เห็นมาวิน

เดินลงมาจากตึกคณะแพทย์ “หึหึ ไอ้เด็กเวรนั่นคง

สงสัยสินะว่าเชอลีนหายไปไหน” ยกยิ้มมุมปาก

อย่างพอใจ เอริค ก้าวเดินไปหาอธิการบดีทันที

“สวัสดีครับ คุณเอริค มีอะไรให้ผมช่วยเหลือครับ”

อธิการบดี กล่าวต้อนรับด้วยรอยยิ้ม

“ผมจะมาเป็นผู้ปกครองของ น.ส.เชอลีน แวนส์สัน

ทุกเรื่องของเธอให้ติดต่อหาผมโดยตรงนะครับ”

เอริค แจ้งจุดประสงค์ที่ต้องการ

“เอ๊ะ คุณเอริค รู้จักเชอลีนหรอครับ”

“ผมเป็นญาติห่างๆ ช่วงนี้พ่อของเธอติดธุระ อาจจะ

ติดต่อลำบาก ดังนั้น มีอะไรเกี่ยวกับเธอให้แจ้งผม

ทันที..เอ่อ ผมขอตารางเรียนของเธอด้วยครับ“

“ผมจะส่งตารางการเรียนและกิจกรรมของเชอลีน

ให้ทางเมลครับ” อธิการบดี ตอบรับ

“ขอบคุณครับ” เอริค โค้งศีรษะลงเล็กน้อย

**ช่วงเวลาพักกลางวัน**

เชอลีนเดินลงจากอาคารคณะแพทย์ฯ เห็นรถหรูยัง

จอดอยู่ที่เดิม “เอ๊ะ..เขายังไม่กลับไปหรอ คุยอะไร

กับอธิการบดี นานเชียว” กำลังจะเดินผ่านรถ ประตู

รถเปิดออก “รีบขึ้นรถสิ ถ้าไม่อยากตอบคำถาม

หนุ่มไฮโซคนนั้น กำลังเดินมาแล้ว”

เชอลีน มองตรงไปเห็นมาวินกำลังเดินตรงมาที่นี่

รีบก้าวขึ้นรถอย่างไม่ลังเล “ปิดประตูรถสิค่ะ เร็วๆ”

“เมื่อกี๊เธอยังลีลาได้เลย ทีตอนนี้มาเร่ง”

เอริค ยกยิ้มมุมปาก “ เฮ้ยยย ปิดประตู ”

เอริคหันไปสั่งลูกน้อง “ว่าแต่จะไปไหนค่ะ”

“ไปกินข้าวเที่ยงไง หรือเธออยากไปไหนล่ะ”

“ไม่อยากไปไหนค่ะ..ทำไมคุณคุยกับอธิการบดี

นานจังเลยค่ะ” เชอลีน ครุ่นคิด

เอริค นิ่งเงียบไม่ตอบคำถาม แต่แอบมองปฎิกิริยา

ของเชอลีน สายเรียกเข้ากระหน่ำโทรเข้ามา คิดผิด

หรือคิดถูกเนี้ย ที่หนีมาแบบนี้ ขอโทษนะวิน

“ฉันรับสายแฟนของเธอให้ไหม” เอริค เหลือบมอง

“ไม่เป็นไรค่ะ เขาไม่ใช่แฟนของหนูค่ะ”

เอริค เอ่ย “แต่หนุ่มคนนั้นท่าทางจะชอบเธอมาก”

“หนูกับมาวินเป็นเพื่อนกันค่ะ” เชอลีนเอนหลังพิง

เบาะรถ ตามองออกไปนอกรถ พ่อกับพี่รี่ ไปอยู่

ที่ไหน ไม่คิดจะติดต่อหาเราเลยจริงๆหรอ ทำไมถึง

ทิ้งหนูไว้ให้เผชิญกับพวกมาเฟีย พ่อไปทำอะไร

ไว้กันแน่ พ่อจะรู้ไหมว่าหนูเลือกไม่ได้แม้ลมหายใจ

ของตัวเอง ถ้าเขาอยากให้หนูตาย หนูก็ต้องตาย

ร่างบางค่อยๆหลับตาลงอย่างช้าๆ

เอริค ที่นั่งแอบมองเชอลีนอยู่ มือกำหมัดแน่น

เขาก็พอรู้ว่าเธอคงคิดถึงพ่อกับพี่สาว แล้วตัวเขา

ก็ผิดที่ต้องลากเธอเข้ามาอยู่เกมส์ตามล่าครั้งนี้

และเมื่อวานหากเขาไม่หลุดปากสั่งให้ลูกน้องส่ง

รูปลูกสาวคนเล็กของมิสเตอร์เชาว์มาก่อน ป่านี้

เธอคงจะกลายเป็นศพฝังอยู่ข้างโกดังร้างไปแล้ว

“ตามตัว 2 พ่อลูกเจอไหม” เอริค เอ่ยถาม

โทมัส..หันกลับมามองหน้าเจ้านาย “มีคนเห็นข้าม

ไปที่เกาะส่วนตัวของธีภพเจ้าของบริษัทผลิตเสื้อ

ผ้าสตรีครับ ผมกำลังส่งคนข้ามไปจับตัวมาครับ

ส่วนธีภพคือแฟนหนุ่มของคุณเชอร์รี่ที่คบหากัน

มา 3 ปี อย่างไม่เปิดเผยครับ”.. โทมัส รายงาน

“ หึหึ..นี่คงเป็นเหตุผลที่พากันหนี” คำชมจาก

ปากของหญิงสาวข้างกายโผล่ขึ้นมาในความคิด

“พี่สาวของเธอคงชอบคนหล่อและรวยสินะ เชอลีน”