ความหวั่นไหวในใจ

1725 Words

++ เพนท์เฮ้าส์ ++ มาถึงเพนท์เฮ้าส์ เวลา 18.40 น. เอริคถึงขั้นหมด แรง ทิ้งตัวลงนอนที่โซฟา อย่างเหนื่อยล้า เอริค ดันเผลอหลับไป..ส่วนเชอลีนพออาบน้ำเปลี่ยน ชุดเสร็จ ก็เข้าไปในห้องทำงานของเอริค เพื่อ ไปคัดแยก จัดเรียงเอกสาร เข้าแฟ้มแยกเดือน/ปี ตามที่เอริคสั่งเอาไว้ เชอลีนจัดเรียงเอกสารจนถึง เดือน/ปี ปัจจุบัน เชอลีนรู้สึกเหนื่อยล้าบวกกับแอร์ เย็นๆ ทำให้เธอเผลอหลับในห้องทำงานของเขา.. เอริค สะดุ้งตื่น ตอน 3 ทุ่มกว่า เขามองไปรอบๆ เพนท์เฮ้าส์ ไม่เจอหญิงสาว เดินไปดูในห้องนอน ของเธอกลับว่างเปล่า เขารู้สึกว้าวุ่นใจ แอบคิดว่า เธอคงหนีไปแล้ว เขากำลังจะกดโทรหาลูกน้อง แต่เขาหันไปเห็นไฟในห้องทำงานที่เปิดอยู่ จึงเดิน เข้าไปดูเห็นเชอลีนนอนฟุบกับโต๊ะและหลับอยู่ เขารู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด.. “มาหลับอยู่นี่เอง หึหึ ” เอริค มองไปรอบๆ ห้องทำงาน ถึงกับตาโต นี่เธอทำมันเสร็จภาย ใน 2-3 ชม. เลยหรอ เอริค เปิดแฟ้มดูเอกสาร เอกสารทุกอย่างถูกจัดเรียงอย่างเรียบร้อย ยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ แบบนี้เอง ไอ้แดนนี่ มันถึงยอมจ่ายค่าแรงแพงๆ เพื่อจ้างเธอ..เอริค เดินเข้ามาใกล้หญิงสาวที่นอนฟุบกับโต๊ะ มือหนาช้อนร่างบางขึ้น อุ้มในท่าเจ้าสาวพาขึ้นไป ในห้องนอนของเขาที่อยู่ชั้นบน วางร่างบางลงบน เตียงอย่างช้าๆ ก้มหน้าเข้ามาจ้องมองใบหน้าสวย ของหญิงสาวใกล้ ๆ ใช้นิ้วชี้แตะปลายจมูกเบาๆ “เริ่มงานวันแรกก็ทำให้ฉันสติหลุดเลยนะ” ยกยิ้มมุมปากอย่างเอ็นดู ..สายเรียกเข้า..จากโทมัส “อืม มีไร” เอริค รับสาย “ส่งคนไปดูที่เกาะส่วนตัวของธีภพ ไม่เจอคุณเชาว์ กับคุณเชอร์รี่ครับ.. คาดว่าจะรู้ตัวก่อนครับ ผมส่ง คนแอบติดตามธีภพไว้แล้ว ถ้าเขาติดต่อกัน ยังไงก็ ต้องหาเจอเร็วๆ นี้ ครับ” โทมัส รายงาน “ อืม ตามหาต่อไป” เขากลับรู้สึกหงุดหงิดกับคำพูด ทิ้งท้ายของลูกน้องคนสนิท หลังอาบน้ำเสร็จ เอริคเอนตัวลงนอนบนเตียง ขยับร่างบางที่นอน หลับสนิทอยู่เข้ามาอยู่ในอ้อมกอด เขาอยากยื้อ ช่วงเวลานี้ไว้ให้นานที่สุด พร้อมกับหลับตาลงช้าๆ เช้าวันรุ่งขึ้น เชอลีนค่อยๆลืมตาตื่นขึ้น มองไปรอบ ห้อง “เอ๊ะ นี่มันห้องของ.. เอริค พูดแทรกขึ้น “ของฉันเอง” เชอลีน ตาโต ลุกขึ้นนั่งด้วยความ ตกใจ “แล้ว.. หนูมานอนที่นี่ได้ไง ก็เมื่อวาน เอ่อ” เชอลีน ครุ่นคิด “หนูขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ” เชอลีน รีบเดินออกจากห้องไป เราคงไม่เดินละเมอ ขึ้นมานอนห้องเขาหรอกมั้ง งื้อ..คิดไม่ออก อาบน้ำ เดินออกมาเปิดตู้เสื้อผ้า ถึงกับตกใจ โห้ นี่ชุดใคร เมื่อวานยังไม่มี แต่ทำไมวันนี้มีชุดเยอะจัง แล้ว ชุดนักศึกษานี่จะซักเดือนละครั้งหรือไงนะ ทำไม มันเยอะขนาดนี้ เชอลีน เกาหัวอย่าง งงๆ แต่งตัว เสร็จก็เดินออกมา เจอแม่บ้านในทุกเช้า “สวัสดีค่ะ” เชอลีน ยกมือไหว้และกล่าวทักทายแม่บ้าน ให้หนู ช่วยนะคะ เชอลีนยืนทาเนยที่ขนมปัง เอริค เดินลง มา มองเห็นหญิงสาว เดินวนไปมา รอบๆแม่บ้าน “ก่อกวนแม่บ้านของฉันอีกแล้ว” เอริค เดินเข้ามาดู “นั่นทำอะไร..ทำไมต้องทาบลงแบบนั้น“ ”หนูกำลังทำขนมปังกรอบแบบซิสเลอร์ค่ะ” เชอลีน ตอบไปด้วย มือก็ทำไปด้วย “มันอร่อยขนาดนั้นเชียว” เอริค นั่งลงตรงเก้าอี้ ตัวใกล้ๆกับที่เชอลีนยืนอยู่ “อร่อยสิค่ะ กรอบๆ” “วันนี้คุณจะไปไหนค่ะ คงไม่ไปหาอธิการบดีอีกนะ” “ หึหึ จะทำไม ถ้าฉันจะไปหาอธิการบดี ทุกวัน” “มันก็ไม่ใช่กิจของหนูค่ะ” เชอลีน นั่งกินอาหารต่อ อย่างเงียบๆ “ หึหึ แล้วอะไรคือกิจของเธอล่ะ” “ก็ทุกอย่างที่คุณสั่งให้ทำค่ะ” “ถ้าฉันสั่ง เธอจะทำได้ทุกอย่าง” เอริค ถามกลับ “ค่ะ ถ้าคุณสั่ง..หนูก็ต้องทำทุกอย่าง ถ้าสั่งให้หนู ไปตาย หนูก็ต้องไปค่ะ” เธอตอบตามความรู้สึก เอริค ลุกขึ้นแล้วเดินเข้ามายืนตรงหน้าหญิงสาว มือหนารวบต้นคอหญิงสาวช้อนให้เงยขึ้น เขาก้มหน้าลงมาจ้องมองสำรวจใบหน้าสวยที่ดู เศร้าลงเล็กน้อย นิ้วสากลูบไล้ 2 ข้างแก้มเบาๆ “ฉันจะสั่งให้เธอไปตายได้อย่างไร” ริมฝีปากหนา ทาบลงจูบริมฝีปากอมชมพูอย่างอ่อนโยน เชอลีน ดวงตาเบิกกว้าง ฝืนกลืนขนมปังลงคอ ลิ้นร้อนไล้เลียสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากนุ่ม ดูดดึงลิ้นบางสัมผัสรสชาติหอมหวานมันภาย ในโพรงปากนุ่ม อย่างดื่มด่ำฉ่ำใจ เสียงกริ่งหน้าประตู ดังขึ้น!! เอริค คิดในใจ ใครแม่งมันกดกริ่งวะ ยิงทิ้งเลยดีไหม ขัดจังหวะ เสียจริง ก่อนที่ เอริค จะผละจูบออกจากริมฝีปาก อมชมพู อย่างช้าๆ มือหนาลูบศีรษะของหญิงสาว อย่างแผ่วเบา สายตาจ้องมองด้วยความห่วงใย “อย่าพูดแบบนั้นอีกนะ” เชอลีน ลอบกลืนน้ำลาย พร้อมกับพยักหน้าตอบรับเบา ๆ “รีบกิน จะได้ไปเรียน” เอริค พูดจบ ก็พุ่งตรงไป ที่ประตู “ พวกมึงมีอะไรวะ ทำกูหงุดหงิดแต่เช้า” “ขอโทษครับนาย ผมเห็นว่ามันเลยเวลาแล้ว แต่ยังไม่เห็นนายลงมาครับ” ลูนีย์ รีบบอกเหตุผล “ใครมันเป็นเจ้านาย เป็นลูกน้องวะ จะสายบ้างไม่ ได้เลยใช่ไหม ขัดจังหวะจริง อย่าให้มีครั้งที่ 2” เอริค กำลังด่าลูกน้องอย่างหัวเสียที่ถูกขัดจังหวะ เชอลีน สะพายกระเป๋าเดินตามมาที่หน้าประตู “ไปเลยก็ได้..หนูพร้อมแล้วค่ะ” เชอลีน ก้มหน้าลง ++ มหาวิทยาลัย ++ หน้าตึกคณะแพทย์ฯ เชอลีน ก้าวลงจากรถ กำลัง จะเดินเข้าไปในตึก มาวินที่ยืนรออยู่แล้ว จับแขน เชอลีน “ เฮ้ยยย วิน เราตกใจหมด” มาวินจ้องหน้า เชอลีนด้วยคำถามมากมาย “เรามีเรื่องต้องคุย กันยาว เชอ” พูดจบ มาวินก็ลากเชอลีนมุ่งหน้า ไปลานจอดรถ เอริค หันไปเห็น จึงรีบลงจากรถ “เดี๋ยวผมไป.. โทมัส กล่าวอาสา เอริค พูดแทรกขึ้น “เดี๋ยวกูไปเอง” ก้าวยาวเดินตามไปทันที “หยุด” มาวินหยุดชะงัก “ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้ มันถึงเวลาเรียนของเธอแล้ว” มาวินมองหน้า “ อย่ามายุ่งเรื่องของคนอื่น ” “ ปล่อยเธอ..ไม่งั้นนายตายแน่” เอริคกำหมัดแน่น “มันเป็นใคร เชอ” มาวินถามและรอคำตอบ “วินใจเย็นๆ อย่าพูดแบบนั้นกับคุณเอริค เราขอ” เชอลีน เม้มปาก รู้สึกลำบากใจที่จะต้องพูดความ จริงออกมา “คือ..ว่า คุณเอริคเขา ปะ เป็นเจ้า.. เอริค พูดแทรก “เป็นเจ้าบ่าวของเชอลีน” “ ห๊ะ ทะ ทะ ทำไม คุณถึง พะ พูด.. เอริค ส่ายหน้าเบาๆ ให้เชอลีน “ นี่มันเรื่องอะไรกัน จริงเหรอ เชอ ” มาวิน ขมวดคิ้ว ใจจริงเชอลีนตั้งใจจะบอกความจริงทั้งหมดกับ มาวินเมื่อพร้อม แต่เหมือนมาวินพยายามมากดดัน ให้เชอลีนตอบคำถาม จนสถานการณ์มันตึงเครียด และเชอลีนกลัวเอริคจะทำร้ายมาวินด้วย เธอจึง ตัดสินใจจบปัญหาทั้งหมดแบบที่เอริคกล่าวขึ้น มาวินจะได้ไปใช้ชีวิตของตัวเองและไม่ต้องมาเจ็บ ตัวหรือลำบากเพื่อช่วยเหลือเธออีก!! เชอลีน สูดหายใจเข้า “อืมม ใช่!! ตามนั้นเลย” “เชอ ถูกมันบังคับใช่ไหม เราช่วยเชอได้ทุกอย่าง พ่อกับพี่สาวของเชอล่ะ พวกเขาหายไปไหน นี่มัน เกิดอะไรขึ้น เราไม่เชื่อหรอก เชอมีปัญหาอะไร บอกเรามา เราจะช่วยเชอทุกอย่างเลย” มาวินจับมือบางบีบเบาๆ ด้วยความห่วงใย “เชอ มองตาเรานะ แล้วฟังให้ดีๆ ไม่ว่าเชอกำลัง เจอกับปัญหาอะไร เราช่วยเชอได้ทุกอย่าง” “วิน!! หยุดเถอะ ไม่มีใครบังคับอะไรเราทั้งนั้น ส่วน พ่อกับพี่รี่ พวกเขาทิ้งเราไปแล้ว วินกลับไป ใช้ชีวิต กลับเรียนเถอะนะ อย่าเสียเวลากับเราอีก เลย” เชอลีน ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาไหลอาบ2แก้ม เอริค เดินเข้ามา ดึงมือของมาวินออก แล้วคว้า ตัวร่างบางที่ยืนร้องไห้อยู่..เข้ามาสวมกอดไว้แน่น “นายควรกลับไปตั้งใจเรียนซะ..ไม่ต้องเป็นห่วง เชอลีน เพราะฉันจะรักและดูแลเธอเอง” มาวิน ใบหน้าหล่อนัยตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความ โกรธแค้น เสียใจ สับสน สูญเสีย กำหมัดแน่น ก่อนจะยอมเดินกลับคณะของตัวเองไป “กูต้องรู้ให้ได้ ว่ามึงเป็นใคร แล้วมึงบังคับข่มขู่ อะไรเชอ มึงทำอะไรกับครอบครัวของเชอกันแน่” มาวิน สบถคำหยาบอย่างคาดโทษผู้ชายคนนั้น เอริค ก้มหน้ามองหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอด “เรากลับกันก่อนไหม ฉันจะลากับอธิการบดีให้” มือหนาลูบศีรษะอย่างอ่อนโยน เชอลีน พยักหน้าตอบกลับ เอริคโอบกอดเชอลีน เดินกลับขึ้นมานั่งบนรถ มือหนายังสวมกอดไว้ “กลับเพนท์เฮ้าส์เลยไหมครับ นาย” โทมัส เอ่ยถาม “ไปบ้านพักส่วนตัวหัวหิน” เอริค พูดจบก้มลงจูบ หน้าผากของหญิงสาวในอ้อมกอดอย่างแผ่วเบา “หัวหินหรอครับนาย” ลูนีย์ ทวนคำสั่ง ตาเหลือบ มองกระจกมองหลัง เห็นภาพเจ้านายก้มลงจูบ หญิงสาวในอ้อมกอดพอดี มีอาการเลิ่กลั่กทันที “เออ!! ถ้าถามอีกที กูจะตัดหูกับลิ้นให้หมามันกิน“ เอริค หันไปพูดเสียงเข้มใส่ลูกน้อง อย่างหงุดหงิด ”รับทราบครับ..เจ้านาย“ ลูนีย์ รีบตอบรับคำสั่ง ลูนีย์เหลือบมองกระจกมองหลังอีกครั้ง ก็ยังเห็น เจ้านายสวมกอดเชอลีนเอาไว้แน่น..สะกิดให้โทมัส ดู..ทั้งคู่ก็พากันนั่งอมยิ้มไปตลอดทาง..จนถึงหัวหิน

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more