ของรัก ของหวง

1515 Words

++งานเลี้ยง ณ โรงแรมดัง++ นักธุรกิจมากมายต่างพูดคุยแลกเปลี่ยนธุรกิจร่วม กัน รวมถึงเอริคด้วยถึงเขาจะมีธุรกิจสีเทาเยอะ แต่ธุรกิจสีขาวก็จำเป็นสำหรับเขาด้วยเช่นกัน คืนนี้ เอริคดูจะปลื้มปริ่มในคำชมที่เมื่อก่อนเขารู้สึกเฉย กับมัน แต่วันนี้เขากลับรู้สึกพอใจกับคำชมเหล่านั้น “หิวไหม” เอริค เอ่ยถามหญิงสาวที่เดินเคียงข้าง เขามาทั้งคืน เชอลีน ขยับหน้าเข้าไปใกล้ๆ กระซิบ “หนูเจ็บเท้ามากเลย..ถ้าหนูขอไปรอที่รถได้ไหมค่ะ” เอริค หันไปสั่งโทมัส “เรียกรถเลย ฉันจะกลับ” “ทำไมคุณถึงจะกลับเลยล่ะค่ะ” เชอลีน สีหน้ากังวล “ก็ฉันหิวข้าวแล้ว” เอริค เอ่ยขึ้น เพราะเห็นหน้าของ หญิงสาวดูกังวล “อ่อค่ะ..เห็นไหมค่ะ วันนี้มีแต่คน ชมคุณว่าหล่อทั้งนั้นเลย” เชอลีน ยิ้มอย่างภูมิใจ ในการเลือกชุดให้เอริค “ชมฉันที่ไหนกัน ชมเธอ มากกว่า หึหึ” เอริค พูดจบ หันมองไปทางอื่น “งั้นต้องขอโทษด้วยนะคะที่ความสวยของหนูไปบัง ความหล่อของคุณจนมิด” เชอลีน อมยิ้มปนขำ เอริค ถึงกับกลั้นขำ “ชักจะเกินไปแล้วนะ เชอลีน” รถมาจอดรอ เอริคก็รีบพาเชอลีนกลับขึ้นรถ พอถึงลานจอดรถของเพนท์เฮ้าส์ เชอลีนค่อยๆก้าว ลงจากรถอย่างช้าๆ เอริคก็ช้อนมือหนาอุ้มร่างบาง ในท่าเจ้าสาวเดินกลับเข้าลิฟท์ทันที..เปิดเข้าห้อง “นั่งรอตรงนี้ก่อนนะ” เอริค ค่อยๆวางร่างบางบน โซฟา “คุณไม่ต้อง..เดี๋ยวหนูถอดรองเท้าเองค่ะ” เอริค ทำหน้าตึงใส่ “ นั่งเฉยๆสิ ให้ฉันดูหน่อย” เสียงกริ่งดังขึ้น เอริค เดินไปเปิดประตู โทมัส ลูนีย์ ถือถุงอาหารและถุงยาขึ้นมาวางไว้ที่โต๊ะ “ให้ผมจัดอาหารใส่จานเลยไหมครับ” โทมัสถาม “อืมมม ฉันขอยาก่อน” ลูนีย์หยิบถุงยาเดินมาให้ เจ้านาย “ให้ผมช่วยไหมครับ นาย” ลูนีย์ อาสา “ไปช่วยโทมัสนู้น ตรงนี้ฉันทำเอง” เอริค ไล่ลูกน้อง อย่างไม่ลังเล “เอายามาค่ะ หนูทาเองดีกว่า” “เชอลีน!!..นั่งเฉยๆ” เชอลีน ห่อตัวลงอย่างจำยอม “รองเท้ายี่ห้ออะไรวะ ไปบอกร้านมันว่าเลิกขายซะ ของไม่มีคุณภาพ ห่วยมาก” เอริค บ่นเมื่อเห็นเท้า ของเชอลีนเป็นรอยแดง ทั้ง เชอลีน โทมัส ลูนีย์ มองหน้ากันเลิ่กลั่ก “เสร็จแล้วก็กลับไปพักกันได้ แล้ว มัวยืนทำอะไรกัน” เอริค หันไปด่าลูกน้องแทน ทั้งคู่รับคำสั่งก็รีบพากันออกจากห้องทันที ทายาเสร็จ เอริคก็พาเชอลีนย้ายไปนั่งที่โต๊ะอาหาร “หนูแค่เจ็บเท้านะคะ ไม่ได้พิการสักหน่อย หนูเดิน เองได้ค่ะ” เชอลีน พูดเสียงเบาๆ กลัวโดนดุเหมือน โทมัสกับลูนีย์ “ไม่ให้อุ้ม จะให้ฉันทำอะไรดี” เอริค ค่อยๆยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ “อะ อะ อุ้ม ก็ได้ค่ะ” เชอลีน เอนตัวหลบ “ระ ระ เรากินข้าวเลยไหมค่ะ” มือบางดันอกแกร่งของเอริคไว้ เอริค อมยิ้ม หัน กลับไปนั่งที่เก้าของตัวเอง สายเรียกเข้า..จากมิสเตอร์เชาว์ เอริค ขมวดคิ้ว ก่อนจะกดปิดเครื่อง ทันที!! “เธอมีพาสปอร์ตไหม” เอริค เอ่ยถาม “มีค่ะ อยู่ในห้อง..ทำไมหรอค่ะ” เอริคพรางคิด ก่อนเกมส์จะเดินต่อ เขาต้องเอา ของรักของหวงของเขาไปซ่อนซะก่อน เอริค เอ่ย “พรุ่งนี้เราจะไปสิงคโปร์ด้วยกัน” เชอลีน ขมวดคิ้ว “สิงคโปร์หรอค่ะ ไปทำ.. เอริค พูดแทรกขึ้น “ฉันมีงานด่วนและฉันจะไม่ทิ้งเธอไว้ที่นี่คนเดียว” เอริค ตักอาหารวางใส่จานของหญิงสาว เชอลีน นิ่งค้างกับคำพูดของเอริค ค่อยๆก้มหน้าลง นัยตา เริ่มมีน้ำใสๆพร้อมไหลริน คำถามเดิมก็พุ่งขึ้นมา อีกครั้ง แล้วทำไมพ่อกับพี่สาวถึงทิ้งเธอได้ ส่วน คุณเอริคเป็นคนอื่นแท้ๆ แต่เขายัง.. “ฉันพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า” เอริค เห็น เชอลีน อยู่ๆ ก็นิ่งเงียบไป “เปล่าค่ะ” เชอลีน สูดลมหายใจ เข้าลึกๆ เงยหน้าขึ้น ฝืนยิ้ม เอริค จับคางหญิงสาว ค่อยๆหันมา จ้องมองดวงตาเศร้าของหญิงสาว “ฉันจะไม่ทิ้งเธอให้อยู่คนเดียว” เอริคนึกขึ้นได้ “งั้นเธอช่วยไปหยิบพาสปอร์ตให้ฉันหน่อยสิ” พอเชอลีน ลุกเดินไปหยิบพาสปอร์ต เอริค ก็รีบ แอบเปลี่ยนซิมใหม่ให้เชอลีนทันที เขาไม่ต้องการ ให้พ่อและพี่สาวของเธอติดต่อเธอได้อีก หลังจาก ธีภพโทรมาและมิสเตอร์เชาว์ก็พึ่งโทรมา เอริคมั่นใจว่าการติดต่อกลับมาของมิสเตอร์เชาว์ เพราะเชอร์รี่คงเห็นข่าวของเขากับเชอลีนวันนี้แล้ว และคนขี้อิจฉาอย่างเธอ คงไม่อยากเห็นน้องสาว ได้ดีกว่าตัวเอง เธอต้องอยากกลับมาแต่งงาน กับเขาแน่นอน มิสเตอร์เชาว์ถึงได้ติดต่อมา และ เอริดจะไม่ยอมปล่อยให้พ่อที่รักลูกลำเอียงกับ พี่สาวขี้อิจฉา ชอบแย่งของน้อง มาเอาเปรียบ หรือมาแย่งอะไรจากเชอลีนได้อีก.. เอริค กดโทรหาลูกน้อง “พรุ่งนี้พวกเราจะกลับ สิงคโปร์ไฟล์เช้าสุด จองตั๋วให้ด้วย เดี๋ยวฉันส่ง พาสปอร์ตของเชอลีนในแชท” โทมัส นิ่งคิด “มันเกิดอะไรขึ้นครับนาย ทำไมอยู่ๆนายถึง.. “ไปจัดการตามที่สั่ง บอกให้ทุกคนเตรียมตัว อ่อ ถ้ามิสเตอร์เชาว์ติดต่อมา ให้ตัดสายทิ้งทันที” “ได้ครับนาย” โทมัสรับคำสั่งอย่าง งงๆ เชอลีน เดินกลับมาพร้อมยื่นเล่มพาสปอร์ตให้เอริค หลังอาหารค่ำ เชอลีนก็ไปอาบน้ำ ส่วนเอริคเดินลง ไปสั่งงานลูกน้องเสร็จ..ก็ขึ้นไปอาบน้ำนอน เขารู้สึก นอนไม่หลับ “โอ้ยยย ทำไมนอนไม่หลับวะ” เอริค เดินลงมาตั้งใจจะแค่ดูว่าเชอลีนหลับหรือยัง ค่อยๆ เปิดประตูห้องนอนของเธอ เขาเดินเข้าไปนั่งบน เตียง จ้องมองหญิงสาวที่หลับอยู่ “มาแอบนั่งมองหนูทำไมค่ะ” เชอลีน เอ่ยขึ้น เอริค แอบตกใจเล็กน้อย “ยังไม่นอนอีกหรอ” “หนูกำลังจะนอนค่ะ แล้วคุณทำไมยังไม่นอนค่ะ มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า” เชอลีน ลุกขึ้นนั่ง “ฉันนอนไม่หลับ” เชอลีนขยับลงไปยืนข้างเตียง ตรงหน้าเอริค “ขอโทษนะคะ” เอื้อม 2 มือบางกดลง ที่ขมับของเขา นวดวนเป็นวงกลม นิ้วเรียวกดไล่ ลงมาถึงต้นคอ เอริครู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก แต่ใจ เจ้ากรรม ตาของเขาดันไปสะดุดกับ 2 เต้าอวบที่ เด้งไปมาผ่านเสื้อยืดตัวใหญ่ที่ไร้บรา เอริคถึงกับ ลอบกลืนน้ำลาย ดวงตาเบิกกว้าง รู้สึกวูบวาบไป ทั้งตัว หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ เอริค เอ่ยเสียง สั่นกระเส่า “ชะ เชอ ลีน หยุดก่อน” จับมือบาง ให้หยุดนวดก่อน “ไม่ดีขึ้นหรอค่ะ” เชอลีนก้มตัวลง เอามือท้าวเข่า จ้องมองเอริค อย่างสงสัยว่าเกิด อะไรขึ้น เอริคตั้งใจจะสบตา แต่ตาดันแวะมอง เข้าไปที่คอเสื้อยืดตัวใหญ่ของหญิงสาวที่กำลัง ก้มอยู่ทำให้เห็น 2 เต้าอวบแบบไร้การปกปิด แม้จะเห็นผ่านโครมไฟ ด้วยผิวขาวทำให้เขา มองเห็น 2 เต้าอวบ อย่างเด่นชัด เอริค ตาค้าง ถึงกับสำลักน้ำลาย “โฮ๊ะๆๆ แค่กๆ ชะ เชอ ไป หยิบน้ำให้ฉันหน่อย” เชอลีนรีบวิ่งออกไปหยิบน้ำ มาให้เอริคดื่ม “เป็นไงบ้างค่ะ” เชอลีน ถามด้วย ความเป็นห่วง เอริค ได้แต่ถอนหายใจรัวๆ ยัยเด็กบ้าเอ้ย ทำไมไม่รู้จักระวังเต้า เอ้ยย ถุยย!! ระวังตัวบ้างเลยวะ ได้แต่พ่นลมหายใจออกปาก เอริคมัวแต่คิดกับสิ่งที่เห็นเมื่อกี๊ หันมาอีกทีก็เห็น เชอลีน ไปยืนนิ่งอยู่มุมห้อง “ทำไมไปยืนตรงนั้นล่ะ” เอริค ขมวดคิ้ว “เชอลีน มานี่มา” เชอลีน ค่อยๆเดิน เข้ามา ปีนขึ้นเตียงดึงผ้าห่มล้มตัวลงนอน เอริค ปิดไฟโครม ลงนอนข้างๆขยับร่างบางเข้ามา สวมกอด “ไปยืนทำอะไรตรงนั้น กลัวฉันหรอ” เอริค เอ่ยถาม “หนูรู้สึกว่าคุณไม่ชอบที่หนูนวดให้ อาจจะ ทำให้คุณไม่ถูกใจหรือคุณโกรธค่ะ” เอริค สวมกอดแน่นขึ้น “เธออยากทำให้ฉันนอน หลับ ฉันจะโกรธเธอทำไม” เอริคได้แต่ขำอยู่ในใจ เพราะเขาไม่รู้ต้องพูดยังไงดี เจตนาดีของเธอ มัน ดันทำให้เขารู้สึกวูบวาบ จนต้องหยุดการกระทำ ของเธอไว้ เพื่อระงับความวูบวาบของตัวเอง แต่ดันทำให้เธอคิดว่าเขาไม่ชอบสิ่งที่เธอทำให้

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more