รักต่างวัย..ขวัญใจมาเฟีย

จับตัวประกัน

>>เพนท์เฮ้าส์สุดหรูกลางเมือง<<

สายเรียกเข้า..พ่อเอริค

“ครับพ่อ” เอริค รับสาย

“เจอว่าที่เจ้าสาวแล้วใช่ไหม” พ่อเอ่ยถาม

“ยังครับ แต่กำลังตามหาตัวอยู่ พ่อไม่ต้องห่วง”

“แกยังไม่ต้องไม่กลับมา รอจนกว่าจะเจอตัวว่าที่

เจ้าสาวของแก แล้วพาตัวเธอมาพร้อมกัน”

“ได้ครับพ่อ” เอริค ตอบรับคำสั่งพ่อ.. วางสาย

เขาพรางถอนหายใจ อย่างกังวล..โทร..หาโทมัส

“เจอตัวไหม”

“ไม่เจอตัวมิสเตอร์เชาว์และคุณเชอร์รี่ครับนาย

แต่..”

“แต่อะไร ว่ามา”

“พวกเราสืบประวัติพบว่ามิสเตอร์เชาว์ ยังมีลูกสาว

อีกคนกับภรรยาคนไทยครับนาย..แต่ เอ่อ เอิ่ม

“ก็จับตัวมันมาสิวะ พวกมึงมัวรอห่าไรอยู่อีก”

รับทราบครับนาย แต่.. โทมัส อึกอัก

“ฟังนะ จับตัวลูกคนเล็กของมันมา ให้มันติดต่อ

หาพ่อ หาพี่สาวของมันให้ได้ ถ้ามันขัดขืน พวกมึง

ก็ทรมานมัน จนกว่ามันจะยอมเปิดปากบอกว่าพ่อ

กับพี่สาวของมันอยู่ไหน ถ้ามันไม่ยอมบอกก็ฆ่า

มันซะ แล้วตามล่าพ่อกับพี่สาวของมันต่อ อย่าหยุด

เข้าใจไหมวะ ไม่ต้องแต่ ห่าเหวอะไรทั้งนั้น..

อ่อ จับตัวได้แล้ว ส่งรูปลูกสาวคนเล็กของมันมา”

เอริค.!!! ออกคำสั่งด้วยความโกรธแค้น เขาเกลียด

การหนีปัญหา เหมือนที่แม่เคยหนีเขากับพ่อไป

++บ้านมิสเตอร์เชาว์ แวนส์สัน++

“ทำไมบ้านมืดจังเลยเชอ” มาวินเอ่ยขึ้น

“สงสัย พ่อยังไม่กลับบ้าน พี่รี่ก็ไปเที่ยว ตจว.

กับพี่ภพด้วย” เชอลีนตอบแบบเดา

“ให้วินอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าพ่อจะกลับมาไหม”

“ไม่เป็นไร เราอยู่ได้ สบายมาก วินไปพักเถอะ”

เชอลีน ก้าวลงจากรถ ยืนรอมาวินถอยรถกลับไป

“เอ๊ะ!! ทำไมกุญแจบ้านถึง..

ชายหุ่นบึกบึนเข้าจู่โจมเชอลีนจากด้านหลัง เอาผ้า

ที่มียาสลบปิดจมูกร่างบาง พร้อมอุ้มขึ้นรถที่จอดรอ

อยู่หลายชั่วโมง ขับมุ่งตรงไปที่โกดังร้างทันที

เชอลีน ค่อยๆฟื้น ลืมตาขึ้น มองไปรอบๆก็ตกใจ

เพราะเป็นสถานที่ไม่คุ้นเคยและชายแปลกหน้า

ในชุดดำอีก 5 คน ที่นั่งจ้องมองอยู่

“นี่มันอะไรกัน จับฉันมาทำไม”

“ปล่อยฉันนะ ฉันไปทำอะไรให้พวกคุณ”

เชอลีนโวยวาย พยายามแกะเชือกที่ข้อมือออก

“ไม่ต้องโวยวาย แค่ตอบมาว่า พ่อกับพี่สาว

อยู่ที่ไหน แล้วพวกฉันจะปล่อยเธอ” ชายชุดดำ เอ่ย

“ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาไปไหนค่ะ ฉันติดต่อทั้งคู่ไม่ได้

เหมือนกัน แล้วพ่อกับพี่สาวของฉัน ทำผิดอะไรค่ะ”

“นี่มือถือของเธอ ติดต่อหาพวกเขาซะ ไม่งั้นเธอ

อาจจะไม่มีชีวิตรอดออกไป” ชายชุดดำข่มขู่

นี่พ่อไปติดหนี้อะไรใครไว้กันนะ ฉันไม่เคยรู้เลย

แล้วทำไมพวกมันต้องอยากได้ตัวพี่รี่ด้วยนะ

“โทรสักทีสิวะ..อย่าคิดหนีเด็ดขาด” แกะเชือกที่มัด

ข้อมือออกให้

เชอลีน รับมือถือกดโทรออก ทั้ง 2 เบอร์ปิดเครื่อง

ไม่สามารถติดต่อได้ “พ่อกับพี่สาว ปิดเครื่องค่ะ”

“กดโทรเรื่อยๆจนกว่าจะติดต่อได้ ไม่งั้นเธอตาย”

พ่อกับพี่รี่ หายไปไหนกันนะ หรือว่าหนีไปแล้ว

ทำไมไม่พาหนูไปด้วยค่ะพ่อ..น้ำตาค่อยๆไหล

ลง 2 แก้มนุ่ม

++ D&D Night Club ++

เอริค นั่งอยู่ในห้อง VIP สายตาคม จ้องมองผู้คน

ผ่านกระจกบนห้อง VIP ชั้น 2 มือกุมแก้วเหล้า

เสียงข้อความ..จากลูกน้องคนสนิท

เปิดดูข้อความที่เป็นรูปภาพ..หืมมม นั่นมัน..

โทรออกหาโทมัส..ครับนาย

“รูปที่ส่งมาหมายความว่าไง” เอริค เอ่ยถาม

“เด็กคนนั้น เป็นลูกสาวคนเล็กของมิสเตอร์เชาว์

ครับนาย”

เอริค ครุ่นคิด ทำไมถึงต้องเป็นเด็กคนนี้ด้วย

เขาจะจัดการยังไงดี “พาตัวมาที่เพนท์เฮ้าส์ด่วน”

“แล้วติดต่อ 2 คนนั้นได้ไหม”

“ยังครับนาย ผมว่าเธอน่าจะไม่รู้และคงถูกทิ้งไว้”

“หึหึ พาตัวมาด่วน” เอริค ออกคำสั่ง ก่อนจะรีบ

ตรงไปที่รถ เพื่อกลับเพนท์เฮ้าส์ทันที..ถูกทิ้งหรือ

เป็นแผนลวงโลกของมิสเตอร์เชาว์ เดี๋ยวก็รู้!!

“เฮ้ย!! พึ่งจะมา จะไปไหนวะนั่น” แดนนี่ เอ่ยถาม

“กูมีธุระที่ต้องจัดการด่วน”

เอริค พูดพร้อมเดินออกไปทันที

++เพนท์เฮ้าส์++

ลูกน้อง..นำตัวเชอลีนมาที่เพนท์เฮ้าส์ของเอริค

โดยมัดมือและปิดตาเธอเอาไว้

“พวกคุณพาฉันมาที่ไหนค่ะ” เชอลีนได้กลิ่นน้ำหอม

ผู้ชายลอยฟุ้งบางเบาผ่านจมูก

“ไม่ต้องอยากรู้หรอก รอนายมาก่อน ถ้าเธอติดต่อ

พ่อกับพี่สาวไม่ได้ เธอตายแน่” คำขู่ของชายชุดดำ

ทำไมนายถึงให้เอาตัวมาที่นี่วะ อยู่ที่โกดังร้างจะ

ง่ายต่อการฆ่าและอำพรางศพได้ง่ายกว่า

เชอลีนได้ยินพวกชายชุดดำคุยกันอยู่ไกลๆ ถึงกับ

ฆ่ากันได้ง่ายๆหรอ นี่พ่อไปมีเรื่องอะไรกับแก๊งส์

พวกนี้กันนะ ฉันต้องตายแบบไม่มีใครหาศพเจอ

เสียงฝีเท้าก้าวเดินตรงมาที่เชอลีน กลิ่นน้ำหอม

ที่เชอลีนได้กลิ่นบางๆกลับชัดขึ้น น่าจะเป็นนาย

ที่พวกนั้นพูดถึงแน่เลย เชอลีนได้แต่นั่งเงียบ รอ

ความตาย เพราะคงไม่มีพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วย

เสียงฝีเท้าหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ..

“พ่อกับพี่สาวของเธออยู่ที่ไหน” เสียงทุ้มกล่าว

ส่ายหน้า “ฉันไม่รู้ค่ะ ติดต่อทั้งคู่ไม่ได้เลย” เสียงสั่น

“เธอจะบอกฉันว่า พ่อกับพี่สาวหนีเอาตัวรอด

และทิ้งเธอไว้งั้นสิ หรือ พ่อเธอคิดว่าฉันจะไม่กล้า

ทำอะไรเธอ หรือ ฆ่าเธอ” เอริค ซักถามเสียงดุ

“คุณเจ้านายค่ะ พ่อของฉันติดหนี้คุณหรือค่ะ”

เชอลีน เอ่ยถามด้วยความสงสัย

“หึหึ คุณเจ้านายงั้นเหรอ” ยกยิ้มมุมปาก

“ใช่ พ่อเธอติดหนี้จำนวนมากและพี่สาวของเธอ

ต้องมาแต่งงานเพื่อชดใช้หนี้”

“ถ้าคุณเจ้านายยังหาพ่อกับพี่สาวของฉันไม่เจอ

ระหว่างนี้ให้ฉันทำงานหาเงินใช้หนี้แทนพ่อของฉัน

ได้ไหมค่ะ พ่อติดหนี้เท่าไหร่ค่ะ”

“เธอไม่มีปัญญาหาเงินจำนวนมากมาใช้หนี้แทนพ่อ

ของเธอหรอก” จ้องมองริมฝีปากบางอมชมพูที่กล้า

ต่อรองกับมาเฟียอย่างเขา

“หรือให้ฉันช่วยตามหาพ่อกับพี่สาวได้ไหมค่ะ”

“ถ้าเธอคิดหนีล่ะ ฉันจะมั่นใจอย่างไร”

“ก็ดีกว่า คุณเจ้านายฆ่าฉันทิ้ง มันไม่มีประโยชน์

อะไรเลยค่ะ แล้วฉันไม่คิดจะหนีด้วยค่ะ”

“เธอชื่ออะไร อายุเท่าไหร่ มีแฟนไหม”

“อะ..อะไร..นะคะ เอิ่ม ฉันชื่อเชอลีน อายุ 20 ค่ะ”

“แฟนล่ะ” เอริค จ้องมองรอคำตอบ

“ฉันไม่มีแฟนค่ะ” เชอลีนตอบอย่างไม่ลังเล

“ อืมมม ” พอใจในคำตอบที่ได้ยิน

“ตกลงพ่อของฉันเป็นหนี้เท่าไหร่ค่ะ”

“ 200 ล้านบาท เธอมีปัญหาชดใช้หนี้ไหมล่ะ”

เอริค ถามกลับ ยกยิ้มมุมปาก อย่างอารมณ์ดี

ท่ามกลางลูกน้องนับ 10 ชีวิต ยืนดูอยู่ห่างๆแทบ

ไม่เชื่อสายตาว่าเจ้านายผู้โหดเหี้ยมของเขา กลับ

มีมุมเชิงพูดหยอกล้อกับหญิงสาวตรงหน้า..แต่

เชอลีนที่ถูกปิดตาอยู่ กลับครุ่นคิดอย่างซีเรียส

กับคำถามของเอริคและจำนวนเงินที่ได้ยิน

“ยังไงล่ะ..มีปัญหาชดใช้หนี้แทนพ่อเธอไหม”

“ระหว่างที่กำลังตามหาพ่อกับพี่สาว ได้โปรด

ปล่อยตัวฉัน เพื่อฉันจะได้ไปทำงานหาเงินมาชด

ใช้หนี้เท่าที่ไหว เพราะยังไง คุณก็ต้องการตัวพี่สาว

ของฉัน ไปแต่งงานกับคุณเพื่อใช้หนี้อยู่แล้วนี่ค่ะ”

“ให้ปล่อยตัวเธอไป หึหึ!! ฉันจะแน่ใจได้ไงว่าเธอ

จะไม่หนีหรือไปแจ้งตำรวจ”

“ฉันจะไม่หนี ไม่แจ้งความแน่นอนค่ะ หรือถ้าคุณมี

หนังสือสัญญาให้ฉันเซ็นต์ก็ได้ค่ะ”

เสียงท้องร้องด้วยความหิว..เห้อ หิวข้าว หิวน้ำจัง

“หิวข้าวงั้นเหรอ..จะตายอยู่แล้ว เธอยังหิวข้าว”

“เอ่อ เอิ่ม..ขอแค่น้ำเปล่าสักขวดได้ไหมค่ะ”

เม้มปาก..คิ้วขมวด

เอริค พยักหน้าให้ลูกน้องไปหยิบน้ำมา

“อ่ะ..นี่น้ำเปล่า ดื่มซะสิ” มือหนาจับขวดน้ำยัด

ใส่มือบางที่ถูกปิดตาอยู่ เอริค เดินเข้าไปหาลูก

น้องที่ยืนคุมเชิงอยู่ไกลๆ

“โทมัส..สั่งอาหารไทยให้ฉันด้วย สำหรับ 2 คน

ส่วนคนอื่นกลับไปได้แล้ว เด็กคนนี้ฉันจะคิดอีกที”

“นายครับ..แต่” โทมัส กำลังจะแย้งผู้เป็นนาย

“ไปทำตามที่ฉันสั่ง” น้ำเสียงเข้มขึ้น

“แล้วเด็กนั่น..ให้ผมพาไปไว้ที่ห้องว่างข้างล่าง..”

“ไปจัดการในสิ่งที่ฉันสั่ง” เอริค พูดแทรกขึ้น

“ครับนาย” โทมัส รับคำสั่งอย่างไม่เข้าใจ

ลูกน้องที่เดินลงไปก่อนหน้านี้..วันนี้นายเป็นอะไร

ดูแปลกๆ วะ ไหนบอกว่าให้ฆ่าเด็กนั่นทิ้ง ถ้าไม่

ยอมบอกเรื่องพ่อกับพี่สาวไงวะ ทำไมอยู่ๆให้พา

เด็กนั่นมาที่นี่ แถมยังพูดหยอกล้อกับเด็กนั่นอีก

งงชิบหาย..มึงเลิกงงแล้วไปพักซะ เผื่อนายเรียก

โทมัส กล่าวตัดความรำคาญของพวกขี้สงสัย

ตัวเขาเองก็สงสัยในการกระทำของเจ้านาย