ความวุ่นวายซ้ำๆ

1842 Words

++บ้านพักส่วนตัว หัวหิน++ รถหรูจอดหน้าบ้านพักส่วนตัว ชายหาดส่วนตัว เอริคพาเชอลีนลงจากรถ เชอลีนมองรอบๆ “โอ้โห้ สวยจัง” ดวงตาจ้องมองไปที่ทะเล เอริคยื่นถุงกระดาษ “ไปเปลี่ยนชุดก่อนสิ” “ค่ะ ขอบคุณค่ะ” รับถุงกระดาษมารีบเดินตรง เข้าบ้านพัก นึกได้เดินถอยหลังกลับมา “เอ่อ หนู นอนห้องไหนได้บ้างค่ะ” เชอลีน ยืนรอคำตอบ “ชอบห้องไหน เธอก็จองก่อนเลยสิ” เอริคให้เลือก เชอลีน ยิ้มกว้าง ก้าวเดินไปทันที “เธอจะนอนห้องไหน.. ตื่นมาก็นอนกับฉันอยู่ดี” เอริค ยืนมองหลังร่างบางที่เดินเข้าบ้านพักไป โทมัส..“นายครับ อาหารเตรียมเรียบร้อยแล้วครับ” “ อืมม ” เอริค ยืนมองตรงไปที่ทะเล ถอนหายใจ “มีเรื่องอะไรทำให้นายไม่สบายใจหรือเปล่าครับ” ลูนีย์ เอ่ยถามอย่างเป็นห่วง “ฉันดูแก่เกินไปไหม” เอริค เอ่ยถาม “ไม่ดูแก่เลยครับ นายยังดูเหมือน 20 กว่าๆเลยครับ” ลูนีย์ ตอบกลับ “ หึหึ พวกแก ไม่ต้องมาพูดเอาใจฉันหรอก” โทมัส มองหน้าเจ้า นาย “จากใจเลยครับนาย นายยังดูไม่แก่เลย คนในวัยเดียวกับนาย ยังดูแก่กว่านายเยอะ” “แต่แก่เกินไปสำหรับเด็กวัย 20 ใช่ไหม” เอริค เอ่ยขึ้น หน้าครุ่นคิด “ถ้านายหมายถึง นายกับคุณเชอร์รี่ ผมว่ากำลังดีครับ ห่าง 7 ปี ” โทมัส พูดขึ้น “ลูนีย์ เอาไอ้ห่านี่ไปยิงทิ้งลงทะเลซิ๊” ลูนีย์ กลั้นขำ “ยิงตรงปากมันเลยครับ นาย” “ เอ้า ผมพูดอะไรผิดครับ” โทมัส ตีมึน “กูถามจริง มึงนี่โง่หรือมึงไม่ฉลาด ถึงได้ปากยาว พูดอะไรออกมา” เอริค มองลูกน้องอย่างหงุดหงิด “แต่นายมาที่นี่ เพราะมารับตัวว่าที่เจ้าสาว ไม่ใช่ หรอครับ ส่วนเรื่องอื่น พอถึงเวลา นายก็ต้องตัด จบทุกอย่างทิ้งไว้ที่นี่นะครับ หวังว่านายจะไม่ลืม” โทมัส ตอกย้ำ ภารกิจที่ต้องมาประเทศไทย เอริค มีสีหน้ากังวลกว่าเดิม “ทำไมมิสเตอร์เชาว์ ถึงกล้าทิ้งลูกสาวคนเล็กไว้ ไม่รัก ไม่ห่วง เธอบ้าง หรอวะ” ลูนีย์ ยืนคิด “ผมคิดว่าบางทีเชอลีนอาจจะ ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของมิสเตอร์เชาว์ เธอดูไม่เหมือน ทั้งพ่อและพี่สาวของเธอเลยครับ” “นั่นสิ!! คนเราจะมีกี่เหตุผลที่จะทอดทิ้งลูกได้ ยิ่งเป็นลูกสาวทั้งสวย น่ารัก น่าสงสารขนาดนี้ ทำไมถึงได้ทิ้งเธอได้ลง..และเลือกปกป้องลูกสาว คนโตที่มีแฟนหนุ่มดูแลอยู่” โทมัส นิ่งไป ก่อนจะ เอ่ยขึ้น “ผมไปสืบประวัติมา เดิมที ธีภพเข้ามาจีบ คุณเชอลีนครับ แต่คุณเชอร์รี่ก็ชอบและอยากได้ ธีภพ มิสเตอร์เชาว์เลยสั่งให้คุณเชอลีน ปฏิเสธ ธีภพไปครับ” โทมัส ลังเลว่าไม่ควรพูดออกมา “รู้เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่” เอริค ขยับเข้ามาจ้องตา ลูกน้อง ทำไมไม่รายงานเรื่องนี้กับเขา โทมัสยืนนิ่ง ก่อนจะตอบ “ผมรู้มาสักพักแล้วครับ แต่ผมคิดว่า มันไม่ใช่ประเด็นสำคัญครับ” เอริค เดินวนจ้องมอง โทมัส “แกกำลังคิดจะทำอะไรอยู่โทมัส ฉันจำได้ว่า แกอยู่กับฉันมานานและฉันไว้ใจแกที่สุด แต่ทำไม แกถึงมีความลับกับฉัน” เอริค เงียบลงแล้วเดินหัน หลังเข้าบ้านพักทันที เขารู้สึกผิดหวังกับสิ่งที่ได้ยิน โทมัสกำลังปิดบังข้อมูล เพื่อไม่ให้เขารังเกียจว่า ที่เจ้าสาวอย่างงั้นหรอ พี่สาวประเภทไหนที่กล้า แย่งผู้ชายที่มาชอบ มาจีบน้องสาวของตัวเอง หรือ เชอลีน ไม่ใช่ลูกของมิสเตอร์เชาว์ เอริค ครุ่นคิด กดโทรออก.. ”ไมค์ ประเทศไหนเหมาะกับการ เรียนแพทย์เฉพาะทางที่สุด” ไมค์ ลูกน้องลับ “อเมริกาครับ นาย” ไมค์ ตอบกลับ “อืม..ฉันจะส่ง รายละเอียดให้ ฝากช่วยดำเนินการเรื่องเอกสาร ให้ฉันที เรื่องนี้ห้ามบอกใคร แม้กระทั่งโทมัสหรือ ลูนีย์ เข้าใจไหม” เอริค กำชับ “ได้ครับนาย” เอริค..คุยโทรศัพท์เสร็จ ก็เดินเข้าห้องไปเปลี่ยน ชุดลำลองทันที..เอริค เดินออกมานั่งตรงเก้าอี้ชม วิวทะเล โทมัสกับลูนีย์ เดินเข้ามาอย่างรู้สึกผิด เจ้านายด่า ตบตี มันยังดีกว่าที่เงียบแล้วเดินหัน หลังเดินจากพวกเขาไปแบบนั้น ทั้งคู่เดินเข้ามา คุกเข่าลงกับพื้น “พวกเราขอโทษครับนาย นายอยากจะลงโทษพวกเรายังไงก็ได้ แต่นาย อย่าเงียบไปแบบนี้เลย ผมคิดน้อยไป แต่ทุกอย่าง มันคือเจตนาดี ความหวังดี จากลูกน้องอย่างพวก เราครับ นายอย่าโกรธพวกเราเลยนะครับ“ ทั้งคู่ ก้มหน้าลง ยอมรับโทษด้วยความยินดี “หวังดีอย่างนั้นหรอ..ตรงไหนที่พวกแกคิดว่ามันดี กับฉัน ไหนลองบอกมาหน่อย” โทมัส ครุ่นคิด “การแต่งงานของ 2 ตระกูลเพื่อขึ้นรับตำแหน่ง นายใหญ่ของพวกเราครับ” โทมัส ตอบตามตรง “เป็นนายใหญ่โง่ๆ ที่มีเมีย แย่งได้แม้กระทั่งผู้ชาย ที่มาชอบมาจีบน้องสาวของตัวเองงั้นหรอ หรือคน อย่างฉันเหมาะสมกับผู้หญิงแบบนั้น?” “นายครับ พวกผมไม่ได้คิดแบบนั้นเลยครับ” “นายใหญ่หน้าโง่ ขนาดลูกน้องของฉันยังคิดว่า มันดีแล้วสำหรับคนอย่างฉัน ถึงได้ปิดบังข้อมูล พวกนาย!! กลับสิงคโปร์ไปซะและหยุดตามหา 2 พ่อ ลูกนั้น..ส่วนเรื่องแต่งงานฉันจะคุยกับพ่อ เอง เมื่อฉันบินกลับไป” โทมัส ตาเบิกกว้าง “ไม่นะ..นายอย่าไล่พวกเรากลับไป ได้โปรด ที่นี่ ไม่ปลอดภัยสำหรับนาย ผมขอร้องเถอะครับ นายอยากจะลงโทษพวกเรายังไงก็ได้ แต่อย่าไล่ พวกเรากลับไปเลย ถ้านายไม่ต้องการพวกเรา แล้ว นายยิงพวกเราเถอะครับ อย่าไล่พวกเราไป ไหนอีกเลย” โทมัส ยื่นปืนให้ผู้เป็นนาย โดยหัน ปากกระบอกปืนเข้าหาตัวเอง ทั้งคู่ นัยตาแดงก่ำ พวกเขารู้สึกเสียใจมากที่ทำให้เจ้านายของเขา ผิดหวังในตัวพวกเขาได้ขนาดนี้..เชอลีน เดินเข้า มา เห็นเอริคจับปืนหันจ่อหน้าผากของโทมัส เธอก็รู้สึกตกใจและรู้สึกกลัวมาก เชอลีน ค่อยๆ ก้าวถอยหลังช้าๆ จากนั้นเธอวิ่งหนีออกไปทันที “นาย..นั่นมันคุณเชอลีน เธอวิ่งหนีไปแล้ว” ลูนีย์ หันไปเห็นตอนเชอลีนวิ่งหนีออกไปพอดี เอริคหันมองตามที่ลูนีย์บอก “ ชิบหายยยย ” เอริค วางปืนลง วิ่งตามไปทันที โทมัส ลูนีย์ก็รีบ วิ่งตามไปติดๆ เชอลีน ทั้งตกใจ ทั้งกลัว เธอวิ่งหนี ตาย แบบไม่รู้ทิศทาง ไม่มีจุดหมาย “เชอลีน” เอริค เรียกตามหลัง “เชอลีนนน หยุดก่อน ฟังฉันก่อน” เอริควิ่งตามจนทัน คว้าร่างบางดึงเข้ามาสวมกอด ร่างบางสั่นเทาด้วยความกลัว ทั้งเหนื่อย “เชอลีน” เอริคจับไหล่ร่างบางที่หายใจเหนื่อยหอบ “ค่อยๆหายใจ เข้า-ออก ช้าๆ แล้วฟังฉันก่อนนะ มันไม่ใช่แบบที่เธอเข้าใจ มันไม่ใช่” เชอลีน เห็น หน้าตาของเอริคก็ดูตกใจไม่ต่างจากเธอ โทมัส ลูนีย์ ที่วิ่งตามมาหยุดหายใจเหนื่อยหอบ “ ชะ ใช่ครับ มันไม่ใช่แบบที่คุณเชอลีนเห็นครับ ได้โปรด ฟังเจ้านายของพวกเราก่อน” ทั้งคู่มีสีหน้า กังวล ตกใจ พอๆกับเอริค เชอลีน มองเอริค สลับ มองโทมัส ลูนีย์ “ กะ ก็ ปะ ปืนจ่อที่หน้าของ.. เชอลีน ชี้นิ้วไปที่โทมัส คำพูดสั่นๆอย่างหวาดกลัว “ไม่ๆๆ เชอลีน ไม่ใช่แบบนั้น” เอริค รีบปฏิเสธด้วย น้ำเสียงสั่นๆ สวมกอดร่างบางไว้แน่น “ไม่ๆๆ เธอกำลังเข้าใจฉันผิด มันไม่ใช่อย่างนั้น” เอริค ค่อยๆคลายกอด มือหนาจับไหล่ร่างบาง ก้มหน้ามองใบหน้าสวยที่ดูตกใจอยู่ “เชอลีน สิ่งที่เธอเห็น ฉันอธิบายได้ แต่เราไปหาที่นั่งคุย กันดีไหม” เอริค จ้องมองตา “ค่ะ” เชอลีน ตอบรับ เอริคโอบร่างบางพาเดินกลับบ้านพักทันที โดยมีโทมัสกับลูนีย์ เดินตามหลังอย่างคอตก “สงสารนายวะ กูไม่เคยเห็นนายเป็นแบบนี้เลย นี่พวกเราปกป้องนาย หรือทำร้ายนายกันแน่วะ” ลูนีย์ พูดออกมาอย่างรู้สึกผิดมากขึ้น เอริคพาเชอลีนไปนั่งริมสระว่ายน้ำที่มองเห็น วิวทะเลด้วย “หิวหรือยัง อยากกินอะไรไหม” “ยังไม่หิวค่ะ” เชอลีน ยกแก้วน้ำดื่ม มองวิวทะเล เอริคเริ่มเล่าเหตุการ์ทั้งหมดอย่างละเอียด จน เชอลีนเข้าใจเรื่องทั้งหมด พร้อมพยาน 2 คน ที่ช่วยเจ้านายยืนยันเหตุการณ์ทั้งหมด “หนูเข้าใจแล้วค่ะ” เชอลีน ยิ้มบาง ตาก็เหลือบ ไปเห็นเท้าของเอริคที่มีเลือดไหลออกมา เชอลีน สไลด์ร่างบางจากเก้าอี้ลงไปนั่งกับพื้น มือบางกำลังจะเอื้อมจับเท้า “จะทำอะไรอ่ะ” เอริค ขยับเท้าหนีและถามด้วยความตกใจ “เท้าของคุณมีเลือดออกค่ะ หนูขอดูหน่อยค่ะ” มือบางจับขาของเอริค ขยับออกมาวางบนต้น ขาของเธอ มือบางค่อยๆปัดทรายออก เชอลีน หันไปหาลูกน้องของเอริค “มีอุปกรณ์ทำแผลไหม ค่ะ หนูขอหน่อย” เชอลีน เอ่ยถาม “มีครับ รอสักครู่” โทมัส รีบวิ่งไปหยิบกล่องทำแผล “ไม่ต้องหรอกน่า แค่นิดเดียวเอง” เอริคจะดึงขา กลับ “อย่าดื้อค่ะ เดี๋ยวแผลติดเชื้อนะคะ” เอริค ถึงกับเม้มปาก หลังโดนหญิงสาวดุใส่ พอได้กล่องทำแผล เชอลีนก็รีบทำแผลอย่างตั้งใจ มือเบา เอริคนั่งมองหญิงสาวทำแผล แอบอมยิ้ม จนลืมตัวว่ามีลูกน้องอีกหลายคนยืนมองอยู่ห่างๆ “เสร็จแล้วค่ะ เจ็บหรือเปล่าค่ะ” เชอลีน เงยหน้า มอง ชายหนุ่มที่นั่งมองเธออยู่ “คุณรู้สึกเจ็บหรือ เปล่าค่ะ” เอริค สะดุ้ง“ฮึ่มมม” สติกลับมา เอริคก้มหน้าลงมาใกล้ๆ “ขอบคุณครับ คุณหมอ” เชอลีน อมยิ้ม กำลังจะลุกขึ้น มือหนายื่นจับมือบาง เพื่อช่วยพยุงให้ร่างบางลุกขึ้นยืน “อยากกินขนมปังกรอบแบบเมื่อเช้า” เอริค พูดลอยๆ “แต่เมื่อเช้าคุณไม่ได้กินขนมปัง กรอบสักหน่อย” เชอลีน ขมวดคิ้ว ปากจู๋ เหมือนเชอลีน จะนึกอะไรออก ใบหน้าแดงขึ้นมา ทันที “เดี๋ยวหนูมานะคะ” พูดจบก็วิ่งเข้าไปในบ้าน พักทันที โอ้ยย เชอลีน ทำไมพึ่งจะนึกออกเนี้ย ยืนส่องกระจกมองเห็นแก้ม 2 ข้าง แดง เผลออมยิ้ม พอนึกถึงเรื่องทั้งหมด เชอลีน จากเบิกบาน ก็ค่อยๆ หงอยลงทันที ไม่ได้นะเชอ อย่าคิดไปไกล ถ้าเขา หาพี่รี่เจอเมื่อไหร่ เขาก็ต้องกลับไปแต่งงานกัน ทุกอย่างที่นี่ก็จะกลับไปเป็นเหมือนเดิม หญิงสาว จ้องมองตัวเองในกระจก

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more