ตอนที่ 7 ผู้ชายที่ฉันควรไว้ใจหรือไม่
838 Words
"ห้ามเปิด..."
"จนกว่าหนูจะรู้ว่าควรไว้ใจใคร"
...
นลินจ้องซองเอกสารสีดำในมือ
หัวใจเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก
...
ตลอดสามสิบสองปีที่ผ่านมา
เธอไม่เคยสงสัยใคร
...
ไม่เคยคิดว่าชีวิตตัวเองจะเต็มไปด้วยความลับ
...
แต่ตอนนี้
แม้แต่คนที่กำลังช่วยเธออยู่
เธอก็ไม่แน่ใจว่าควรเชื่อหรือไม่
...
คิณณ์
...
ผู้ชายที่ปรากฏตัวขึ้นในวันที่ชีวิตเธอพังทลาย
...
ผู้ชายที่ดูเหมือนรู้ทุกอย่าง
...
และเป็นคนเดียวที่ยืนอยู่ข้างเธอในเวลานี้
...
แต่ถ้าสิ่งที่คุณปู่เขียนเป็นความจริง
...
เธอจะรู้ได้อย่างไร
ว่าเขาไม่ได้ซ่อนอะไรไว้
...
นลินวางซองเอกสารกลับลงบนโต๊ะ
...
เธอยังไม่เปิดมัน
...
เพราะลึก ๆ แล้ว
เธอกลัวสิ่งที่จะพบ
...
หญิงสาวเดินไปที่หน้าต่าง
มองสวนกว้างด้านนอกคฤหาสน์
...
ค่ำคืนนี้เงียบสงบ
...
แต่ภายในใจกลับวุ่นวาย
...
ทันใดนั้น
แสงไฟจากรถยนต์คันหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงประตูทางเข้า
...
รถสีดำ
คันเดียวกับที่คิณณ์ใช้
...
นลินขมวดคิ้ว
...
เกือบเที่ยงคืนแล้ว
...
เขากลับมาทำไม
...
ไม่กี่นาทีต่อมา
เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
...
ก๊อก
ก๊อก
...
เธอเปิดประตู
...
คิณณ์ยืนอยู่ตรงนั้น
...
สีหน้าเคร่งเครียดกว่าปกติ
...
"เกิดอะไรขึ้น"
เธอถามทันที
...
ชายหนุ่มมองไปรอบ ๆ
ก่อนลดเสียงลง
...
"ผมต้องย้ายคุณออกจากที่นี่"
...
นลินชะงัก
...
"อะไรนะ"
...
"ตอนนี้"
...
หัวใจของเธอเต้นแรง
...
"ทำไม"
...
คิณณ์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
ก่อนส่งภาพให้เธอดู
...
ภาพจากกล้องวงจรปิด
...
ชายสองคนกำลังปีนกำแพงด้านหลังคฤหาสน์
...
เวลาในภาพ
...
สามสิบนาทีก่อน
...
นลินรู้สึกเย็นวาบ
...
"พวกเขาเข้ามาได้ยังไง"
...
"คนในเปิดทาง"
...
คำตอบนั้น
ทำให้เธออึ้ง
...
คนใน?
...
หมายความว่า
ในบ้านหลังนี้
มีคนทรยศอยู่
...
คิณณ์พยักหน้า
เหมือนอ่านความคิดเธอออก
...
"ผมยังไม่รู้ว่าเป็นใคร"
...
"แต่ผมไม่อยากเสี่ยง"
...
นลินเงียบ
...
ก่อนถามสิ่งที่ค้างอยู่ในใจ
...
"แล้วฉันควรไว้ใจคุณได้หรือเปล่า"
...
คำถามนั้น
ทำให้ห้องทั้งห้องเงียบลง
...
คิณณ์นิ่งไป
...
ดวงตาสีเข้มมองเธอตรง ๆ
...
ไม่มีความโกรธ
...
ไม่มีความไม่พอใจ
...
มีเพียงความสงบนิ่ง
...
"ผมตอบไม่ได้"
...
นลินชะงัก
...
คำตอบนั้น
ไม่ใช่สิ่งที่เธอคาดไว้
...
คนส่วนใหญ่จะรีบปฏิเสธ
หรือพยายามอธิบายตัวเอง
...
แต่เขาไม่ทำ
...
คิณณ์ถอนหายใจเบา ๆ
...
"ความไว้ใจไม่ใช่สิ่งที่ขอได้"
...
"มันต้องพิสูจน์"
...
หัวใจของนลินสั่นไหว
...
เพราะคำพูดนั้น
ฟังดูจริงใจเกินกว่าจะโกหก
...
ไม่กี่นาทีต่อมา
ทั้งคู่ก็ออกจากคฤหาสน์
...
รถสีดำแล่นออกไปกลางดึก
...
เมืองใหญ่ยามค่ำคืนยังเต็มไปด้วยแสงไฟ
...
แต่นลินกลับรู้สึกเหมือนกำลังหลุดเข้าไปในอีกโลกหนึ่ง
...
โลกที่เต็มไปด้วยอันตราย
...
และความลับ
...
"เราจะไปไหน"
เธอถาม
...
"คอนโดของผม"
...
หญิงสาวหันขวับ
...
"ห้องคุณ?"
...
คิณณ์พยักหน้า
...
"ปลอดภัยที่สุด"
...
นลินมองหน้าเขา
...
ก่อนถอนหายใจ
...
ถ้าเป็นเมื่อสัปดาห์ก่อน
เธอคงไม่มีวันยอมไปคอนโดผู้ชายที่เพิ่งรู้จัก
...
แต่ตอนนี้
ชีวิตเธอไม่มีอะไรปกติอีกแล้ว
...
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
รถจอดใต้คอนโดหรูใจกลางเมือง
...
ชั้นห้าสิบแปด
...
วิวแม่น้ำทอดยาวสุดสายตา
...
ห้องกว้างขวาง
เรียบง่าย
และเป็นระเบียบเกินคาด
...
เหมือนเจ้าของห้อง
...
ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างสมบูรณ์แบบ
...
"คุณนอนห้องนั้น"
คิณณ์ชี้ไปยังห้องรับรอง
...
"ส่วนผมจะอยู่ห้องทำงาน"
...
นลินพยักหน้า
...
ก่อนสายตาจะสะดุดกับกรอบรูปบนชั้นหนังสือ
...
เป็นรูปเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
...
อายุประมาณสิบขวบ
...
ยิ้มสดใส
...
เธอขมวดคิ้ว
...
"น้องสาวคุณเหรอ"
...
ทันทีที่ถาม
สีหน้าของคิณณ์ก็เปลี่ยนไป
...
เป็นครั้งแรก
ที่เธอเห็นความเจ็บปวดในดวงตาคู่นั้น
...
ชายหนุ่มนิ่งอยู่หลายวินาที
ก่อนตอบ
...
"ไม่"
...
"ลูกสาวผม"
...
โลกทั้งใบเงียบลง
...
นลินอึ้ง
...
เธอไม่เคยคิดมาก่อน
...
ว่าคิณณ์จะมีลูก
...
และไม่เคยเห็นข้อมูลนี้ในเอกสารใดเลย
...
"แล้วเธอ..."
...
คำถามค้างอยู่ในลำคอ
...
คิณณ์มองภาพนั้น
ก่อนตอบเบา ๆ
...
"เสียแล้ว"
...
หัวใจของนลินกระตุก
...
ทันใดนั้น
เธอก็เข้าใจ
...
ว่าผู้ชายคนนี้
ไม่ได้แบกความลับเพียงอย่างเดียว
...
แต่แบกความเจ็บปวดเอาไว้ด้วย
...
และในวินาทีนั้นเอง
โทรศัพท์ของคิณณ์ก็ดังขึ้น
...
เขามองหน้าจอ
...
ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนทันที
...
"ว่าไง"
...
ปลายสายพูดอะไรบางอย่าง
...
เพียงไม่กี่วินาที
...
คิณณ์ก็ลุกขึ้นยืน
...
ดวงตาเย็นเฉียบ
...
"แน่ใจนะ"
...
"อย่าให้หลุดสายตา"
...
สายถูกตัด
...
นลินรู้สึกใจหาย
...
"เกิดอะไรขึ้น"
...
ชายหนุ่มหันมามองเธอ
...
ก่อนพูดช้า ๆ
...
"เราเจอตัวคนที่ส่งรูปคุณไปที่ห้องนิรภัยแล้ว"
...
หัวใจของเธอเต้นแรง
...
"ใคร"
...
คิณณ์กำโทรศัพท์แน่น
...
ก่อนเอ่ยชื่อออกมา
...
ชื่อที่ทำให้นลินแทบหยุดหายใจ
...
"อชิร"
...
อดีตสามีของเธอ
...
END
ตอนต่อไป : ตอนที่ 8 คนที่ฉันเคยรัก ❤️🔥
- Writer
