ตอนที่ 8 คนที่ฉันเคยรัก
808 Words
"อชิร"
...
เพียงชื่อเดียว
ก็ทำให้โลกทั้งใบเงียบลง
...
นลินนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา
หัวใจเต้นแรงจนได้ยินเสียงตัวเอง
...
อดีตสามี
...
ผู้ชายที่เธอเคยรักมากที่สุด
...
ผู้ชายที่เธอยอมทิ้งความฝัน
ยอมลดตัวเอง
ยอมเป็นคนที่ไม่มีใครมองเห็น
...
เพื่อสนับสนุนเขา
...
แต่สุดท้าย
กลับเป็นคนเดียวกัน
ที่ยื่นใบหย่าให้เธอในวันครบรอบแต่งงาน
...
"คุณแน่ใจเหรอ"
...
เธอถามเบา ๆ
...
คิณณ์วางโทรศัพท์ลง
...
ก่อนพยักหน้า
...
"ทีมของผมตามรอยสัญญาณโทรศัพท์ที่ปรากฏใกล้ห้องนิรภัย"
...
"ชื่อที่เชื่อมโยงได้คืออชิร"
...
นลินกำมือแน่น
...
เธอควรโกรธ
...
ควรเกลียด
...
แต่กลับรู้สึกสับสน
...
เพราะถึงอชิรจะเปลี่ยนไป
...
แต่เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะอันตรายถึงขั้นนี้
...
คิณณ์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง
...
ก่อนพูด
...
"คุณยังรักเขาอยู่หรือเปล่า"
...
คำถามนั้น
ทำให้นลินชะงัก
...
เธอเงียบ
...
เงียบอยู่นาน
...
ก่อนตอบ
...
"ฉันไม่รู้"
...
ความจริงแล้ว
เธอเองก็ไม่แน่ใจ
...
สิ่งที่เจ็บที่สุด
อาจไม่ใช่การถูกทิ้ง
...
แต่เป็นการค้นพบว่า
คนที่เราเคยเชื่อใจ
ไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว
...
คืนนั้น
นลินนอนไม่หลับ
...
เธอเดินออกมาที่ระเบียง
...
ลมกลางคืนพัดเบา ๆ
...
แสงไฟจากตึกสูงส่องประกายเต็มเมือง
...
แต่ในใจกลับมืดมน
...
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
...
เปิดดูรูปเก่า ๆ
...
รูปวันแต่งงาน
...
รูปฮันนีมูน
...
รูปในวันที่ทั้งคู่ยังหัวเราะด้วยกัน
...
ภาพเหล่านั้น
เคยมีความหมาย
...
แต่ตอนนี้
กลับกลายเป็นเพียงอดีต
...
ทันใดนั้น
โทรศัพท์ก็สั่นขึ้น
...
เบอร์เดิม
...
อชิร
...
นลินจ้องหน้าจอ
...
ปล่อยให้สายดังอยู่หลายครั้ง
...
ก่อนตัดสินใจกดรับ
...
"มีอะไร"
...
ปลายสายเงียบ
...
เหมือนอีกฝ่ายกำลังรวบรวมความกล้า
...
"นลิน"
...
"ผมอยากเจอคุณ"
...
หัวใจของเธอสั่นไหว
...
แม้จะพยายามไม่รู้สึก
...
แต่เสียงนี้
เคยเป็นเสียงที่เธอฟังทุกวัน
...
"ไม่มีอะไรต้องคุยแล้ว"
...
"มี"
...
อชิรตอบทันที
...
น้ำเสียงจริงจังกว่าที่เคย
...
"เรื่องที่คุณกำลังเจออยู่"
...
นลินชะงัก
...
"คุณรู้เรื่องอะไร"
...
ปลายสายเงียบไป
...
ก่อนตอบ
...
"ผมรู้ว่ามีคนกำลังตามคุณ"
...
โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน
...
"ใครบอกคุณ"
...
"ผมอธิบายทางโทรศัพท์ไม่ได้"
...
"แต่คุณต้องเชื่อผม"
...
นลินหัวเราะออกมา
...
เป็นเสียงหัวเราะที่ขมขื่น
...
"เชื่อคุณ?"
...
"คนที่เพิ่งหย่ากับฉันเมื่อสองวันก่อนเนี่ยนะ"
...
อชิรเงียบ
...
ความเงียบนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
...
"ผมรู้ว่าผมไม่มีสิทธิ์"
...
"แต่เรื่องนี้สำคัญ"
...
"มากกว่าที่คุณคิด"
...
นลินกำโทรศัพท์แน่น
...
ก่อนตอบเสียงเย็น
...
"สายเกินไปแล้ว"
...
แล้วกดตัดสาย
...
ทันที
...
เธอไม่เห็น
ว่าที่ปลายสาย
...
อชิรกำลังนั่งอยู่ในรถ
...
สีหน้าเคร่งเครียด
...
และมีรอยเลือดเล็ก ๆ ที่มุมปาก
...
เหมือนเพิ่งผ่านอะไรบางอย่างมา
...
"เธอไม่เชื่อฉัน"
...
เขาพึมพำ
...
ชายร่างใหญ่ที่นั่งข้างคนขับถอนหายใจ
...
"ถ้าเป็นผม"
...
"ผมก็ไม่เชื่อ"
...
อชิรหลับตาลง
...
ใช่
...
เขาเองเป็นคนทำลายความเชื่อใจนั้น
...
ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรอีก
...
แต่สิ่งที่เขาเพิ่งรู้
...
ทำให้เขาปล่อยนลินไว้ไม่ได้
...
เพราะมีคนกำลังจะฆ่าเธอจริง ๆ
...
เช้าวันต่อมา
...
สำนักงานใหญ่กลุ่มวรานนท์
...
นลินเดินเข้าไปพร้อมคิณณ์
...
ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิด
...
สายตาหลายสิบคู่ก็หันมามอง
...
พนักงานกระซิบกระซาบ
...
ผู้บริหารบางคนมองด้วยความไม่พอใจ
...
บางคนมองด้วยความสงสัย
...
และบางคน
...
มองด้วยความเกลียดชัง
...
"พวกเขาไม่ชอบฉัน"
...
นลินพูดเบา ๆ
...
คิณณ์ยิ้มบาง
...
"พวกเขาไม่ชอบการเปลี่ยนแปลง"
...
ประตูห้องประชุมเปิดออก
...
ผู้บริหารระดับสูงนั่งเรียงราย
...
และตรงหัวโต๊ะ
...
ศรุต วรานนท์
...
กำลังรออยู่
...
สายตาของชายหนุ่มเย็นเยียบ
...
ราวกับนักล่าที่กำลังมองเหยื่อ
...
"ในที่สุด"
...
เขาพูดขึ้น
...
"เจ้าหญิงของคุณปู่ก็ปรากฏตัว"
...
บรรยากาศในห้องตึงเครียดทันที
...
แต่แทนที่นลินจะถอย
...
เธอกลับเดินไปนั่งตรงที่ของตัวเอง
...
อย่างสง่างาม
...
จนหลายคนแปลกใจ
...
ศรุตหรี่ตา
...
เหมือนประเมินเธอใหม่
...
"คุณดูไม่เหมือนคนที่เพิ่งรู้ว่าตัวเองรวย"
...
นลินยิ้ม
...
เป็นรอยยิ้มบาง ๆ
...
"คุณก็ดูไม่เหมือนคนที่กำลังจะเสียมรดก"
...
ห้องทั้งห้องเงียบกริบ
...
ผู้บริหารหลายคนแทบสำลักน้ำ
...
แม้แต่คิณณ์
ยังเผลอเลิกคิ้ว
...
ศรุตจ้องเธอนิ่ง
...
ก่อนหัวเราะออกมา
...
แต่ในดวงตา
ไม่มีรอยยิ้ม
...
เลยแม้แต่น้อย
...
และในขณะเดียวกัน
...
ใครบางคนกำลังนั่งดูภาพจากกล้องวงจรปิด
...
ภายในห้องมืด
...
ใบหน้าถูกซ่อนอยู่ในเงา
...
เขามองภาพนลินบนจอ
...
ก่อนพูดเบา ๆ
...
"เหมือนแม่ของเธอไม่มีผิด"
...
มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น
...
เป็นรอยยิ้มที่น่าขนลุก
...
"น่าเสียดาย"
...
"ที่เธอจะมีจุดจบเหมือนกัน"
...
END
ตอนต่อไป : ตอนที่ 9 ศัตรูคนแรก 🔥❤️📖
- Writer
