"ลูกสาวของพ่อ"
...
"ในที่สุดเราก็จะได้เจอกัน"
...
ข้อความบนหน้าจอ
ทำให้หัวใจของนลินหยุดเต้น
...
สายตาจ้องรูปถ่ายนั้น
...
จ้องอยู่นาน
...
นานจนภาพเริ่มพร่า
...
เพราะน้ำตา
...
ไม่ใช่เพราะเธอคิดถึง
...
แต่เพราะเธอกลัว
...
กลัวว่าทุกสิ่งที่แม่พูด
...
จะเป็นความจริง
...
พ่อแท้ ๆ ของเธอ
...
คือคนที่ไล่ล่าเธอมาตลอด
...
คือผู้นำวงกลมดำ
...
และอาจเป็นคนที่สั่งฆ่าคนมากมาย
...
เพื่อปกปิดความลับ
...
"ไม่..."
...
เสียงของเธอสั่น
...
"มันต้องไม่ใช่แบบนี้"
...
อรอนงค์ร้องไห้
...
ก่อนดึงมือลูกสาวไว้แน่น
...
"แม่ขอโทษ"
...
"แม่ควรบอกลูกตั้งนานแล้ว"
...
นลินส่ายหน้า
...
น้ำตาไหลไม่หยุด
...
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา
...
เธอเคยคิดว่าตัวเองถูกทอดทิ้ง
...
เคยโกรธ
...
เคยน้อยใจ
...
แต่ตอนนี้
เธอเพิ่งเข้าใจ
...
ว่าแม่ไม่ได้หนีจากเธอ
...
แม่กำลังหนี
...
จา
