"ตอนนี้..."
...
"ถึงเวลาที่ลูกจะกลับบ้าน"
...
คำพูดนั้น
ดังสะท้อนไปทั่วโถงคฤหาสน์
...
ราวกับเจ้าของเสียงกำลังพูดเรื่องธรรมดา
...
ไม่ใช่การลักพาตัว
...
ไม่ใช่การคุมขัง
...
แต่เป็นเพียงพ่อคนหนึ่ง
ที่กำลังเรียกลูกสาวกลับบ้าน
...
นลินยืนนิ่ง
...
หัวใจเต้นแรง
...
สายตาจ้องชายที่ยืนอยู่บนระเบียงชั้นสอง
...
คนที่เธอตามหามาทั้งชีวิต
...
คนที่ควรเป็นครอบครัว
...
แต่กลับกลายเป็นฝันร้าย
...
"ฉันไม่มีบ้านที่นั่น"
...
เธอตอบกลับ
...
น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย
...
แต่ดวงตาไม่หลบหนี
...
ชายคนนั้นยิ้ม
...
เหมือนกำลังเอ็นดูลูกสาวที่ดื้อรั้น
...
"ลูกยังไม่เข้าใจ"
...
"ทุกอย่างที่พ่อทำ"
...
"พ่อทำเพื่อลูก"
...
อรอนงค์ร้องไห้ออกมา
...
"หยุดเถอะ!"
...
"หยุดพูดแบบนั้นสักที!"
...
ชายคนนั้นหันไปมองเธอ
...
รอยยิ้มค่อย ๆ หายไป
...
เหลือเพียงสายตาเย็นชา
...
"เธอไม่
