ตอนที่ 13 แฟ้มลับหมายเลข 17
742 Words
"เลขที่ 17..."
"คือชื่อแฟ้มลับที่หายไปในวันที่แม่คุณหายตัว"
...
หัวใจของนลินเต้นแรง
...
สายตาจ้องกระดาษในมือคิณณ์
ราวกับมันกำลังซ่อนคำตอบทั้งหมดเอาไว้
...
รอบตัวเต็มไปด้วยความวุ่นวาย
...
ตำรวจ
...
เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐาน
...
ทีมรักษาความปลอดภัย
...
แต่เธอกลับไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย
...
สิ่งเดียวที่ดังอยู่ในหัว
คือคำว่า
...
แฟ้มลับหมายเลข 17
...
"มันคืออะไร"
...
นลินถาม
...
คิณณ์เงียบไปครู่หนึ่ง
...
ก่อนตอบ
...
"ไม่มีใครรู้แน่ชัด"
...
"เพราะหลังจากแม่คุณหายตัว"
...
"แฟ้มนั้นก็หายไปด้วย"
...
ลมหายใจของเธอสะดุด
...
"แล้วคุณปู่ล่ะ"
...
"ท่านรู้ไหม"
...
ชายหนุ่มส่ายหน้า
...
"คุณท่านตามหามันมาสามสิบปี"
...
"แต่ไม่เคยเจอ"
...
นลินก้มมองร่างไร้วิญญาณของชายชรา
...
เขาตาย
...
เพื่อบอกคำนี้กับเธอ
...
เพียงคำเดียว
...
แฟ้มหมายเลข 17
...
มันต้องสำคัญมาก
...
มากพอที่จะมีคนฆ่าปิดปาก
...
หลายคน
...
หลายศพ
...
ตลอดสามสิบปี
...
ขากลับ
...
ภายในรถเงียบผิดปกติ
...
ฝนยังคงตก
...
เม็ดฝนไหลเป็นทางบนกระจก
...
เหมือนน้ำตาที่ไม่มีวันหยุด
...
นลินนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง
...
ก่อนพูดขึ้นเบา ๆ
...
"คุณคิดว่าแม่ฉันยังมีชีวิตอยู่ไหม"
...
คิณณ์ชะงัก
...
คำถามนี้
ไม่มีคำตอบที่ถูกต้อง
...
"ผมไม่รู้"
...
เขาตอบตามความจริง
...
"แต่ถ้าเธอยังมีชีวิตอยู่"
...
"เธอต้องกำลังหนีบางอย่าง"
...
นลินหลับตา
...
หัวใจเจ็บแปลบ
...
ถ้าแม่ยังอยู่
...
เธอจะคิดถึงลูกไหม
...
จะรู้ไหมว่าลูกสาวเติบโตมาแบบไหน
...
หรือบางที
...
แม่อาจกำลังเฝ้ามองเธออยู่ห่าง ๆ
...
ตลอดมา
...
เมื่อกลับถึงคอนโด
...
พิมพ์ชนกกำลังรออยู่
...
สีหน้าของเธอดูเคร่งเครียด
...
"คุณคิณณ์"
...
"มีเรื่องด่วนค่ะ"
...
หญิงสาวยื่นแท็บเล็ตให้
...
ข่าวเศรษฐกิจกำลังขึ้นพาดหัว
...
"ทายาทลับแห่งวรานนท์กรุ๊ปปรากฏตัว"
...
รูปของนลิน
ปรากฏอยู่เต็มหน้าจอ
...
หัวใจของเธอจมวูบ
...
"ใครปล่อยข่าว"
...
พิมพ์ชนกส่ายหน้า
...
"ยังไม่ทราบค่ะ"
...
"แต่ตอนนี้หุ้นของบริษัทเริ่มผันผวนแล้ว"
...
คิณณ์ขมวดคิ้ว
...
เขารู้ทันที
...
นี่ไม่ใช่ข่าวธรรมดา
...
มีคนจงใจเปิดเผยตัวตนนลิน
...
เพื่อผลักเธอขึ้นเวที
...
และทำให้เธอกลายเป็นเป้า
...
ทันใดนั้น
โทรศัพท์ของนลินก็ดังขึ้น
...
เบอร์ที่ไม่รู้จัก
...
เธอลังเล
ก่อนกดรับ
...
"สวัสดีค่ะ"
...
ปลายสายเงียบ
...
เงียบอยู่นานหลายวินาที
...
ก่อนเสียงผู้หญิงคนหนึ่งจะดังขึ้น
...
เสียงเบา
...
สั่น
...
และเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
...
"นลิน..."
...
โลกทั้งใบหยุดหมุน
...
หัวใจของเธอเต้นแรง
...
เพราะเสียงนั้น
...
ไม่ใช่เสียงคนแปลกหน้า
...
แต่มันฟังดูอบอุ่นอย่างประหลาด
...
เหมือนเคยได้ยินมาก่อน
...
ในความฝัน
...
หรือในความทรงจำที่เลือนราง
...
"คุณเป็นใคร"
...
น้ำเสียงของเธอสั่น
...
ปลายสายเงียบ
...
ก่อนตอบเบา ๆ
...
"แม่ขอโทษ"
...
น้ำตาของนลินไหลออกมาทันที
...
ร่างทั้งร่างแข็งค้าง
...
แม่
...
คำคำนี้
ทำให้เธอแทบลืมหายใจ
...
"แม่?"
...
เสียงของเธอสั่นเครือ
...
"คุณอยู่ที่ไหน"
...
ปลายสายสะอื้นเบา ๆ
...
"แม่ไม่มีเวลา"
...
"ฟังแม่ให้ดี"
...
หัวใจของนลินเต้นแรง
...
คิณณ์กับพิมพ์ชนกหันมามองพร้อมกัน
...
"แฟ้มหมายเลข 17"
...
"อย่าให้มันตกไปอยู่ในมือของพวกเขา"
...
"ไม่อย่างนั้น"
...
"ทุกคนจะตาย"
...
นลินกำโทรศัพท์แน่น
...
"พวกเขาคือใคร"
...
"แม่อยู่ไหน"
...
"บอกหนูสิ!"
...
เสียงร้องไห้ดังขึ้นจากปลายสาย
...
ก่อนที่ผู้หญิงคนนั้นจะตอบ
...
"แม่รักลูก"
...
ตู๊ด...
ตู๊ด...
ตู๊ด...
...
สายถูกตัด
...
ทันที
...
นลินยืนนิ่ง
...
น้ำตาไหลอาบแก้ม
...
หัวใจสั่นจนแทบควบคุมไม่ได้
...
เธอไม่รู้ว่าเป็นแม่จริงหรือไม่
...
ไม่รู้ว่าเป็นกับดักหรือเปล่า
...
แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้
...
คือผู้หญิงคนนั้น
ร้องไห้จริง
...
และรักเธอจริง
...
คิณณ์รับโทรศัพท์จากมือเธอ
...
ก่อนส่งให้ทีมไอทีติดตามสัญญาณ
...
ทุกคนเงียบ
...
ไม่มีใครกล้าพูดอะไร
...
จนกระทั่งผ่านไปหลายนาที
...
พิมพ์ชนกเงยหน้าขึ้น
...
สีหน้าซีดเผือด
...
"คุณคิณณ์..."
...
"เราเจอตำแหน่งแล้วค่ะ"
...
ชายหนุ่มรีบหันไปมอง
...
"ที่ไหน"
...
พิมพ์ชนกกลืนน้ำลาย
...
ก่อนตอบ
...
"โรงพยาบาลจิตเวชร้าง"
...
"ที่ถูกปิดไปเมื่อยี่สิบแปดปีก่อน"
...
ห้องทั้งห้องเงียบสนิท
...
เพราะสถานที่แห่งนั้น
...
คือสถานที่สุดท้าย
...
ที่มีคนพบแม่ของนลิน
...
ก่อนเธอจะหายตัวไป
...
END
ตอนต่อไป : ตอนที่ 14 โรงพยาบาลร้างของคนตาย 🔥❤️📖
- Writer
