ตอนที่ 19 ข้อแลกเปลี่ยนของคนเป็นแม่
815 Words
"ส่งแฟ้มมา"
"แล้วแม่ของเธอจะได้มีชีวิตอยู่"
...
ข้อความบนหน้าจอ
ทำให้นลินตัวแข็ง
...
หัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้ว
ยิ่งรุนแรงขึ้น
...
เธออ่านข้อความซ้ำ
...
อีกครั้ง
...
และอีกครั้ง
...
ราวกับหวังว่ามันจะเปลี่ยนไป
...
แต่มันไม่เปลี่ยน
...
ประโยคเดิม
...
คำขู่เดิม
...
และสิ่งที่น่ากลัวที่สุด
...
คือคนส่งรู้
...
ว่าแม่ของเธอยังมีชีวิตอยู่
...
"เกิดอะไรขึ้น"
...
คิณณ์ถามทันที
...
นลินยื่นโทรศัพท์ให้
...
ชายหนุ่มอ่านข้อความ
ก่อนสีหน้าจะแข็งขึ้น
...
"พวกมันเร็วมาก"
...
พิมพ์ชนกที่อยู่ด้านหน้า
หันมามอง
...
เมื่อเห็นข้อความ
ใบหน้าก็ซีดเผือด
...
"พวกมันจับตัวคุณแม่ไว้จริง ๆ เหรอ"
...
ไม่มีใครตอบได้
...
เพราะไม่มีใครรู้
...
แต่สิ่งหนึ่งที่แน่ชัด
...
คนพวกนั้นกำลังเล่นกับหัวใจของนลิน
...
และมันได้ผล
...
นอกตัวรถ
...
ชายฉกรรจ์หลายคนเริ่มเดินลงมาจากรถคันที่ปิดล้อม
...
ทุกคนสวมชุดดำ
...
ใบหน้าถูกปิดบัง
...
เหมือนถูกฝึกมาอย่างดี
...
ไม่ใช่อันธพาลธรรมดา
...
แต่เป็นทีมปฏิบัติการ
...
"เตรียมพร้อม"
...
หัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยพูด
...
พร้อมปลดล็อกอาวุธ
...
สถานการณ์ตึงเครียดขึ้นทุกวินาที
...
คิณณ์หันมาหานลิน
...
"ฟังผม"
...
"ไม่ว่าพวกมันจะพูดอะไร"
...
"ห้ามส่งแฟ้มให้"
...
นลินเม้มริมฝีปาก
...
"แต่ถ้าแม่ฉันอยู่กับพวกมันล่ะ"
...
คำถามนั้น
ทำให้คิณณ์เงียบ
...
เพราะเขาเอง
ก็ไม่มีคำตอบ
...
ถ้าเป็นคนอื่น
เขาคงบอกให้คิดถึงภาพรวม
...
คิดถึงความเสียหาย
...
คิดถึงความจริงที่อยู่ในแฟ้ม
...
แต่เมื่อเป็นแม่
...
ทุกอย่างเปลี่ยนไป
...
ทันใดนั้น
โทรศัพท์ของนลินก็ดังขึ้น
...
หมายเลขเดิม
...
หมายเลขลึกลับ
...
ทุกคนมองหน้ากัน
...
ก่อนเธอจะกดรับ
...
"ฮัลโหล"
...
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
...
ก่อนเสียงผู้ชายจะดังขึ้น
...
"ตัดสินใจได้หรือยัง"
...
น้ำเสียงสงบ
...
สุภาพ
...
แต่เย็นเยียบ
...
เหมือนคนที่ไม่รู้สึกอะไรกับชีวิตมนุษย์
...
"คุณเป็นใคร"
...
นลินถาม
...
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น
...
"เธอไม่จำเป็นต้องรู้"
...
"สิ่งที่เธอต้องรู้คือ"
...
"แม่ของเธอยังหายใจอยู่"
...
หัวใจของนลินกระตุก
...
"ฉันจะเชื่อได้ยังไง"
...
ปลายสายเงียบ
...
ก่อนจะมีเสียงหนึ่งดังขึ้น
...
เสียงผู้หญิง
...
เสียงสั่นเครือ
...
"นลิน..."
...
โลกทั้งใบหยุดหมุน
...
น้ำตาไหลลงมาทันที
...
"แม่!"
...
เธอร้องออกมา
...
ปลายสายมีเสียงสะอื้น
...
เหมือนคนที่พยายามกลั้นน้ำตา
...
"ลูก..."
...
"อย่าทำตามพวกมัน"
...
"แม่ไม่เป็นไร"
...
"แม่!"
...
นลินกำโทรศัพท์แน่น
...
แต่ทันใดนั้น
เสียงบางอย่างก็ดังขึ้น
...
เหมือนมีคนกระชากโทรศัพท์ไป
...
จากนั้น
เสียงผู้ชายคนเดิมก็กลับมา
...
"หนึ่งชั่วโมง"
...
"ถ้าเราไม่ได้แฟ้ม"
...
"เธอจะไม่ได้ยินเสียงแม่อีก"
...
ตู๊ด...
ตู๊ด...
ตู๊ด...
...
สายถูกตัด
...
ความเงียบเข้าปกคลุมรถทั้งคัน
...
นลินก้มหน้า
...
น้ำตาหยดลงบนมือ
...
เธอเพิ่งได้ยินเสียงแม่
...
หลังจากรอมาทั้งชีวิต
...
และตอนนี้
กลับต้องเลือกระหว่าง
...
แม่
...
กับความจริง
...
คิณณ์มองเธอ
...
สายตาเต็มไปด้วยความเข้าใจ
...
เพราะเขาเอง
ก็เคยสูญเสียคนสำคัญ
...
มาก่อน
...
"ผมจะช่วยคุณหาแม่"
...
เขาพูดเบา ๆ
...
"แต่เราให้แฟ้มไม่ได้"
...
นลินเงยหน้าขึ้น
...
ดวงตาแดงก่ำ
...
"แล้วถ้าแม่ตายล่ะ"
...
คำถามนั้น
แทงลึกเข้าไปในหัวใจของทุกคน
...
ไม่มีใครตอบ
...
ไม่มีใครกล้าตอบ
...
เพราะไม่มีคำตอบไหนถูกต้อง
...
ทันใดนั้น
พิมพ์ชนกก็ร้องขึ้น
...
"เดี๋ยวก่อน!"
...
เธอจ้องแท็บเล็ตในมือ
...
สีหน้าตกใจ
...
"มีบางอย่างในไฟล์เสียง"
...
ทุกคนหันไปมอง
...
พิมพ์ชนกเปิดคลื่นเสียง
...
ขยาย
...
แล้วขยายอีก
...
จนกระทั่งมีเสียงแปลก ๆ ดังขึ้น
...
ติ๊ง...
...
ติ๊ง...
...
ติ๊ง...
...
เสียงสม่ำเสมอ
...
เหมือนสัญญาณเครื่องมือทางการแพทย์
...
นลินชะงัก
...
คิณณ์เองก็นิ่ง
...
ก่อนดวงตาจะเปลี่ยนไป
...
"โรงพยาบาล"
...
พิมพ์ชนกพยักหน้า
...
"ใช่ค่ะ"
...
"คนที่อยู่กับแม่คุณ"
...
"น่าจะอยู่ในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง"
...
ความหวังเล็ก ๆ เริ่มเกิดขึ้น
...
อย่างน้อย
แม่ยังไม่ถูกพาไปซ่อนในที่ลับ
...
และอย่างน้อย
พวกเขามีเบาะแส
...
ทันใดนั้น
โทรศัพท์ของคิณณ์ก็ดังขึ้น
...
เขารับสาย
...
ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนทันที
...
"ว่าไง"
...
ปลายสายพูดอะไรบางอย่าง
...
เพียงไม่กี่วินาที
...
ชายหนุ่มก็ลุกขึ้นนั่งตรง
...
"แน่ใจนะ"
...
"ยืนยันแล้ว?"
...
นลินเริ่มใจหาย
...
ทุกครั้งที่คิณณ์ทำหน้าแบบนี้
...
เรื่องใหญ่กำลังจะเกิดขึ้น
...
สายถูกตัด
...
เขาหันมามองเธอ
...
ก่อนพูดช้า ๆ
...
"เราเจอชื่อคนที่ส่งข้อความแล้ว"
...
หัวใจของนลินเต้นแรง
...
"ใคร"
...
คิณณ์เงียบไปครู่หนึ่ง
...
ก่อนตอบ
...
น้ำเสียงหนักแน่น
...
"เขาคือหนึ่งในผู้ก่อตั้งวงกลมดำ"
...
"และเป็นคนเดียว"
...
"ที่ทุกคนเชื่อว่าตายไปแล้ว"
...
ลมหายใจของนลินสะดุด
...
"ใคร"
...
คิณณ์จ้องเธอ
...
ก่อนเอ่ยชื่อออกมา
...
ชื่อที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ
...
"วรากร"
...
"พ่อของผม"
...
END
ตอนต่อไป : ตอนที่ 20 คนตายที่ยังมีชีวิตอยู่ 🔥❤️📖
- Writer
