ตูมมมม!
...
ประตูคฤหาสน์แตกกระจาย
...
เศษไม้และฝุ่นฟุ้งเต็มอากาศ
...
เสียงปืนด้านนอกยังดังต่อเนื่อง
...
ปัง!
ปัง!
ปัง!
...
มือปืนของวงกลมดำหลายคนหันไปทางประตู
...
ด้วยความตกใจ
...
ไม่มีใครคาดคิด
...
ว่าคนที่ตายไปแล้วเมื่อเกือบสามสิบปี
...
จะเดินกลับเข้ามา
...
ด้วยตัวเอง
...
วรากร
...
ชายวัยหกสิบกว่า
...
ผมหงอกแซมสีดำ
...
ใบหน้ามีร่องรอยของกาลเวลา
...
แต่ดวงตายังคมกริบ
...
ดวงตาเดียวกับคิณณ์
...
ไม่มีผิด
...
คิณณ์ยืนนิ่ง
...
ร่างกายแข็งค้าง
...
เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน
...
พ่อ
...
คำคำนี้
หายไปจากชีวิตเขานานเกินไป
...
นานจนเกือบลืมไปแล้ว
...
ว่าตัวเองเคยมี
...
"พ่อ..."
...
เสียงของเขาแผ่วเบา
...
แทบไม่ได้ยิน
...
วรากรมองลูกชาย
...
แววตาอ่อนลงเพียงเสี้ยววินาที
...
ก่อนกลับมาแข็งกร้าวอีกครั้ง
...
"ขอโทษนะ"
...
"ที่พ่อมาช้า"
..
