ตอนที่ 14 โรงพยาบาลร้างของคนตาย
818 Words
"โรงพยาบาลจิตเวชร้าง..."
...
"ที่ถูกปิดไปเมื่อยี่สิบแปดปีก่อน"
...
คำพูดของพิมพ์ชนก
ทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ
...
นลินรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว
...
สถานที่แห่งนั้น
...
คือสถานที่สุดท้าย
ที่มีคนพบแม่ของเธอ
...
ก่อนจะหายตัวไป
...
สามสิบปี
...
ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
...
ไม่มีใครรู้ว่าเธอตายหรือยังมีชีวิตอยู่
...
และตอนนี้
สัญญาณโทรศัพท์ปริศนา
กลับเชื่อมโยงไปที่สถานที่เดียวกัน
...
มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
...
คิณณ์ลุกขึ้นทันที
...
"เตรียมรถ"
...
"เราออกเดี๋ยวนี้"
...
พิมพ์ชนกชะงัก
...
"ตอนนี้เลยเหรอคะ"
...
ชายหนุ่มพยักหน้า
...
ดวงตาเย็นเฉียบ
...
"ถ้าคนที่โทรมาเป็นแม่ของนลินจริง"
...
"เรามีเวลาไม่มาก"
...
หัวใจของนลินเต้นแรง
...
ครั้งแรก
ที่เธอรู้สึกใกล้ความจริงขนาดนี้
...
ใกล้จนแทบเอื้อมมือไปแตะได้
...
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
...
รถยนต์สามคันแล่นออกจากตัวเมือง
...
มุ่งหน้าสู่พื้นที่รกร้างทางตอนเหนือ
...
ฝนยังคงตกไม่หยุด
...
ท้องฟ้ามืดครึ้ม
...
เหมือนกำลังปกปิดบางสิ่ง
...
ตลอดทาง
ไม่มีใครพูดอะไร
...
จนกระทั่งคิณณ์เปิดแฟ้มเอกสารขึ้นมา
...
"โรงพยาบาลแห่งนี้ปิดตัวเมื่อยี่สิบแปดปีก่อน"
...
"เหตุผลทางการคือขาดงบประมาณ"
...
"แต่ความจริง"
...
เขาหยุดเล็กน้อย
...
ก่อนพูดต่อ
...
"มีคนตายสิบสามคนภายในสามเดือน"
...
ลมหายใจของนลินสะดุด
...
"สิบสามคน?"
...
พิมพ์ชนกพยักหน้า
...
"ทั้งหมดถูกระบุว่าเป็นการฆ่าตัวตาย"
...
"แต่ไม่มีใครเชื่อ"
...
รถทั้งคันเงียบลง
...
เสียงฝนกระทบกระจกดังเป็นจังหวะ
...
ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลัง
...
อีกสามสิบนาทีต่อมา
...
โรงพยาบาลร้างปรากฏขึ้นตรงหน้า
...
อาคารคอนกรีตสีเทา
...
สูงห้าชั้น
...
หน้าต่างแตกหลายบาน
...
ต้นไม้ขึ้นปกคลุมแทบทุกส่วน
...
ดูเหมือนสถานที่ที่ถูกลืมไปแล้ว
...
แต่กลับทำให้หัวใจของนลินเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ
...
"อยู่ข้างหลังผม"
...
คิณณ์พูด
...
ก่อนก้าวลงจากรถ
...
ทีมรักษาความปลอดภัยกระจายกำลังทันที
...
ทุกคนพกไฟฉาย
...
และอาวุธป้องกันตัว
...
ประตูหน้าเปิดอ้าอยู่
...
ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบา ๆ ตามแรงลม
...
เหมือนกำลังเชื้อเชิญ
...
ให้พวกเขาเข้าไป
...
ก้าวแรกที่เดินเข้าอาคาร
...
กลิ่นอับชื้นก็พุ่งเข้ามา
...
ผนังหลายจุดมีคราบน้ำ
...
พื้นเต็มไปด้วยเศษกระจก
...
และความเงียบ
...
เงียบจนผิดปกติ
...
"สัญญาณมาจากชั้นสาม"
...
พิมพ์ชนกมองเครื่องติดตาม
...
ก่อนชี้ขึ้นด้านบน
...
ทุกคนเริ่มเดินขึ้นบันได
...
ทีละขั้น
...
ทีละขั้น
...
หัวใจของนลินเต้นแรง
...
จนได้ยินเสียงตัวเอง
...
เมื่อมาถึงชั้นสาม
...
ทางเดินยาวทอดไปในความมืด
...
ประตูห้องคนไข้เรียงรายสองฝั่ง
...
บางห้องเปิดอยู่
...
บางห้องปิดสนิท
...
ทันใดนั้น
...
แกร๊ก...
...
เสียงบางอย่างดังขึ้น
...
ทุกคนหยุดเดินพร้อมกัน
...
บอดี้การ์ดรีบหันไฟฉายไปทางต้นเสียง
...
แต่ไม่พบอะไร
...
มีเพียงความว่างเปล่า
...
"อาจเป็นหนู"
...
ใครบางคนพูด
...
แต่ไม่มีใครเชื่อ
...
เพราะเสียงนั้น
...
เหมือนมีคนกำลังเดิน
...
มากกว่า
...
ไม่นานนัก
...
พวกเขาก็มาหยุดอยู่หน้าห้องหมายเลข 317
...
สัญญาณดังที่สุดตรงนี้
...
คิณณ์ผลักประตูเปิด
...
เอี๊ยดดดด...
...
ภายในห้อง
มีเพียงเตียงเหล็กเก่า
...
ตู้เอกสารพัง ๆ
...
และฝุ่นหนาเตอะ
...
ไม่มีใครอยู่
...
"เป็นไปไม่ได้"
...
พิมพ์ชนกมองเครื่องติดตาม
...
สัญญาณยังอยู่
...
ชัดเจนมาก
...
นลินกวาดตามองไปรอบห้อง
...
ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่กำแพงด้านหลัง
...
บางอย่างดูผิดปกติ
...
รอยแตกร้าว
...
ที่เป็นเส้นตรงเกินไป
...
เธอเดินเข้าไปใกล้
...
ก่อนใช้นิ้วเคาะเบา ๆ
...
ก๊อก
...
ก๊อก
...
เสียงกลวง
...
หัวใจของทุกคนเต้นแรง
...
คิณณ์รีบเข้ามา
...
ก่อนใช้แรงดันผนัง
...
ครืดดด...
...
กำแพงค่อย ๆ เลื่อนออก
...
เผยให้เห็นห้องลับ
...
ที่ไม่มีอยู่ในแปลนโรงพยาบาล
...
ทุกคนแข็งค้าง
...
เพราะภายในห้องนั้น
...
มีโต๊ะ
...
มีเก้าอี้
...
และมีคนเคยอาศัยอยู่
...
ไม่นานมานี้
...
แก้วน้ำยังวางอยู่
...
อาหารกระป๋องยังไม่หมดอายุ
...
เหมือนมีใครเพิ่งจากไป
...
ไม่เกินสองวัน
...
หัวใจของนลินเต้นแรง
...
ก่อนสายตาจะสะดุดเข้ากับรูปถ่ายใบหนึ่ง
...
บนโต๊ะ
...
เธอค่อย ๆ หยิบมันขึ้นมา
...
แล้วโลกทั้งใบก็หยุดหมุน
...
เพราะคนในภาพ
...
คือแม่ของเธอ
...
ในวัยปัจจุบัน
...
ไม่ใช่ภาพเมื่อสามสิบปีก่อน
...
แต่เป็นผู้หญิงวัยห้าสิบกว่า
...
ที่ยังมีชีวิตอยู่
...
มือของนลินสั่น
...
น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
...
"แม่..."
...
แต่ก่อนที่ใครจะทันได้พูดอะไร
...
บอดี้การ์ดคนหนึ่งก็ตะโกนขึ้น
...
"คุณคิณณ์!"
...
ทุกคนหันขวับ
...
เขากำลังถือแฟ้มเอกสารสีดำ
...
ที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะ
...
ด้านหน้ามีตัวเลขสีแดง
...
เขียนไว้ชัดเจน
...
17
...
ห้องทั้งห้องเงียบสนิท
...
เพราะในที่สุด
...
พวกเขาก็เจอ
...
แฟ้มลับหมายเลข 17
...
ที่หายไปนานกว่าสามสิบปี
...
END
ตอนต่อไป : ตอนที่ 15 ความลับในแฟ้มหมายเลข 17 🔥❤️📖
- Writer
