ตอนที่ 18 ความลับของตระกูลวรากร
733 Words
"ลูกต้องรู้ความจริงเรื่องพ่อของเขา"
...
ตู๊ด...
ตู๊ด...
ตู๊ด...
...
สายถูกตัดไปแล้ว
...
แต่ประโยคนั้น
ยังคงดังก้องอยู่ในรถ
...
ไม่มีใครพูด
...
ไม่มีใครขยับ
...
แม้แต่เสียงเครื่องยนต์
ยังเหมือนหายไปจากการรับรู้
...
นลินนั่งนิ่ง
...
มือกำโทรศัพท์แน่น
...
หัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก
...
สายตาค่อย ๆ หันไปมองคิณณ์
...
ชายหนุ่มยังคงมองตรงไปข้างหน้า
...
ใบหน้าสงบนิ่งเหมือนเดิม
...
แต่กำหมัดแน่น
...
แน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้น
...
เป็นครั้งแรก
ที่เธอเห็นเขาเสียอาการ
...
แม้เพียงเล็กน้อย
...
"คิณณ์..."
...
เสียงของนลินแผ่วเบา
...
"พ่อคุณคือใคร"
...
ภายในรถเงียบลงอีกครั้ง
...
พิมพ์ชนกก้มหน้าทันที
...
เหมือนไม่กล้ามอง
...
หัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยเอง
ก็เลือกมองออกไปนอกหน้าต่าง
...
เหมือนทุกคนรู้
...
ยกเว้นเธอ
...
คิณณ์หลับตาลง
...
ก่อนถอนหายใจช้า ๆ
...
"ผมไม่เคยอยากให้คุณรู้แบบนี้"
...
หัวใจของนลินเย็นวาบ
...
เพราะนั่นไม่ใช่คำปฏิเสธ
...
มันคือการยอมรับ
...
ว่ามีบางอย่างจริง
...
ชายหนุ่มหยิบรูปถ่ายจากแฟ้มหมายเลข 17 ขึ้นมา
...
รูปที่มีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่กลางกลุ่ม
...
ใบหน้าถูกขีดทับด้วยหมึกสีดำ
...
"เขาชื่อวรากร"
...
"เป็นพ่อของผม"
...
นลินเงียบ
...
รอฟังต่อ
...
"และเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งองค์กร"
...
ลมหายใจของทุกคนสะดุด
...
แม้แต่พิมพ์ชนก
ที่รู้อยู่บางส่วน
ก็ยังหน้าซีด
...
"องค์กรอะไร"
...
นลินถาม
...
คิณณ์มองออกไปนอกหน้าต่าง
...
ก่อนตอบ
...
"องค์กรวงกลมดำ"
...
"องค์กรที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง"
...
หัวใจของนลินเต้นแรง
...
วงกลมดำ
...
สัญลักษณ์ที่เธอเห็นในอุโมงค์
...
สัญลักษณ์ในเอกสาร
...
สัญลักษณ์ที่ปรากฏซ้ำแล้วซ้ำเล่า
...
"เมื่อสามสิบปีก่อน"
...
"คนเจ็ดคนร่วมกันสร้างองค์กรนี้ขึ้น"
...
"เบื้องหน้าคือธุรกิจ"
...
"เบื้องหลังคือการทดลอง"
...
คำสุดท้าย
ทำให้ทุกคนเงียบ
...
การทดลอง
...
นลินนึกถึงแฟ้ม
...
นึกถึงรายชื่อเด็ก
...
นึกถึงรหัส
SUBJECT 17
...
ความหนาวเย็นค่อย ๆ แล่นผ่านร่าง
...
"ฉัน..."
...
"เป็นส่วนหนึ่งของการทดลองเหรอ"
...
คิณณ์ไม่ตอบทันที
...
ก่อนพยักหน้าช้า ๆ
...
"ใช่"
...
เหมือนโลกทั้งใบพังทลาย
...
นลินรู้สึกหายใจไม่ออก
...
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา
...
เธอคิดว่าตัวเองเป็นคนธรรมดา
...
แต่ตอนนี้
กลับพบว่าตัวเองถูกบันทึกไว้ในแฟ้มลับ
...
ตั้งแต่วันที่เกิด
...
เหมือนวัตถุชิ้นหนึ่ง
...
ไม่ใช่มนุษย์
...
น้ำตาค่อย ๆ ไหลลงมา
...
โดยไม่รู้ตัว
...
"ทำไม"
...
"พวกเขาทำแบบนั้นทำไม"
...
คิณณ์เงียบ
...
ก่อนตอบ
...
"เพราะพวกเขาต้องการสร้างทายาทที่สมบูรณ์แบบ"
...
รถทั้งคันเงียบสนิท
...
"เด็กทุกคนในโครงการ"
...
"ถูกคัดเลือกก่อนเกิด"
...
"ถูกติดตาม"
...
"ถูกบันทึกข้อมูล"
...
"และถูกทดลอง"
...
หัวใจของนลินแทบหยุดเต้น
...
"แล้วเด็กคนอื่นล่ะ"
...
ชายหนุ่มหลับตา
...
ก่อนตอบ
...
"ส่วนใหญ่เสียชีวิต"
...
เหมือนมีน้ำแข็งหล่นใส่หัวใจ
...
เสียชีวิต
...
คำง่าย ๆ
...
แต่โหดร้ายเหลือเกิน
...
"เหลือรอดกี่คน"
...
คิณณ์ตอบเบา ๆ
...
"สอง"
...
นลินเงยหน้าขึ้นทันที
...
"สอง?"
...
ชายหนุ่มพยักหน้า
...
ก่อนมองเธอ
...
ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
...
"คุณ"
...
แล้วหยุดไปครู่หนึ่ง
...
ก่อนพูดคำสุดท้าย
...
"กับผม"
...
โลกทั้งใบเงียบลง
...
ไม่มีใครพูด
...
ไม่มีใครหายใจ
...
แม้แต่เวลา
ยังเหมือนหยุดเดิน
...
นลินจ้องเขา
...
ดวงตาเบิกกว้าง
...
"หมายความว่า..."
...
คิณณ์ยิ้มเศร้า
...
เป็นรอยยิ้มที่โดดเดี่ยวอย่างประหลาด
...
"ผมคือ SUBJECT 01"
...
หัวใจของนลินกระตุก
...
ทุกอย่างเริ่มเชื่อมโยง
...
ทำไมเขาถึงรู้เรื่องนี้มาก
...
ทำไมเขาถึงปกป้องเธอ
...
ทำไมเขาถึงตามหาแฟ้มมาตลอด
...
เพราะเขาเอง
...
ก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน
...
ทันใดนั้น
รถก็เบรกกะทันหัน
...
เอี๊ยดดดดด!
...
ทุกคนกระแทกไปข้างหน้า
...
หัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยสบถทันที
...
"แย่แล้ว"
...
คิณณ์เงยหน้าขึ้น
...
ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยน
...
ถนนด้านหน้า
...
มีรถบรรทุกขนาดใหญ่จอดขวางอยู่
...
กลางถนน
...
โดยไม่มีคนขับ
...
"ถอยหลัง!"
...
เขาตะโกน
...
แต่สายเกินไป
...
เพราะรถอีกสามคัน
...
กำลังเคลื่อนออกมาจากป่า
...
ปิดทางด้านหลัง
...
กับดัก
...
ทุกคนรู้ทันที
...
ว่าพวกเขาถูกล้อมแล้ว
...
ในขณะเดียวกัน
...
ที่เบาะหลัง
...
โทรศัพท์ของนลินสว่างขึ้น
...
ข้อความใหม่ถูกส่งเข้ามา
...
จากหมายเลขที่ไม่รู้จัก
...
เธอเปิดอ่าน
...
แล้วเลือดในกายก็เย็นเฉียบ
...
เพราะมีเพียงประโยคเดียว
...
"ส่งแฟ้มมา"
...
"แล้วแม่ของเธอจะได้มีชีวิตอยู่"
...
END
ตอนต่อไป : ตอนที่ 19 ข้อแลกเปลี่ยนของคนเป็นแม่ 🔥❤️📖
- Writer
