ตอนที่ 1 ใบหย่าในวันครบรอบแต่งงาน

932 Words

เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงแผ่วเบาภายในร้านอาหารหรูริมแม่น้ำ ค่ำคืนนี้ควรเป็นคืนที่มีความสุขที่สุดของนลิน ครบรอบแต่งงานปีที่ห้า เธอนั่งรออยู่ที่โต๊ะริมกระจกซึ่งมองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืน แสงไฟนับพันดวงสะท้อนลงบนผิวน้ำระยิบระยับราวกับหมู่ดาว บนโต๊ะมีเค้กก้อนเล็ก ช่อกุหลาบสีขาว และกล่องของขวัญที่เธอตั้งใจเลือกให้สามี นลินก้มมองนาฬิกา สองทุ่มสี่สิบห้านาที อชิรสายอีกแล้ว เธอถอนหายใจเบา ๆ ก่อนยิ้มให้ตัวเอง ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เธอเป็นฝ่ายรอเขาเสมอ รอให้กลับบ้าน รอให้มีเวลา รอให้เห็นคุณค่าของชีวิตคู่ แต่ไม่ว่าเธอจะรอนานแค่ไหน สุดท้ายก็ยังเลือกให้อภัยทุกครั้ง เพราะรัก รักจนลืมรักตัวเอง โทรศัพท์สั่นขึ้น นลินรีบหยิบขึ้นมาดู หัวใจเต้นแรงด้วยความหวัง แต่เมื่อเห็นชื่อบนหน้าจอ รอยยิ้มก็จางลงทันที "คุณแม่" เธอกดรับสาย "สวัสดีค่ะคุณแม่" ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงเย็นชาจะดังขึ้น "ยังนั่งรอลูกชายฉันอยู่เหรอ" นลินชะงัก "ค่ะ" อีกฝ่ายหัวเราะหยัน "น่าสมเพชจริง ๆ" มือของหญิงสาวกำแน่น ตลอดเวลาที่แต่งงานเข้าบ้านศิริวัฒน์ แม่สามีไม่เคยยอมรับเธอ ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหน "คุณแม่มีอะไรหรือเปล่าคะ" "มีสิ" เสียงนั้นเย็นยะเยือก "วันนี้อชิรไม่ได้ไปหาเธอ" "เขาอยู่กับผู้หญิงอีกคน" โลกทั้งใบเงียบลงในวินาทีนั้น หัวใจของนลินกระตุกวูบ "อะไรนะคะ" "หึ" "ไม่รู้จริง ๆ เหรอ" "ตอนนี้ลูกชายฉันกำลังเปิดตัวแฟนใหม่กับนักลงทุน" น้ำเสียงของแม่สามีเต็มไปด้วยความสะใจ "เด็กกว่า" "สวยกว่า" "และมีประโยชน์กว่าเธอ" น้ำตาเริ่มเอ่อขึ้นมา แต่นลินยังพยายามเข้มแข็ง "หนูไม่เชื่อค่ะ" "ไม่เชื่อก็แล้วแต่" "อีกเดี๋ยวเธอก็ได้เห็นเอง" สายถูกตัดทันที นลินนั่งนิ่ง หัวใจสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา เธอสัมผัสได้ว่าบางอย่างเปลี่ยนไป อชิรกลับบ้านดึก ไม่ค่อยคุย ไม่เคยมองเธอด้วยสายตาแบบเดิม แต่เธอก็หลอกตัวเองมาตลอด เพราะไม่อยากสูญเสียครอบครัว เวลาผ่านไปอีกยี่สิบนาที ประตูร้านอาหารเปิดออก นลินเงยหน้าทันที แล้วทุกอย่างก็พังทลาย อชิรเดินเข้ามา แต่ไม่ได้มาคนเดียว ข้างกายเขามีหญิงสาวสวยในชุดเดรสราคาแพง ทั้งคู่จับมือกัน ไม่มีความพยายามจะปิดบังแม้แต่น้อย อชิรเดินมาหยุดตรงหน้าโต๊ะ สายตานิ่งเฉย เหมือนกำลังมองคนแปลกหน้า "คุณมาช้า" นลินพูดเสียงแผ่ว ชายหนุ่มถอนหายใจ ก่อนหยิบซองเอกสารออกมาวางตรงหน้าเธอ "ผมมีเรื่องจะคุย" หัวใจของเธอจมดิ่งทันที แม้ยังไม่ได้เปิดดู แต่นลินก็เดาได้แล้ว มือเรียวสั่นเล็กน้อยขณะเปิดซอง กระดาษสีขาวแผ่นหนึ่งปรากฏขึ้น ใบหย่า ลมหายใจของเธอสะดุด "วันนี้เหรอ" เสียงนั้นสั่นเครือ "ในวันครบรอบแต่งงานของเรา" อชิรหลบสายตา "ผมคิดมานานแล้ว" "เราไปต่อกันไม่ได้" หญิงสาวข้างกายเขายิ้มบาง ๆ ราวกับผู้ชนะ นลินมองภาพนั้น ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งที่น้ำตาเริ่มไหล "ห้าปี" "ห้าปีที่ฉันทุ่มเททุกอย่าง" "มีค่าแค่นี้เองเหรอ" อชิรเงียบ ความเงียบนั้นเจ็บปวดยิ่งกว่าคำพูดใด "ถ้าฉันไม่เซ็นล่ะ" เธอถาม ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึก ก่อนพูดประโยคที่ทำให้หัวใจเธอแตกสลาย "ผมไม่ได้รักคุณแล้ว" น้ำตาหยดหนึ่งตกลงบนกระดาษ นลินมองใบหย่า มองชื่อของตัวเอง มองชื่อของผู้ชายที่เธอรักมาตลอดห้าปี ก่อนหยิบปากกาขึ้นมา เซ็นชื่อ โดยไม่พูดอะไรอีก อชิรดูโล่งใจ เหมือนปลดภาระที่แบกมานาน "ขอบคุณ" เขาพูด ขอบคุณ คำง่าย ๆ แต่กลับทำลายทุกความทรงจำ นลินลุกขึ้น หยิบกระเป๋า เตรียมเดินจากไป แต่ก่อนจะก้าวพ้นโต๊ะ หญิงสาวข้างกายอชิรก็พูดขึ้น "พี่นลินคะ" เธอหันกลับไป อีกฝ่ายยิ้มหวาน "ขอบคุณนะคะที่ดูแลเขามาตลอด" "ต่อจากนี้ฉันจะดูแลเขาเอง" นลินมองหน้าเธอ ก่อนยิ้มกลับ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ทั้งคู่ชะงัก "งั้นก็โชคดีนะ" "เพราะของที่ฉันทิ้ง" "ไม่ได้แปลว่าจะเป็นของดีเสมอไป" พูดจบ เธอก็เดินออกจากร้าน โดยไม่หันกลับไปอีก แต่ทันทีที่มาถึงลานจอดรถ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เบอร์แปลก นลินรับสายอย่างหมดแรง "สวัสดีครับ" เสียงชายสูงวัยดังขึ้น "ขอเรียนสายคุณนลิน วรานนท์" "ค่ะ" "ผมเป็นตัวแทนจากสำนักงานบริหารมรดกวรานนท์" หญิงสาวขมวดคิ้ว เธอไม่เคยได้ยินชื่อนี้ "ขอโทษนะคะ คุณโทรผิดหรือเปล่า" "ไม่ครับ" อีกฝ่ายตอบทันที "คุณคือทายาทโดยชอบธรรมเพียงคนเดียว" นลินนิ่งไป "อะไรนะคะ" เสียงปลายสายจริงจังขึ้น "คุณได้รับมรดกจากคุณท่านอัครเดช วรานนท์" "มูลค่ารวม" เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวชัดเจน "สี่พันแปดร้อยล้านบาท" หัวใจของนลินหยุดเต้น โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน ในคืนเดียวกัน เธอสูญเสียสามี แต่ก็ได้รับบางสิ่งที่เปลี่ยนชีวิตไปตลอดกาล และคนที่ทิ้งเธอในวันนี้ กำลังจะเสียใจที่สุด ในชีวิต [ตอนที่ 2 มรดก 4,800 ล้านบาท]

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more