ตอนที่ 58 : คนแรกที่เริ่มลืม
แสงยามเช้า
ค่อย ๆ ส่องผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของสถานีวิจัย
นลินยังคงยืนนิ่ง
นิ้วก้อยของเธอเกี่ยวอยู่กับนิ้วเล็ก ๆ ของเด็กผมยาว
แม้จะเป็นเพียงสัมผัสเบา ๆ
แต่กลับอบอุ่นราวกับความทรงจำที่หายไปกำลังค่อย ๆ กลับคืน
เด็กคนนั้นยิ้ม
ก่อนปล่อยมือช้า ๆ
"ขอบคุณนะ"
เสียงของเธอเบา
แต่ครั้งนี้
ทุกคนได้ยินชัดเจน
นารามองเด็กผมยาว
แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย
"เมื่อกี้..."
"ฉันรู้สึกเหมือนเคยได้ยินเสียงนี้"
ลิลลี่ยิ้มทั้งน้ำตา
"ใช่ค่ะ"
"พวกเราเคยอยู่ด้วยกัน"
ทุกคนกำลังจะพูดต่อ
แต่ทันใดนั้น
เสียงประตูอัตโนมัติก็ดังขึ้น
ติ๊ด...
ติ๊ด...
อรอนงค์เดินเข้ามา
ใบหน้ายังเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
เธอมองทุกคน
ก่อนยิ้มอ่อน ๆ
"ทุกคนปลอดภัยก็ดีแล้ว"
นลินรีบเดินเข้าไปหา
"แม่"
"มีเรื่องหนึ่งที่หนูอยาก..."
เธอหยุดพูด
เพราะอรอนงค์กำลังมองเด็กผมยาว
ด้วยสายตาแปลกประหลาด
เ
