ตอนที่ 60 : บ้านที่ไม่มีอยู่บนแผนที่
นลินยืนมองภาพวาดในสมุดเล่มเก่า
อยู่นาน
จนแสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์
ค่อย ๆ ลับหายไปหลังแนวเขา
บ้านไม้หลังเล็ก
ต้นไม้ใหญ่
ชิงช้าเก่า
และเด็กสี่คนที่กำลังจับมือกัน
ภาพนั้นดูเรียบง่าย
แต่ยิ่งมอง
หัวใจของเธอกลับยิ่งเต้นแรง
เหมือนมีบางอย่างกำลังเรียกหา
จากส่วนลึกของความทรงจำ
...
เธอหลับตาลงช้า ๆ
ทันใดนั้น
เสียงหัวเราะของเด็กหลายคน
ก็ดังแว่วขึ้นมา
สายลมอ่อน ๆ
พัดผ่านใบไม้
กลิ่นขนมปังอบใหม่
ลอยมาตามลม
เสียงชิงช้าไม้ดังเอี๊ยดเบา ๆ
เหมือนใครบางคนกำลังแกว่งเล่น
ภาพทุกอย่าง
ยังไม่ชัดเจน
แต่ความรู้สึกอบอุ่นนั้น
กลับชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด
...
"พี่จำได้ใช่ไหม"
เสียงเด็กผมยาวดังขึ้น
นลินลืมตา
ก่อนหันไปมองเธอ
เด็กคนนั้นยืนยิ้มอยู่ไม่ไกล
รอยยิ้มอ่อนโยน
เหมือนทุกครั้ง
นลินพยักหน้าช้า ๆ
"พี่ยังจำไม่ได้ทั้งหมด"
"แต่พี่รู้..."
"ว่าพี่เคยมี
