ตอนที่ 11 แม่ที่ตายไปแล้ว
827 Words
"หรือบางที..."
"เธออาจยังไม่ตาย"
...
คำพูดของคิณณ์
ทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุน
...
นลินนั่งนิ่ง
...
เหมือนสมองปฏิเสธที่จะประมวลผล
...
แม่ของเธอเสียชีวิตไปแล้ว
...
นี่คือสิ่งที่ทุกคนบอก
...
สิ่งที่อยู่ในเอกสาร
...
สิ่งที่คุณปู่เชื่อมาตลอด
...
แล้วตอนนี้
คิณณ์กำลังบอกว่า
เธออาจยังมีชีวิตอยู่?
...
"เป็นไปไม่ได้"
...
เสียงของนลินสั่น
...
"คุณกำลังบอกว่าคนที่ตาย"
...
"ไม่ใช่แม่ฉันเหรอ"
...
คิณณ์เงียบไปครู่หนึ่ง
...
ก่อนวางเอกสารลงบนเตียง
...
"ผมยังไม่แน่ใจ"
...
"แต่บัญชีนี้ยังเคลื่อนไหว"
...
"และถูกใช้เมื่อหกเดือนก่อน"
...
หัวใจของนลินเต้นแรง
...
หกเดือนก่อน
...
ไม่ใช่สามสิบปี
...
ไม่ใช่ยี่สิบปี
...
แต่เพิ่งไม่นานมานี้
...
คิณณ์เปิดแฟ้มต่อ
...
"เงินถูกถอนออกจากบัญชี"
...
"จำนวนห้าสิบล้านบาท"
...
นลินมองตัวเลขนั้น
...
ก่อนรู้สึกหนาววาบ
...
คนตาย
ไม่สามารถถอนเงินได้
...
เว้นแต่
...
จะมีคนสวมรอย
...
หรือไม่ก็
...
เจ้าของบัญชียังมีชีวิตอยู่
...
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักผู้ป่วย
...
จนได้ยินเพียงเสียงเครื่องวัดชีพจร
...
ปี๊บ...
ปี๊บ...
ปี๊บ...
...
นลินก้มหน้าลง
...
น้ำตาเอ่อขึ้นโดยไม่รู้ตัว
...
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา
เธอคิดว่าตัวเองไม่มีโอกาสได้พบแม่อีกแล้ว
...
แต่ตอนนี้
ความหวังเล็ก ๆ
กำลังเกิดขึ้นอีกครั้ง
...
แม้มันจะดูเหลือเชื่อ
...
แต่มันก็ยังเป็นความหวัง
...
และบางครั้ง
ความหวังนี่เอง
ที่อันตรายที่สุด
...
เพราะมันทำให้คนพร้อมจะเชื่อทุกอย่าง
...
คิณณ์มองเธอเงียบ ๆ
...
ก่อนพูดขึ้น
...
"อย่าเพิ่งคาดหวังมาก"
...
"เราอาจกำลังถูกหลอก"
...
นลินพยักหน้า
...
เธอรู้
...
แต่หัวใจกลับห้ามไม่ได้
...
ถ้าแม่ยังมีชีวิตอยู่จริง
...
ทำไมไม่กลับมาหาเธอ
...
ทำไมปล่อยให้เธอเติบโตมาเพียงลำพัง
...
ทำไมไม่เคยส่งข่าว
...
คำถามมากมายเริ่มวนเวียนในหัว
...
ทันใดนั้น
โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น
...
ชื่อบนหน้าจอ
ทำให้ใบหน้าชาไปชั่วขณะ
...
แม่
...
แม่ที่เลี้ยงดูเธอมา
...
แม้จะไม่ใช่แม่แท้ ๆ
แต่ก็เป็นคนที่อุ้มเธอ
เลี้ยงเธอ
สอนเธอ
รักเธอ
...
นลินรีบกดรับสาย
...
"แม่"
...
ปลายสายเงียบอยู่ครู่หนึ่ง
...
ก่อนเสียงผู้หญิงวัยกลางคนจะดังขึ้น
...
"ลูก"
...
เพียงคำเดียว
...
น้ำตาของนลินก็ไหลออกมา
...
"แม่..."
...
"แม่รู้เรื่องแล้ว"
...
"คนมาที่บ้าน"
...
หัวใจของนลินกระตุก
...
"ใครมา"
...
ปลายสายเงียบ
...
เหมือนกำลังหวาดกลัว
...
"แม่ไม่รู้"
...
"พวกเขาถามเรื่องวันเกิดลูก"
...
"ถามเรื่องรูปเก่า ๆ"
...
"ถามเรื่องผู้หญิงคนหนึ่ง"
...
เลือดในกายของนลินเย็นเฉียบ
...
"ผู้หญิงคนไหน"
...
เสียงของแม่สั่น
...
"แม่ของลูก"
...
ห้องทั้งห้องเงียบลง
...
คิณณ์เงยหน้าขึ้นทันที
...
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป
...
"แม่อยู่ไหน"
...
"ตอนนี้"
...
"ออกจากบ้านเดี๋ยวนี้"
...
นลินแทบจะตะโกน
...
แต่ปลายสายกลับเงียบ
...
เงียบผิดปกติ
...
"แม่?"
...
ไม่มีคำตอบ
...
"แม่!"
...
ทันใดนั้น
ก็มีเสียงผู้ชายดังขึ้น
...
"คุณนลิน"
...
หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น
...
"ใคร"
...
ปลายสายหัวเราะเบา ๆ
...
เสียงนั้นเย็นเยียบ
...
และน่าขนลุก
...
"ในที่สุด"
...
"เราก็ได้คุยกัน"
...
ลมหายใจของนลินสะดุด
...
คิณณ์ลุกขึ้นจากเตียงทันที
...
แม้แผลจะยังไม่หายดี
...
"เปิดลำโพง"
...
นลินกดทันที
...
เสียงชายคนนั้นดังชัดขึ้น
...
"คุณอยากรู้เรื่องแม่ตัวเองไหม"
...
ไม่มีใครพูด
...
"ผมรู้ว่าเธออยู่ไหน"
...
หัวใจของนลินเต้นแรง
...
เร็วจนน่ากลัว
...
"คุณต้องการอะไร"
...
เธอถาม
...
เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง
...
"ฉลาด"
...
"เหมือนแม่คุณ"
...
คำพูดนั้น
ทำให้ทั้งห้องเงียบกริบ
...
เพราะนี่เป็นครั้งแรก
ที่มีใครพูดถึงแม่ของเธอ
ราวกับรู้จักเป็นการส่วนตัว
...
"พรุ่งนี้"
...
"สิบโมงเช้า"
...
"มาคนเดียว"
...
"แล้วผมจะให้คำตอบ"
...
นลินกำโทรศัพท์แน่น
...
"ถ้าฉันไม่ไป"
...
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
...
ก่อนตอบช้า ๆ
...
"งั้นคุณคงไม่ได้เจอแม่อีก"
...
ตู๊ด...
ตู๊ด...
ตู๊ด...
...
สายถูกตัด
...
เหลือเพียงความเงียบ
...
นลินตัวสั่น
...
ไม่ใช่เพราะความกลัว
...
แต่เพราะความหวัง
...
ความหวังที่อันตรายที่สุด
...
คิณณ์มองเธอ
...
ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
...
"นี่คือกับดัก"
...
"ผมรู้"
...
นลินตอบทันที
...
"แต่ฉันต้องไป"
...
ดวงตาของเธอแดงก่ำ
...
"ถ้ามีโอกาสแม้เพียงหนึ่งเปอร์เซ็นต์"
...
"ที่แม่ยังมีชีวิตอยู่"
...
"ฉันจะไม่หนี"
...
คิณณ์เงียบ
...
เพราะเขารู้
...
ต่อให้ห้ามอย่างไร
...
เธอก็จะไป
...
และในเวลาเดียวกัน
...
ภายในคฤหาสน์หลังหนึ่งนอกเมือง
...
ชายชราคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนรถเข็น
...
ร่างกายซูบผอม
...
แต่ดวงตายังคมกริบ
...
เขามองภาพถ่ายเก่าในมือ
...
ภาพของหญิงสาวคนหนึ่ง
...
ที่ยิ้มสดใส
...
ก่อนน้ำตาจะไหลออกมาช้า ๆ
...
"เธอกลับมาแล้ว"
...
เสียงสั่นเครือ
...
"เหมือนแม่ของเธอไม่มีผิด"
...
ชายชราหลับตาลง
...
ก่อนพูดประโยคหนึ่ง
...
ประโยคที่อาจเปลี่ยนทุกอย่าง
...
"ถึงเวลาใช้หนี้บาปแล้ว"
...
END
ตอนต่อไป : ตอนที่ 12 กับดักที่ฉันเต็มใจเดินเข้าไป 🔥❤️📖
- Writer
