เพียงไม่กี่วัน อาการป่วยของมู่หรงชิงยี่ก็ดีขึ้นเป็นลำดับ สีหน้าที่เคยซีดขาวมีเลือดฝาดขึ้นทุกวัน ทว่าจากปากของเซี่ยหรงเหยา ผู้เป็นดั่งผู้คืนชีวิตใหม่ให้ชายหนุ่ม นางได้ขอร้องก่อนกลับจวนตระกูลเซี่ยว่า ขอให้ทั้งสองคนเก็บเรื่องการหายป่วยนี้ไว้เป็นความลับ
แม้เซี่ยมู่หว่านจะไม่เห็นด้วย แต่เมื่อเห็นน้องสาวคนเล็กเอ่ยขอร้องด้วยสายตาเว้าวอน นางก็จำต้องยอมรับปากอย่างเสียมิได้
หนึ่งวันก่อนออกเดินทางไปยังอุทยานหลวง มู่หรงฉางชิงได้เข้าเฝ้าฮ่องเต้ ขอพระราชทานอนุญาตให้พี่ชายคนโตและพระชายาติดตามไปชมการล่าสัตว์ด้วย
คราแรก ฮ่องเต้และฮองเฮาต่างไม่เห็นด้วย เพราะกังวลเรื่องอาการป่วยของบุตรชายคนโต ทว่ามู่หรงฉางชิงรับประกันด้วยตนเองว่า ตนจะดูแลพวกเขาเป็นอย่างดี ทั้งสองจึงยินยอมรับปาก
เมื่อขบวนของเชื้อพระวงศ์และเหล่าขุนนางออกเดินทาง เซี่ยหรงเหยาและพี่ชายทั้งสองก็ได้ติดตามไปด้วยเช่นกัน ส่วนองค์ชายใหญ่ หรือฉินอ๋อ
