“เซี่ยหรงเหยา...ข้าอยากรู้จริงๆ ว่าเจ้ามีสิ่งใด ที่ทำให้เขายอมละทิ้งข้าไปเช่นนี้” สายลมหนาวพัดผ้าใบกระโจมให้สั่นไหว เสียงนั้นดังคล้ายเสียงหัวเราะเย้ยหยันของโชคชะตา
ทางด้านมู่หรงจ้านที่แอบตามคนทั้งสองอยู่ห่างๆ มองดูภาพความหวานชื่นตรงหน้า ดวงตาคมที่เคยเยือกเย็นสั่นไหวอย่างควบคุมไม่อยู่ ภายในอกมีเพียงความขมปร่าที่มีอาจกลืนลงท้อง
เขาเคยคิดว่าตนรักหลินเสวี่ยถง รักในความอ่อนโยนและความงามที่ใครๆ ต่างก็ยกย่อง แต่เมื่อได้อยู่ใกล้นาง ความรู้สึกนั้นกลับจืดชืดราวกับน้ำชาจางๆ
ทว่ายามนี้...เพียงแค่เห็นเซี่ยหรงเหยา สตรีที่เขาไม่เคยเห็นอยู่ในสายตา ตกอยู่ในอ้อมแขนของบุรุษอื่น หัวใจกลับร้อนรุ่มดั่งถูกไฟเผา
“ติดตามเปิ่นไท่จื่อเข้ามาในป่า...ตวนอ๋อง เจ้าต้องการสิ่งใดกันแน่” ชายหนุ่มพึมพำ เสียงเบา
ในขณะที่กำลังเหม่อลอยเพราะภาพตรงหน้า ธนูดอกหนึ่งพลันพุ่งเฉียดใบหน้าไปอย่างเฉียดฉิว เสียงหวีดของลูกธนูดังแหวกอา
