เซี่ยหรงเหยาหันไปถามพี่ชายที่ยังนอนอยู่บนเตียง
“ไม่รู้สิ เราออกไปดูกันเถอะ” เซี่ยชิงสืองัวเงียลุกขึ้น ก่อนหยิบชุดคลุมมาห่อกายน้องสาวคนเล็ก สองพี่น้องเดินออกจากกระโจมไปยังลานกลางค่ายที่พัก ขณะนั้นเอง...เสียงทุ้มอบอุ่นก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“หิวหรือไม่...” คำถามนั้นตรงใจนางนัก เซี่ยหรงเหยาพยักหน้าโดยไม่ทันมองว่าเป็นใคร แต่เมื่อหันกลับไปก็พบว่า เป็นมู่หรงฉางชิงนั่นเอง
“ท่านมาได้อย่างไร” นางถามเสียงเบา
“กลัวว่าเจ้าจะหิวกลางดึก จึงทำอาหารเผื่อเอาไว้” ชายหนุ่มตอบเสียงนุ่มนวล ก่อนยื่นเถาอาหารให้สาวใช้ของนาง
“ไม่ต้องดูแล้ว เข้าไปข้างในเถอะ อากาศด้านนอกหนาวยิ่งนัก”
เซี่ยหรงเหยาเหลือบมองกลุ่มคนที่ยังคงยืนวุ่นวายอยู่ไกลๆ เล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าทำตามคำสั่งของชายหนุ่มอย่างว่าง่าย
เช้าตรู่วันต่อมา หลังจากแต่งกายเรียบร้อยแล้ว ว่านหนิงอวิ๋นก็เดินเข้ามาหานางด้วยสีหน้าตื่นเต้น
“เป่าหนิง! เจ้ารู้หรือไม
