“ฝ่าบาททรงทำเช่นนั้นไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ!” เหล่าขุนนางหลายคนรีบคุกเข่าทัดทาน เสียงดังระงม
“ไม่ต้องพูดแล้ว...กษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำ...เอาล่ะ ทุกคนแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนเถอะ” พระสุรเสียงของมู่หรงฮ่องเต้ดังขึ้นอย่างทรงอำนาจ พระหัตถ์ใหญ่โบกเบาๆ เป็นสัญญาณให้ทุกคนถอยออกไป
มู่หรงจ้านที่ยืนอยู่ห่างๆ กำมือแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยประกายไม่พอใจ เขามองภาพครอบครัวรักใคร่เบื้องหน้าด้วยความขมขื่น
มู่หรงชิงยี่ บุตรชายคนแรกของฮ่องเต้ ผู้ที่ประสูติหลังขึ้นครองราชย์เพียงไม่นาน และได้รับการเลี้ยงดูด้วยพระหัตถ์ของพระองค์เอง
ฮ่องเต้ทรงรักและทะนุถนอมเขายิ่งกว่าบุตรคนอื่นๆ ที่เกิดในภายหลัง แม้แต่พระมารดาของมู่หรงจ้าน ซึ่งเคยเป็นที่โปรดปรานอยู่ช่วงหนึ่ง ก็ไม่อาจดึงความสนใจของพระองค์กลับมาได้
ยิ่งเมื่อมู่หรงฉางชิงถือกำเนิด ความโปรดปรานที่เคยมีต่อพระมารดาของเขาก็จางหายไปจนสิ้น หากไม่ใช่เพราะตระกูลฝ่ายมารดาที่คอยคา
