“ทำไมหรือ!...เกิดอะไรขึ้นกับนาง” หมอหลวงเหลียวซ้ายแลขวา ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้แล้วกระซิบเสียงเบา
“บุตรในครรภ์ของนาง...คงมิอาจรักษาเอาไว้ได้แล้วขอรับ” ราวกับถูกฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ใต้เท้าหลินยืนนิ่งงัน ดวงตาเบิกโพลง
“นะ...นางกำลังตั้งครรภ์อย่างนั้นหรือ”
“ขอรับ” หมอหลวงตอบเสียงเรียบ
“แต่ท่านไม่ต้องเป็นกังวล หากบำรุงให้ดี ร่างกายนางยังสามารถตั้งครรภ์ได้อีกในภายหน้า” ใต้เท้าหลินยกมือขึ้นกุมขมับ ความโกรธ ความตกใจ และความอับอายถาโถมเข้ามาพร้อมกัน
เขาไม่อยากเชื่อว่าบุตรสาวของตนจะทำเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้
“ข้าจะจัดยาบำรุงไว้ให้ ให้นางดื่มต่อเนื่องสักระยะ” เอ่ยเพียงเท่านั้น หมอหลวงจึงยื่นเทียบยาให้ข้ารับใช้ที่ยืนอยู่ข้างกาย ก่อนจะคำนับลาจากไป
ทิ้งไว้เพียงใต้เท้าหลินที่ยืนนิ่งอยู่หน้ากระโจม พร้อมดวงตาที่เต็มไปด้วยความสับสน และความโกรธที่แทบระเบิดออกมาในทุกลมหายใจ
ในเวลาไม่นาน อุบัติเหตุของหลินเส
