เมื่อยามค่ำคืนมาเยือน
เหล่าเชื้อพระวงศ์และขุนนางต่างมารวมตัวกัน เพื่อร่วมชื่นชมเหล่าผู้ออกล่า ทว่าเสียงดนตรีและการแสดงที่กำลังดำเนินอยู่ จำต้องหยุดลงชั่วขณะ เมื่อตวนอ๋องก้าวเข้ามาในงานเลี้ยงรอบกองไฟ ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
ทุกสายตาหันมามองชายหนุ่มเป็นจุดเดียว ความเงียบเข้าปกคลุมรอบด้าน จนได้ยินเสียงลมหายใจของคนข้างๆ
“เกิดอะไรขึ้น!”
มู่หรงฮ่องเต้ตรัสถามด้วยน้ำเสียงคลางแคลง เมื่อเห็นบุตรชายคนที่สี่คุกเข่าลงเบื้องหน้าตน พร้อมกับสีหน้าเศร้าโศกและเจ็บแค้น
“ลูกขอวิงวอนต่อเสด็จพ่อ โปรดประทานความเป็นธรรมให้แก่บุตรของลูกที่ยังไม่ทันได้ลืมตาดูโลกด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
สิ้นเสียงชายหนุ่ม เสียงฮือฮาจากเหล่าขุนนางพลันดังขึ้นทั่วบริเวณ บางคนที่รู้เรื่องอยู่ก่อนแล้วต่างแสดงท่าทีเรียบเฉย แต่สำหรับมู่หรงฮ่องเต้ ยามนี้พระพักตร์ของพระองค์แปรเปลี่ยนเป็นตกตะลึง
“เจ้าว่าอย่างไรนะ!...ลูกที่ยังไม่เกิด! เอ่ยเช่นนี้หมา
