“องค์ชาย! ท่านทานยาแก้พิษเถิดพ่ะย่ะค่ะ!” สืออีรีบประคองร่างสูงไว้ในอ้อมแขน น้ำเสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยความกังวล
“เรา...ไม่เป็นไร เจ้าก็รู้ว่าร่างกายนี้ ต่อให้ถูกพิษที่ร้ายแรงยิ่งกว่านี้ ก็ไม่สามารถทำอันตรายได้”
“แต่นั่นจะทำให้พระองค์ต้องเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสนะพ่ะย่ะค่ะ” สิ้นคำพูดนั้น มู่หรงฉางชิงก็พลันทรุดลงกับพื้น กระอักเลือดสีดำคล้ำออกมาจากริมฝีปาก สืออีมองภาพนั้นด้วยหัวใจสั่นไหว เขาอ่อนใจในความดื้อรั้นของนายเหนือหัว
ไม่คิดเลยว่าองค์ชายผู้เย็นชาประดุจน้ำแข็ง จะยอมทนเจ็บปวดเพื่อความพอใจของสตรีนางหนึ่ง
ในยามที่เลือดสีดำหยดลงบนพื้นหิน ดวงตาคมของชายหนุ่มยังคงมีเพียงภาพของเซี่ยหรงเหยา สตรีผู้ที่เขามิอาจลืมได้ แม้ในห้วงสุดท้ายของสติสัมปชัญญะ
ทางด้านเซี่ยหรงเหยา หลังกลับถึงเรือนของตน ภายในใจยังคงรู้สึกร้อนรุ่มและไม่มั่นคง นางเดินวนไปมาภายในห้องอย่างกระสับกระส่าย
ปากก็พึมพำบ่นไม่หยุดถึงการก
