เซี่ยหรงเหยาดื่มด่ำกับรสชาติหอมหวานของขนมตรงหน้าอย่างเชื่องช้า กลิ่นชาอุ่นลอยคลุ้งในอากาศ ทว่าผ่านไปเนิ่นนาน เจ้าของตำหนักก็ยังคงนอนนิ่งไม่ไหวติง
ความกังวลเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ ร่างบางจึงลุกขึ้น เดินเข้าไปใกล้เตียงทีละก้าว ดวงตาคู่งามจับจ้องใบหน้าชายหนุ่มที่นอนอยู่ตรงหน้า
“ช่างเป็นบุรุษที่รูปงามยิ่งนัก...ในบรรดาเหล่าพี่น้องของพระองค์ ท่านหล่อเหลาที่สุดรู้หรือไม่”
ปลายนิ้วเรียวเอื้อมเข้าหาชายหนุ่มอย่างไม่รู้ตัว นางลูบไล้แนวสันกรามที่ราวกับถูกสลักจากหยกเย็น ความรู้สึกบางอย่างแล่นปราดขึ้นในอกโดยไม่ทันตั้งตัว
แต่ในขณะเดียวกันนั้นเอง ดวงตาคมเข้มของชายหนุ่มก็พลันเปิดขึ้นอย่างช้าๆ แววตาเยือกเย็นฉายประกายบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเซี่ยหรงเหยาแทบหยุดเต้น
“เอ๊ะ!...”
หญิงสาวอุทานเบาๆ พร้อมกับรีบก้าวถอยหลังด้วยความตกใจ
ทว่าความเร่งรีบทำให้เหยียบชายกระโปรงของตนจนเสียหลัก ร่างบางล้มไปด้านหน้าอย่างไม่
