“น้องสี่” เสียงทุ้มแฝงความกังวลดังขึ้น
“อ้าว...พี่สาม ท่านมาทำอันใดที่นี่หรือเจ้าคะ มิใช่ว่าต้องไปสำนักศึกษาหรือ” เซี่ยหรงเหยาถามด้วยสีหน้างุนงง
“เมื่อเช้านี้ เจ้าไปทำอะไรที่ตำหนักองค์รัชทายาท” คำถามนั้นทำให้หญิงสาวหน้าเสียไปชั่วขณะ หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ
พี่ชายของตนแอบตามมาหรือ
“เปล่าเจ้าค่ะ...เพียงมีเรื่องไหว้วานพระองค์เท่านั้น” นางตอบเลี่ยงๆ พยายามรักษาสีหน้าให้เป็นปกติ จะให้พี่ชายรู้ได้อย่างไร ว่านางเพิ่งอยู่ในอ้อมแขนของมู่หรงฉางชิงเมื่อครู่
“จริงหรือ”
“จริงแท้แน่นอนเจ้าค่ะ” เซี่ยหรงเหยาพยักหน้าแรงจนปอยผมสะบัด เซี่ยชิงสือมองน้องสาวนิ่งครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบาๆ
“ก็ดีแล้ว แม้ตระกูลเซี่ยของเราจะใกล้ชิดราชวงศ์ แต่ท่านพ่อคงไม่ยอมให้เจ้ากระโดดเข้าหลุมไฟไปอีกคนแน่ แค่องค์ไทเฮาและพี่สาวคนโตก็พอแล้ว” น้ำเสียงพี่ชายเต็มไปด้วยความห่วงใย
“ขอเพียงน้องชอบพอบุรุษใด ต่อให้ต่ำต้อยเป็นเพียงบ
